Ik heb geen enkele moeite met dit soort van Knizia-niemendalletjes.
Na verloop van tijd kan je ze doorgaans heel goedkoop ergens op de kop tikken.
Ze zijn in een mum van tijd uitgelegd.
Ze zijn over het algemeen niet echt moeilijk qua speluitleg.
Je verliest er niet al te veel tijd mee.
Je hoeft je geen enkele zorgen te maken wanneer je het 'thema' niet 'voelt'.
Het is meestal niet zo duidelijk wie er aan de winnende hand is, dus er is wel wat spanning.

Net zo met Koning Arthur, het kaartspel.

Een aangenaam spelletje waarin je je enkel hoeft bezig te houden met het verzamelen van kaarten, waarmee je dan vlak voor de neus van een medespeler andere kaarten kan kopen, die je kan inzetten om grotere avonturen te beleven.

We speelden nog nooit de 'zegelvariante' omdat die ons niet echt bevorderlijk leek voor de spelvreugde.

King Arthur biedt je per saldo een leuk spel, met een toefje resourcemanagement, toegankelijke regels, een korte speelduur en mooie plaatjes. Wat dit spel je niet biedt, is een stemmig uitstapje in een middeleeuwse wereld vol ridders, ronde tafels en heilige gralen. Thema en spelverloop weten elkaar in dit spel namelijk nauwelijks te raken.