Cavum is mij goed bevallen. Ik heb het spel nu een keer of vier gespeeld en afgelopen donderdag op SPIEL ongeveer 10 keer uitgelegd dus ik denk dat ik ondertussen een aardig beeld van het spel heb. Het is een spel dat je een paar keer moet spelen om het echt goed te doorgronden. Met name het bouwen van de tunnels met verschillende soorten tegels, de niveau's die je daarin hebt (bv. een tegel met drie uitgangen mag over een tegel met twee uitgangen worden heengebouwd) en natuurlijk de invloed die je kunt hebben via de dynamiettegel (blaast de tegel onder de dynamiettegel en het bovenste niveau van de tegels erom heen weg) maken het voor mij een orgineel spel dat voldoende diepgang heeft maar niet te zwaar is. Het artwork van Mike Doyle is echt schitterend (ik ontdek nog steeds nieuwe details ) zorgt er bij mij voor dat dit spel zeker vaker op tafel gaat komen. Een ruime 8 zou ik zeggen die nog kan oplopen naar een 9.

Prima spel wat uitstekend is vormgegeven in de tijdgeest van het thema.
Inmiddels heb ik het twee maal gespeeld en het heeft een goed indruk achter gelaten. Op het oog lijkt het relatief eenvoudig maar naar een paar potjes merk je steeds meerdere tactieken. Het gebruik van dynamiet werkt explosief in een spelersgroep en wordt niet altijd in dank afgenomen. Wie het gebruikt kan een bommetje terug verwachten. Uiteindelijk zijn we opzoek naar edelstenen waarvan sieraden gemaakt moeten worden waar je vervolgens overwinningspunten voorkrijgt. Ik heb het idee dat je het een keer of 5 gespeeld moet hebben om een goed indruk te krijgen. Nu een 7 maar dat kan zeker een 8 worden.

In eerste instantie krijgt dit prima spel van mij een 7; wellicht wordt dat nog eens een 8. Ik heb het enkel nog maar met 2 spelers gespeeld, en dan heeft het biedaspect weinig om handen. Sowieso zou ik het graag eens met 4 spelers doen, om te kijken of de aders dan sneller uitgeput raken; dat valt nu namelijk ook wel mee, ook al komen er maar 3 stenen op een ader te liggen.

Cavum is overigens een spel dat je niet met enorme puzzelaars moet doen, want dan kan het lang gaan duren.

Cavum is een spel dat stevig en pittig oogt, en ook zeker zo speelt, maar naar mijn mening een paar nare tekortkomingen kent waar de ontwerpers zich te makkelijk vanaf hebben gemaakt.

Allereerst: het is een spel met min of meer vrije actiekeuze, en legt de speler niet al teveel beperkingen op in hun doen en laten. Dat is altijd goed, want het bevordert creativiteit en het bestuderen van spelpatronen, met andere woorden dingen die inherent zijn aan menselijk denken. Het onderwerp werkt op een paar zaken na (delven kan bijvoorbeeld tussen twee mijnstations gebeuren) redelijk tot goed; en de speelduur is acceptabel voor hetgeen je aan het doen bent. Al met al geen slechte Kramer & Kiesling.

Waar bij mij na een paar keer goed doorspelen de schoen gaat wringen is het gebrek aan 'transparantie': het is erg moeilijk te overzien wat een bepaalde keus die je maakt voor gevolg zal hebben. Neem bijvoorbeeld de veiling voor het recht om een volgordekaartje te kiezen. Bijna-lege aders kunnen een enorme invloed hebben op je planning, maar aan de andere kant kan het bord in de tussentijd zoveel veranderen dat het heel erg moeilijk is om een concrete waarde aan dat recht toe te kennen. Met twee spelers heb je nog wel een overzicht, maar met drie en zeker vier spelers is het gewoon niet te doen. Waarom dan zo moeilijk doen en de zaak niet gewoon laten rouleren, eventueel in combinatie met een andere startopstelling? Hetzelfde transparantieverhaal geldt voor edelsteenveilingen. Leuk dat je met een afnemend bod aan de slag kan gaan, maar zolang je niet weet welke opdrachten er nog zullen komen is deze veiling een redelijke gok die zowel goed als slecht kan uitpakken. Meestal gaan edelstenen dan ook niet weg voor een waarde hoger dan 3 of 4, tenzij iemand toevallig een monopolie heeft. Waarom dan zo moeilijk doen en niet gewoon een (aangepast?) systeem als bij de slotverkoop hanteren?

Het logistieke aspect van Cavum, dat al moeilijk zat is, wordt hierdoor opgescheept met in mijn ogen nodeloze complexiteit die niet veel toevoegt aan het spel, en lijkt op een manier om het spelontwerp af te raffelen: in feite moeten de spelers de balans maar zoeken, en als ze die niet vinden... Tsja. Jammer. Dat is wat mij betreft zonde, en had met een paar maanden doorontwikkelen tot een acceptabeler geheel kunnen leiden. Daarom duidelijk puntenaftrek van wat anders een welverdiende 7 of heel misschien zelfs een 8 had kunnen zijn. Hierin speelt hier ook mee dat ik de kleine edelstenen een ergonomische ramp vind: mijn vingers zijn te groot om comfortabel met het materiaal te kunnen spelen.

Leuk spel. Echter toch maar 1 keer gespeeld. Na een demorondje op het SpSp aangeschaft maar eenmaal thuis viel het gepriegel met de te kleine steentjes erg tegen. Daarom komt ie niet meer op de tafel. Jammer want het spel is echt de moeite waard. Misschien snel toch maar weer eens een poging wagen.

Dit spel deed het niet voor mij.

Ondanks dat het thema en de methodiek van het spel best aardig zijn, kleven er een aantal nadelen aan het spel die voor mij de overhand kregen.

Allereerst ben ik geen voorstander van het veiligsysteem om te bepalen wie de startspeler van een ronde is. Daarbij ben je ook nog eens afhankelijk van de opdracht voor het aantal punten dat je krijgt.

De keuzes die je maakt tijdens het spel hebben veelal niet het gewenste resultaat. Dit hoeft op zichzelf niet erg te zijn (andere spelers kunnen je bij andere spellen ten slotte ook dwars zitten), maar bij het Cavum zorgte het ervoor dat ik het idee kreeg dat mijn keuzes/tactiek er niet toe deden.

Als laatst vond ik het opstappelen van de tegels en de diamantmunten niet erg succesvol. Eén keer tegen de tafel stoten en er wilde nog wel eens iets omvallen.