Een sprookjesbos, iedereen kan zich daar wel iets bij voorstellen. Eén ding staat vast, er leven Elfjes en Gnomen. Hoewel zij wel wat gewoon zijn, boezemt het grote donkere bos ook hen angst in. Help jij hen de weg naar huis te vinden zodat ze niet verdwalen?
Foto: WGG
Leg de startkaart open op tafel, geef elke speler 2 handkaarten.
Beurtelings voegen de spelers 1 kaart aan het sprookjes bos toe. Daarmee breiden ze hun netwerk maar ook dat van de andere speler uit.
Elke kaart toont routes in beide spelerskleuren. Hier en daar zijn ook huisjes zichtbaar.
Als een speler een route afwerkt (geen open einde), mag hij op elk van zijn huisjes een steen in zijn kleur leggen.
Als een speler op die manier zijn laatste steen legt, wint hij het spel.
Foto: Henk Rolleman
De spelregels werden neergepend op 2 blaadjes papier. Het thema is kindvriendelijk en ook kleurgebruik en afbeeldingen doen vermoeden dat Uwe Rosenberg met deze titel vooral bij families en kinderen wil scoren.
Fairy Trails speelt vlot. Veel dilemma’s zijn er niet. Ofwel probeert u verschillende korte routes af te werken ofwel gaat u voor die ene grote wirwar van wegen waardoor u – als u er in slaagt om die af te sluiten - zo goed als alle stenen kunt plaatsen. U zou de andere speler veel open routes in zijn kleur kunnen proberen aansmeren, maar meestal doet u daar geen voordeel mee. Mogelijke ‘pestkaarten’ bevatten meestal ook huisjes in de kleur van de tegenstrever. Dit zorgt ervoor dat de strijd meestal spannend blijft tot op het eind. Ik ervaar dat een potje tussen twee even sterke spelers wel eens door lady Fortuna beslist wordt.
Tijdens het spelen ontstaat een kleurrijk tafereel van groene bossen waardoor fel gele en roze wegen kriskras door elkaar lopen. Door dit kluwen van wegen zie ik vaak de bomen niet meer, maar ik schuif de schuld gewillig in de schoenen van mijn ouder wordende kijkers. Mijn kinderen hebben er geen moeite mee.
Elke kaart past overal. In die zin vind ik de vergelijking met Carcassonne niet opgaan. De focus ligt bij Fairy Trails 100% op het wegennetwerk en met elke kaart beslist u welke weg stopt en welke verder loopt of eventueel splitst. Heel eenvoudig maar wel fijn om te doen, vind ik.
59 kaarten en 38 stenen zouden ook in kleinere doos voldoende plaats vinden. De inlay die 2/3 van de doos onnuttig maakt, doet het geheel er wat lullig uitzien. Had men hier niet beter voor tegels in plaats van kaarten gekozen?
Fairy Trails is geen topper met een torenhoge waauwfactor maar het doet wat het moet doen. Het biedt aangename verstrooiing. Ideaal om te ‘babbelspelen’. U kent het wel, spelen met de focus op het gesprek. Ook ideaal om met kinderen te spelen.
Noot: de solovariant liet ik, dat zou u intussen niet meer mogen verbazen, aan mij voorbij gaan.
- Uwe Rosenberg
- Nicolas Demers
- White Goblin Games
- 2 spelers vanaf 8 jaar
- €20