Na wat spelletjes Nidavellir en Dominion met de kinderen, hop allemaal naar bed want wij wilden aan de slag.
De doos en alles erin was gewoon WOW. Die metalen dingetjes allemaal, het gewicht ervan, de kleuren van de doos en alles, de hele look & feel was fantastisch weer hoor.
En toen moesten de kaarten nog komen. Net als vele BSMers (denk ik) ben ik altijd nieuwsgierig als een kind als ik nieuwe kaarten van een spel uitpak. Het is net als met de eerste pagina van een boek, of als het doek opengaat in een theater. Na enig gepruts (als altijd) met het plastic, weer dat WOW moment. Onmiskenbaar Stonemaier kwaliteitje. Artwork, kleuren en dan die gouden kaarten met al die glimmertjes? Gewoon te gaaf. De laatste keer dat ik zo enthousiast was over een eerste blik op kaarten, was precies twee jaar geleden, toen ik de doos met Wingspan opende.
De regels. Zeven geïllustreerde pagina's met bijna geen tekst; we begonnen te spelen na ongeveer 10 minuten. Hoe cool is dat. Het zal natuurlijk vele spelletjes vergen om al die kaarten en mogelijke combo's te snappen, maar dat is juist de lol, nietwaar? De essentie van Red Rising stond trouwens op één pagina. Je leidt (speel kaart, deploy, neemt een andere kaart + bonus) of je verkent (neem kaart, leg deze op Mars / Jupiter / Luna of Instituut, neem bonus). En door.
Het spel zelf dan. We speelden het uit binnen een uur. Nadenken, rekenen, elke beurt voelde zinvol. Kaart spelen of houden? Of spelen en later weer oppikken? En welke kaart dan? Wat wil ik nu en straks? Genoeg interessante keuzes te maken in dit spel.
De combo's. Zoals ik al zei: het zal veel spelletjes duren voordat we alle mogelijkheden zien, denk ik, maar ook zo’n eerste keer konden we al zien wat de ontwerpers bedoelden. Het spelen van Red Rising voelde in die zin ook als een belofte. Voor al die volgende spelletjes. Fijn is dat.
Thema. Ik was niet zo onder de indruk als ik wilde van Pierce Brown, maar vond het verhaal indrukwekkend genoeg om door te lezen. Het was een beetje als de Hunger Games, zoiets? Niet echt supergoed, maar je blijft toch kijken. Het spelletje is een abstractie van het boek. De helium, de blokjes invloed en dat ruimtescheepje, ach die schuif je wat heen en weer, meer niet. Maar het kennen van de personages gaf onmiskenbaar smaak aan het spelletje gisteravond.
Last but not least: de soepelheid van het spelen. Ik weet het, het is gewoon een kaartspel met extra's, dus het mág wel vloeiend zijn vind ik, maar deze speelt wel héél lekker. Gecombineerd met het rekenen en denken bij elke beurt vind ik die soepelheid wel geweldig eigenlijk.
Ik heb ons eerste spelletje verloren. Moest er wel om lachen. Ik racete met mijn scheepje, pakte helium waar ik kon en probeerde overal het eerste op 7 te komen (conditie voor einde spel). Dat lukte en ik was blij. Maar toen gingen we tellen. Mijn vrouw combineerde verschillende kaarten die ik nota bene zelf tijdens het spel speelde met haar eigen starthand en won met haar combinaties. Niet zo'n beetje ook. Ik ben nu op Evey, denk ik. Enfin, hoe dan ook, vanavond wil ik een herkansing.
Eerste indruk? Sorry, maar dit is nu even 10 uit 10 voor mij. De tegenvallers en opmerkingen komen vast nog wel, of niet, maar voor nu ben ik enthousiast. Red Rising wordt opnieuw gespeeld, dat is zeker. En gisteravond was een prima avond.
Ik ben heel benieuwd naar ervaringen van anderen!
Red Rising| Stonemaier Games - 2016
- spelauteurs: Jamey Stegmaier en Alexander Schmidt
- grafisch werk: Miles Bensky, Jacqui Davis en Justin Wong
- aantal spelers: 1 tot 6
- leeftijd: vanaf 14 jaar
- speelduur: 45 tot 60 minuten
(Edit: titel "eerste spelletje" aangepast naar "van eerste spelletje tot potje honderd": zie comment 20 januari met potje 99 en 100).
