De spellen van Queen Games zijn al een tijdje beschikbaar via White Goblin Games. Onder andere Stefan Felds’ City Collection wordt zo goed als volledig aan het assortiment van de Goblins toegevoegd. Marrakesh, de nummer 4 uit de ‘Stefan Feld City Collection’ is als enige niet gebaseerd op een ander spel.
Foto: White Goblin Games
De spelregels van Marrakesh aan de hand van een geschreven review volledig uit de doeken doen, is onbegonnen werk. Er bestaan online voldoende video’s en samenvattingen.
Ik beperk mij tot de kern van de zaak en die is vrij eenvoudig.
U start het spel met 12 verschillend gekleurde houten blokjes. Daarvan kiest u er 3. Deze worden samen met de gekozen exemplaren van de concurrentie in een toren gegooid. De blokjes die de uitgang halen, worden gesorteerd op kleur.
Daarna mag u blokjes kiezen. In spelersvolgorde en maximaal 2 (op voorwaarde dat de kleur gelijk is). Elke kleur komt overeen met een wijk op het spelersbord. In elke wijk kan een actie uitgevoerd worden. De gekozen blokjes verhogen de kracht van die actie.
U bezit ook 3 assistenten. Deze worden bij de start van de ronde uitgestuurd naar de wijken van de geselecteerde blokjes. De assistenten worden na de blokjesselectieprocedure geactiveerd. Dit gebeurt in spelersvolgorde. In een wijk waar een assistent aanwezig is kan een wijkactie uitgevoerd worden of kan de kracht van die actie verhoogd worden. (Net alsof u een blokje in die kleur gekozen had.)
Na 4 rondes eindigt het seizoen. Dat is makkelijk bij te houden want de spelers bezitten dan geen blokjes meer.
Op het eind van een seizoen ontvangen de spelers een rivierbonus (één van de wijken zorgt voor vooruitgang op de rivier) en moet de stad gevoed worden.
Na drie seizoenen eindigt de strijd. Volle wijken, overschot aan goederen en oasetegels leveren nog extra punten op.
Foto: Henk Rolleman
Marrakesh bevat heel wat spelmateriaal. Om het op zijn lego’s te zeggen: “meer dan 700 stukjes!” Daarbovenop komen 18 pagina’s speluitleg, 2 pagina’s uitleg over uitbreidingsmodules en 8 pagina’s Addendum. Marrakesh zet u niet binnen 5’ op tafel. De voorbereiding kost makkelijk 30’.
In die zin helpt het niet dat de essentiële uitgave – ik heb geen idee hoe het met de classic uitgave zit – geen inlay of zakjes bevat. De stoffen zak waarvan ik het gebruik in vraag durf stellen had naar mijn mening vervangen mogen worden door een tiental plastiek zakjes.
Ter info: de stoffen zak wordt gebruikt om bij de start van het spel blind fiches te trekken (2 per speler) en om de 32 stadspoorten over de werkplaatsen te verdelen.
De aanschaf van dit spel maakt u 90€ armer, enkele zakjes vallen dan wel binnen de verwachting. De uitgave van Queen vorig jaar ontving dezelfde kritiek. Jammer dat ze daar bij White Goblin niet mee aan de slaag gaan.
Het gebeurt mij niet veel, maar de speluitleg van deze klepper had een tweede lezing nodig. Het helpt bij spellen van dit kaliber dat het spelmateriaal daarbij wordt opgezet. Er is een groot contrast tussen de eenvoud van het spelmechanisme en de mogelijkheden ervan. U hoeft als speler eigenlijk alleen maar blokjes te selecteren, assistenten in de overeenkomstige wijk zetten en daarna blokjes kiezen om acties te versterken.
Eenvoudig eigenlijk. De moeilijkheid zit verstopt – alhoewel, het is vrij duidelijk – in de verschillende wijkacties en mogelijkheden om punten te scoren. Elke wijk lijkt wel een mini-game.
Dit zorgt ervoor dat het optimale pad niet zo duidelijk is. Denkwerk is aan de orde wat wachttijd oplevert. 2 uur spelen zoals op de doos vermeld staat is optimistisch. Met vier spelers doen wij er snel 3 uur over.
Feld doet waar hij goed in is. Een eenvoudig spelmechanisme zo pimpen dat een waar festijn van scoremogelijkheden ontstaat. Daar houd ik van. Die franjes en versieringen zorgen voor een gelaagdheid in elke fase van het spel.
Door het blokjes-mechanisme is de spelersvolgorde uiterst belangrijk. Dat is zeker zo tijdens het eerste seizoen aangezien de wijkacties dan nog zo goed als waardeloos zijn. Goed spel zorgt voor flexibiliteit tijdens het derde seizoen. Het plaatsen van een assistent verzekert dan de actie en zorgt voor een meer relax keuzeproces. Het rode blokje dat als joker geldt, is daarbij meer dan welkom.
De toren zelf biedt geen meerwaarde. In de zeldzame gevallen dat niet alle blokjes uit de toren vallen, piekt de geluksfactor wat bij een spelduur van 3 uur echt niet nodig is. De ware kracht zit hem in welke blokjes geselecteerd worden. Het lijkt me logischer en eerlijker om ze dan telkens allemaal te gebruiken.
De 6 bonustegels in de oase worden gedekt gespeeld. Deze opendraaien kost heel wat moeite, het is wat sneu als er daarbij weinig interessante mogelijkheden ontluikt worden. De tegels openleggen van bij de start vermindert eveneens de geluksfactor.
Marrakesh is een expertspel. Of het thema goed uit de verf komt laat ik in het midden. Wel is het zo dat ik dit ondanks de aangehaalde ergernisjes een steengoed spel vind. Er zijn zoveel mogelijkheden en manieren om punten te scoren dat ik voortdurend – ook tijdens de wachttijden – aan het optimaliseren ben. Geef het ook niet te snel op als u wat achterop geraakt, er zijn mogelijkheden genoeg om de schade in te halen.
Marrakesh past precies in mijn kraam!
- Ontwerp: Stefan Feld
- Vormgeving: Patricia Limberger, Franz Vohwinkel
- uitgever: White Goblin Games
- 2-4 spelers vanaf 14 jaar
- €90 (essential) €130 (classic)