Voor mijn idee was het solo spelen 15 jaar geleden vooral een poging om zoveel mogelijk punten te scoren, een echt spel spelen was het daarbuiten niet echt. In de loop der jaren kreeg je varianten dat je met een solo game een bepaalde kwalificatie kon krijgen. Op een manier van 'scoor x aantal punten en dan ben je bv 'een edele' of zoiets.

De laatste jaren zie ik steeds meer spellen die een echt spel maken van een solo spel of variant. De automa 's zijn een voorbeeld, maar ook spellen (final girl/legacy of yu zijn voorbeelden) die een echte speelervaring geven voor een solo spel gelijk aan reguliere multiplayer spellen.

Under falling skies valt in die laatste categorie. Het is een écht spel. Je speelt deels tegen het spelsysteem maar vooral op basis van je eigen inzichten. Geen optimalisatie maar een geslaagde simulatie.

Prima solo spel.

In mijn geval liever dit spel dan de videogame ;) Die vond ik nooit leuk maar deze wel nu ik hem een kans heb gegeven.

Ondanks dat het ruimte-thema mij niet gelijk aansprak en ik hem vorig jaar heb laten liggen op Spsp hem dit jaar wel meegenomen, en vind het een heerlijk solospel die snel en gemakkelijk uit de kast wordt gepakt.

Leuke puzzel met de dobbelstenen en genoeg afwisseling met de hoeveelheid spelmateriaal, dus prima prijs/kwaliteitverhouding.

Me eens even aangezet (Engelse versie welliswaar).
Dit spel is niet mijn ding. Dit speel ik nooit meer
Dan speel ik liever een videogame!

Leuk hoe een jaren-80 thema verwerkt is in een prima en uitdagend solospel. En als de uitdaging niet genoeg is, is er ook nog eens een campagne-variant voorzien.

Goed uitgevoerd solo spel. Ontzettend veel spelmateriaal in de doos met een heuze campagne. Je voelt echt die dreiging van het dalende moederschip zodat je echt het idee hebt tegen een tegenstander te strijden i.p.v. je eigen high score te verbeteren zoals in andere solo spellen.

Ik heb dit spel aangeschaft tijdens één van de langdurige corona-lockdowns. Dit was mijn eerste solo-spel.
Wat heb ik hier veel lol mee gehad.

Dit is de analoge space-invaders. Door het modulaire bord is de moeilijkheidsgraad gemakkelijk aan te passen. Na een paar keer spelen ben ik de campagne gaan doen, dit zorgde ervoor dat het spel best vaak op tafel is gekomen.
Hoewel het inmiddels alweer een tijdje in de kast staat weet ik zeker dat ik terug zal keren om de campagne nogmaals te spelen. Het spel zo is gemaakt dat je de campagne nog een keer kunt doen en zeker weet weer nieuwe elementen tegen te komen.

Ik ben zelf nooit meer een betere solo tegengekomen (Warp's Edge staat voor mij op een gedeelde eerste plek).

De naar beneden dansende pixels van Space Invaders zijn vervangen door verraderlijk scherpe plastic luchtscheepjes en je eigen geschut bestaat uit dobbelstenen. Als je die een beetje gelukkig gooit en vervolgens goed plaatst, kun je genoeg energie opwekken om die schepen uit de lucht te schieten, te graven naar sterkere middelen om de buitenaardse vijand tegen te houden en onderzoek te doen voor de winst. En dan heb je ook nog verschillende modules voor als dat alles te vaak gaat lukken. Het doosje zit propvol spelmateriaal en het systeem werkt uitstekend. Ik vind Under Falling Skies een van de leukste solo bordspelletjes van de laatste tijd.
Enige nadeel is dat het spelen van Under falling skies logischerwijs een nogal individuele en repetitieve ervaring is, wat mij na een aantal keren spelen dan toch doet afhaken.
Uitgebreider recensie vind je hier.

PS check de info elders op dit forum over een storende fout in het Nederlandstalige spelregelboekje.