Je gaat me niet geloven maar de Rift (Een rift is een gebied in een continent waar extensie van de aardkorst plaatsvindt; de plaatbeweging is er divergent, uit elkaar bewegend. Onder invloed van dit proces wordt een langgerekte depressie in het landschap gevormd, een riftvallei. (bron Wikipedia), zeg nu nog eens dat recensies niet leerrijk kunnen zijn) heeft onze wereld veranderd.
In de grond ontstond er een kloof waardoor er riftforce vrij kwam. Onvoorstelbare natuurelementen verwoesten onze wereld. Tijd om in te grijpen, beste mensen. Niet allemaal tegelijk aub, twee man is meer dan genoeg.
Blijkbaar zijn we als speler in Riftforce, de leider van een groep magiërs. Iedere magiër staat aan het hoofd van een gilde. Iedere gilde symboliseert een natuurelement elk met eigen unieke eigenschappen. Vier van die gilden combineren hun krachten en staan klaar om onder jouw deskundige leiding de vijand te lijf te gaan. Wie is de vijand hoor ik u denken? Awel, de vijand is een ander goedmenende speler die eveneens aan het hoofd van vier gilden staat met juist hetzelfde doel, de vijand verslaan. Dat ben jij dus.
Met andere woorden Riftforce is een tweespelersspel. Iedere speler probeert de controle te krijgen over één van de vijf locaties die samen het rift vormen. Als je erin slaagt om als enige speler kaarten te hebben liggen bij een van de vijf locaties ontvang je één riftforce. Wie op het einde van een ronde twaalf of meer Riftforce heeft, heeft de wereld gered en wint dus Riftforce. Een locatie controleren is niet de enige manier om Riftforce binnen te halen. Iedere keer als je een kaart van de tegenstander vernietigt, krijg je namelijk ook een Riftforce.
Riftforce is een kaartspel met in totaal 110 kaarten. 100 kaarten worden gebruikt om de tien gilden te vormen. Iedere gilde bestaat uit één magiërkaart met de eigenschappen van de gilde en negen elementkaarten met waarden 5 tem 7.
Daarnaast heb je nog vijf locatiekaarten die samen het rift vormen, twee scorespoorkaarten en drie overzichtskaarten. Daarnaast zitten er ook nog 25 schadefiches (met een 1-zijde en een 3-zijde), twee spelersfiche (een gele en een blauwe om de score van de spelers bij te houden) en een startspelerfiche in de doos.
Bij het begin van het spel stel je het rift samen met vijf locatiekaarten en laat je ook de scorespoorkaarten hierbij aansluiten. De spelers kiezen elk een spelersfiche en duiden een startspeler aan. De startspeler schudt de tien magiërkaarten. Hij verwijdert gedekt de bovenste kaart van de stapel en deelt daarna aan iedere speler één magiërkaart uit. De overgebleven zeven magiërkaarten worden open in een rij op tafel gelegd.
Elk om beurt, te beginnen met de startspeler kiezen, de spelers een magiërkaart tot ze elk vier magiërkaarten hebben. De niet gekozen magiërkaart wordt terug in de doos gelegd. De spelers nemen de bijhorende elementkaarten en schudden die. Ze nemen daarna de bovenste zeven kaarten in de hand. De niet-startspeler neemt daarna de bovenste kaart van zijn stapel en legt die aan bij de middelste locatiekaart.
De magiërkaarten van iedere speler worden open naast het scorespoor gelegd aan de zijde van elke speler. Op die manier kunnen beide spelers altijd controleren wat de eigenschappen van de gilden zijn van de beide spelers. Twee gilden nemen dus niet deel aan een Riftforcepotje. Dit zullen iedere keer andere gilden zijn.
De tien gilden zijn allen gebaseerd op een natuurelement: ijs, licht, vuur, kristal, water, lucht, schaduw, natuur, bliksem en aarde. Elke gilde beschikt over unieke eigenschappen. Kristal bijvoorbeeld brengt de eerste vijand op locatie vier schade toe, wat behoorlijk veel is, maar heeft als nadeel dat als de tegenstander een kristalkaart vernietigt hij twee riftforce krijgt ipv één.
De eigenschappen van elk gilde staan goed uitgelegd op de magiërkaart en worden ook nog eens verduidelijkt in de spelregels.
Goed, we zijn klaar om Riftforce te spelen. Te beginnen met de startspeler voert iedere speler één actie uit in zijn beurt. Eens de actie voltooid is, is de andere speler aan de beurt. Heeft een speler in zijn beurt minstens 12 riftforce dan stopt het spel. Als die speler de startspeler is, dan krijgt de andere speler nog één beurt, zodat iedere speler evenveel beurten heeft kunnen spelen. Wie dan de meeste riftforce heeft wint.
Wat zijn nu de acties die je als speler kan ondernemen? Wel, je kan kiezen uit drie zaken. Ten eerste kan je tot maximaal drie kaarten uit je hand spelen. Kaarten spelen betekent dat je kaarten aanlegt bij een van de vijf locaties. Ofwel alle kaarten bij dezelfde locatie ofwel één kaart bij drie aangrenzende locaties. Je mag ook altijd minder dan drie kaarten spelen. Om kaarten te kunnen spelen moeten ze alle drie van hetzelfde natuurelement zijn (lees hetzelfde symbool hebben) of hetzelfde getal. Je mag dus drie vijven spelen van verschillende natuurelementen. Belangrijk om weten, is ook dat de buitenste locaties niet aangrenzen aan elkaar. De rift is geen cirkel namelijk.
Een tweede mogelijk actie is gespeelde kaarten activeren. Hiervoor leg je één kaart uit jouw hand af op de eigen aflegstapel. Je mag nu de eigenschappen gebruiken van maximaal drie gespeelde kaarten die bij de locaties liggen. Ofwel gebruik je de eigenschappen van drie kaarten met hetzelfde symbool als de afgelegde kaart, ofwel drie kaarten met hetzelfde getal. De kaarten die je activeert hoeven niet aangrenzend te zijn. Deze actie is de corebusiness van Riftforce. Door kaarten te activeren gebruik je de eigenschappen van die kaarten en die kaarten brengen altijd schade toe aan de kaarten van de tegenstander die ook bij die locatie liggen. Eens het aantal schade gelijk is aan de waarde van de kaart, vernietig je die kaart en krijg je dus minstens één riftforce. Sommige eigenschappen van kaarten zorgen dat je soms twee riftforce krijgt. Als je een kristalkaart vernietigt met een schaduwkaart kan je zelfs drie riftforce verdienen. En om die riftforce gaat het nog altijd in dit spel.
Een derde mogelijk actie is controleren en kaarten pakken. Deze actie kan je enkel kiezen als je minder dan zeven kaarten op de hand hebt. Controleren betekent dat je checkt of je de enige speler bent die kaarten bij een locatie heeft liggen. Is dat zo dan krijg je één riftforce voor iedere locatie waar er geen kaarten van de vijand aanwezig is en waar jij minstens één kaart hebt liggen. Daarna vul je jouw hand aan tot je weer zeven kaarten hebt. Als er geen locaties zijn die jouw riftforce punten opleveren, dan vul je gewoon jouw hand aan.
Iedere speler doet om beurt één van de drie acties tot een speler in zijn beurt twaalf riftforce verzameld heeft. De huidige ronde wordt ten einde gespeeld zodat beide spelers evenveel beurten hebben gespeeld. De speler met de meeste riftforce wint. Is er een gelijke stand, dan wordt er nog één extra ronde gespeeld. Is het dan nog gelijk dan blijf je ronden spelen tot een speler de overhand heeft. Er is dus altijd een winnaar in Riftforce.
Copyright Wouter Debisschop
Twee van mijn favoriete tweepersoonsspellen zijn Lost Cities en Schottentotten. In beide spellen probeer je als speler, door handig kaarten uit te spelen, een meerderheid te krijgen bij bepaalde locaties. De speler die de meeste locaties weet te veroveren is dan meestal de winnaar. Lost Cities en Schottentotten zijn perfecte spellen om ook te spelen met gelegenheidsspelers. Eenvoudige regels, makkelijk te begrijpen en een korte aangename speelduur waardoor je onmiddellijk revanche wil.
Ook mijn echtgenote, vaak een gewillig slachtoffer als ik met tweeën een spelletje wil spelen, houdt van die beide spellen. Wel Riftforce is een variant op die spellen. Een mederecensent omschrijft Riftforce als een mix tussen Schottentotten en Magic The Gathering. Ik begreep meteen wat hij bedoelde.
Het thema beste mensen lijkt me wat vergezocht, maar goed je moet als spelontwerper, in dit geval Carlo Bortolini, jouw verhaal weten te verkopen. Carlo Bortolini is ook de auteur van het onvolprezen en eveneens door White Goblin uitgegeven Memoarrr!!.
In principe gaat Riftforce er niet om een meerderheid in zoveel mogelijke locaties te krijgen. Je verdient namelijk vooral punten door kaarten van de tegenstanders te vernietigen. En kaarten van de tegenstanders vernietigen kan maar als je handig gebruik maakt van de eigenschappen van jouw gilden. Vaak is een gecombineerde aanval met kaarten van verschillende gilden de zekere weg naar succes. Punten behalen door als enige speler kaarten bij een locatie te hebben liggen, kan ook. Maar als jouw tegenspeler een beetje aandachtig is en goed oplet, is dit perfect te vermijden. Vooral tijdens de eerste ronden moet je opletten dat je jouw tegenstander geen cadeau (lees makkelijk te behalen punten) doet door geen kaarten aan te leggen op locaties waar hij wel al kaarten liggen heeft. Kaarten vernietigen van de tegenstander is de makkelijke manier om punten te behalen.
En dat is de kracht en tegelijk ook de zwakte van Riftforce. Een veelspeler zal dit leuker vinden dan Lost Cities bijvoorbeeld. Een gelegenheidsspeler zal een beetje verloren lopen door de vele mogelijkheden die de verschillende kaarten bieden. Typisch om dit te illustreren was dat mijn echtgenote na een potje Riftforce dat ze grandioos verloor niet geneigd was om revanche te nemen maar eerder vroeg of we nog eens Lost Cities wilden spelen.
Riftforce is dus niet zomaar een spel waar je een meerderheid aan locaties probeert te veroveren maar waar je echt de kracht van jouw kaarten dient te gebruiken om de tegenstander te snel af te zijn. Er komt heel wat spelstrategie bij kijken als je Riftforce wil winnen. Ik was niet meteen overtuigd toen ik een eerste keer Riftforce speelde maar gaandeweg begon ik het spel in mijn vingers te krijgen en met een geschikte tegenspeler (lees die Riftforce even vlot beheerst) is dit een uiterst leuk tweespelersspelletje. Ik kan het aanbevelen.
- Riftforce (White Goblin Games, 2021)
- Auteur: Carlo Bortolini
- Artwork: Miguel Coimbra
- 2 spelers vanaf 10 jaar
- 30 minuten
- https://whitegoblingames.com/game/riftforce/
- Adviesprijs: 19,95 euro
