Eh... hmmm... ja, nee, ik weet het niet. Heb het altijd een beetje suf gevonden, maar heb de laatste jaren wel plezier in een avondje poker.

Een avondje poker met de mannen, altijd leuk. En dan is het wachten totdat 2 mensen een goede hand hebben of iemand zijn bluf verkeerd timed.

Ik ben een groot liefhebber van kaartspellen en mag ook graag op zijn tijd een blufspelletje doen, maar poker is aan mij niet zo besteed. Telkens weer hetzelfde: welke combinaties kan je tegenstander hebben, hoe groot is de kans enz. enz. Ik zie de kwaliteiten wel, maar geen denken aan dat ik dit de hele avond doe.

En zeg nou zelf, als een spel alleen leuk is als je het om geld doet, hoe leuk is het kale spel zelf dan?

Net voor de grote rage heb ik het pokeren zelf ontdekt. Een tijdje heb ik het erg veel gespeeld (zelfs 2x meegedaan met de voorrondes van de Pokerkampioen van Nederland in kroegen in de buurt en zo mijn one second of fame op tv gehaald... haha). Nu helaas minder want ik vind dat er met te hoge bedragen wordt gespeeld 20 euro inzet op een avond vind ik wat ver gaan. 5 euro of zo max, is al leuk genoeg. Het hoeft niet groots te zijn.

De combinatie en het bluffen etc, iemand lezen is natuurlijk erg mooi. Het op er naar kijken vind ik ook nog wel leuk.

Net voor en in de hype erg veel poker gespeeld..
Het leukste om om een klein bedrag (daarna meteen uit te geven in de kroeg) te spelen met vrienden. Beetje bluffen, zeuren en stoken.
Het grote nadeel van pokeren vind ik het lange wachten. De meeste handen die je krijgt zijn niet de moeite waard. Geduld is een schone zaak maar ik heb liever wat actie in m'n spellen..

Poker is vooral leuk als je met meerdere personen all the way gaat. Op die momenten verdient dit spel een dikke 9, maar die momenten zijn jammergenoeg sporadisch en daardoor vlakt de lol erg af. Een zesje

Ik kan er geen genoeg van krijgen, maar dan wel live toernooien. Ik kan me voorstellen dat men dit niet leuk vind maar ik vind het geweldig

Ik ben altijd een grote pokerfanaat geweest. Zelf hou ik meer van draw poker en snap ik niet waarom texas hold'em nu zo gehypet wordt, maar ook die versie weet ik te waarderen. Bij hold'em weet je wel grotendeels welke kaarten de anderen ter beschikking hebben, terwijl er bij draw poker veel meer plaats is voor bluf.

Poker heeft mij nooit kunnen boeien. Gokken en bluffen op vrij willekeurig getrokken kaarten vind ik niet bepaald een intrigerend mechanisme. Aan de andere kant geeft het Jan Lul een exrta excuus om bier te hijsen met andere Jan Lullen en geld over de balk te smijten onder het slaken van waanzinnig jargon die diepgang moet voorstellen; ziedaar de plotse populariteit van dit spel in deze contreien.

Nu moet ik wel een beetje nuanceren. Knappe koppen hebben eens naar Poker gekeken en zijn tot de conclusie gekomen dat er twee aspecten meespelen: je eigen vaardigheid, en het rauwe kaartentoeval. Als je even aanneemt dat je vaardigheid niet (veel) verandert, moet die op een gegeven moment zichtbaar worden tegen het rauwe toeval dat op termijn uitmiddelt tot nul. Ze zijn eens gaan rekenen en kwamen tot de conclusie dat een slechte speler (dat wil zeggen eentje die speelt om te verliezen) ongeveer 1500 spelletjes nodig heeft om zéker te weten dat 'ie slecht is—met andere woorden dat zijn slechte vaardigheden het toeval domineren. Een goede speler daarentegen heeft 30.000 tot wel 200.000 (!!) spelletjes nodig om te weten dat 'ie goed is. Het is dus veel makkelijker om bij Poker te verliezen dan te winnen, daarom liggen die getallen zover uit elkaar. Maar er is nog een tweede conclusie: speel je minder vaak dan het voor jouw vaardigheden geldende omslagpunt tussen vaardigheid en toeval, overheerst het toeval. Speel je vaker, overheersen kunde en vaardigheid.

Aangezien ik geen enkele zin heb om Poker meer dan een enkele keer te doen, is Poker voor mij een akelig doelloos en toevallig spel.

Poker is altijd fun!