"There’s still crime in the city, said the cop on the beat. I don’t know if I can stop it, I feel like meat on the street.”
Neil Young zong het in 1989 al en daar is aan de boxcover van deze Spiel des Jahres-winnaar te zien nog niets aan veranderd.
Samen met je medespelers ga je in deze wirwar van criminaliteit op zoek naar de identiteit van slachtoffers, daders, hun motieven, schuilplaatsen, handlangers en moordwapens.
Veel valt er over de spelregels van MicroMacro: Crime City niet te vertellen.
Je zorgt er voor dat je de grote tekening in stadsplanvorm mooi uitgespreid op tafel hebt liggen en dat er voldoende licht voorzien is.
Je kiest vooraf één van de 16 meegeleverde misdaden. Die zitten mooi opgeborgen in een omslag en aan het aantal sterren op de keerzijde van de startkaart kan je zien hoe hoog of laag de moeilijkheidsgraad van de casus wordt.
Om, indien nodig, dieper in te gaan op petieterige details is er ook nog een klein vergrootstrookje voorzien.
Iemand die zich de onderzoeksleider mag noemen, haalt de startkaart uit de omslag, leest de eerste zoekopdracht voor en het zoeken kan beginnen.
Het eerste wat je op de gigantische afbeelding moet terugvinden is het slachtoffer.
Heb je die gelokaliseerd, dan ga je aan de hand van elke volgende kaart dieper op de zaak in
tot je na het vinden van de laatste opdracht de misdaad volledig hebt opgelost.
Je kan dus bezwaarlijk van spelregels spreken, nietwaar.
Het volstaat om de mini-zaak op de speldoos op te lossen en je weet hoe het werkt.
Een eerste blik op de afbeelding is overweldigend. Er gebeurt zodanig veel in die stad, dat het zoeken naar sporen zo goed als onmogelijk lijkt. Gelukkig krijg je op de cover al een voorsmaakje en helpt het allereerste introductiescenario je feilloos op weg. Eens je merkt hoe het spel werkt, ben je vertrokken voor een heerlijk kwartiertje.
De maker vertelt in een interview in het spellenmagazine Spielbox dat er bewust werd gekozen om de afbeelding in zwart-wit uit te geven. Op die manier kon hij veel meer aandacht schenken aan allerlei zinvolle en zinloze details. Goeie keuze, wat mij betreft. Bij een ingekleurde versie zou de moed me in de schoenen zakken want in vogelvluchtperspectief zicht lijken alle figuurtjes enorm hard op elkaar. Gelukkig hebben ze bij nader inzien toch allemaal hun eigen identiteit en lukt het wonderwel om de snoodaards, handlangers en slachtoffers vliegensvlug te identificeren.
MicroMacro: Crime City lijkt me op zijn best met twee spelers. Omdat je dikwijls heel snel wil inzoomen op een steegje of een klein zolderkamertje gebeurt het regelmatig dat je in je enthousiasme nietsvermoedend keihard met de koppen tegen elkaar botst. Met minder spelers verkleint het risico merkelijk, we spreken uit ondervinding.
MicroMacro: Crime City wijkt danig af van de traditionele spellen en past het best in het rijtje van de Sherlock Holmes Consulting Detectives en de verschillende Chronicles of Crime en dergelijke. Dat is geen kritiek, want daar bestaat een groot publiek voor. Ik merk wel graag op dat mijn huisgenoten niet zo’n fan zijn van de laatste twee, maar wel heel enthousiast meespelen met dit spel. Daar is de lage drempel, de koddige afbeeldingen en de korte spelduur de oorzaak van.
De afbeeldingen mogen dan wel speels zijn, de thematiek is dat allerminst. Een bestelling oppikken aan het frietkot (patatkraam voor onze Nederlandse lezers) kan bloederige gevolgen hebben en de zaak van meneer Snorremans is ook niet om te lachen. Het is dus aan de meespelende of aanschaffende papa’s en mama’s om te bepalen of hun kinderen klaar zijn voor een dosis stevige misdaad. Wil je een gelijkaardige ervaring met kleinere kinderen, dan raad ik je aan om op zoek te gaan naar de boeken van "Pierre, the Maze Detective". Dat zijn heel coole zoekboeken met een veel onschuldiger thematiek.
Het zou ook jammer zijn mochten mensen Crime City links laten liggen omdat het hen te veel doet denken aan de Waar is Wally-zoekboeken.
Na het oplossen van de eerste zaak, zal het je meteen duidelijk worden dat MicroMacro veel meer de allure van een stripverhaal heeft en daardoor met kop en schouders boven Wally uitsteekt. Er zit geweldig veel beweging, fantasie, activiteit, verhaal en uitdaging in Crime City.
Ga misschien eens een kijkje nemen op https://www.micromacro-game.com/nl/index.html. Daar biedt White Goblin Games je online een oerdegelijke misdaad aan die representatief is voor wat je in de speldoos vindt.
Omdat ik met een streepje muziek begon, wil ik ook met een streepje muziek eindigen.
MicroMacro: Crime City is een stad waar onmogelijk veel dingen op hetzelfde moment gebeuren.
Telkens we met een zaak bezig zijn, voelt het alsof ik naar de Imitation of Life van REM zit te kijken.
Nooit gedacht dat ik nog een spel zou zien verschijnen dat me in dezelfde staat kon brengen als één van mijn favoriete videoclips.
Laat die uitbreidingen maar komen.
]MicroMacro: Crime City Nederlandstalige uitgave (White Goblin Games, 2021)
- Auteur: Johannes Sich
- Artwork: Daniel Goll, Tobias Jochinke, Johannes Sich
- 1 tot 4 spelers, 12+
- 15 tot 45 minuten
- https://whitegoblingames.com/game/micro ... rime-city/
- Adviesprijs: 32,95 euro
