Ergens in het Wilde Westen, in Silver Spurs om precies te zijn, is er een vacature. Een of andere onverlaat heeft de sheriff van het pittoreske stadje doodgeschoten. En de brave lieden van Silver Spurs zoeken een vervanger. Drie keer raden aan wie ze denken? Yep, maak je borst maar nat. Gesp jouw revolvers maar vast en begin maar met het schoonvegen van het stadje. Figuurlijk natuurlijk. Een bezem heb je niet nodig. Een ding is zeker vervelen zul je je niet. Want Silver Spurs is vergeven van de outlaws en ander ongedierte. Bite the Bullet. You are a Legend. Here we come!
En Bite the Bullet bevat nogal wat spelelementen. Vooreerst bevat het boek verschillende scenario’s. Ieder scenario heeft een eigen spelbord dat je dus eerst moet los snijden. Op de achterzijde van ieder spelbord staan de regels voor het volgende scenario. Daarnaast moet je ook de bladen met de verschillende eigenschappen van de karakters lossnijden. Die bladen steek je het best in een plastic hoesje of je plastificeert ze. Met een uitwisbare stift kan je dan per karakter bijhouden hoeveel levenspunten (wonden) of kogels al opgebruikt zijn.
De verschillende counters kleef je op een kartonnen ondergrond en knip je uit. Counters zijn bijvoorbeeld wapens, hoefijzers, geldzakken, karakters, paarden, …
Er zitten ook figuurtjes in die je kan plooien zodat ze rechtop kunnen staan. Wie niet graag met kartonnen figuren werkt, kan ze vervangen door simpele pionnen of, voor de liefhebbers, geschilderde miniaturen. Laat je maar eens goed gaan! De figuren stellen elk een karakter voor.
Zitten niet in het boek, maar zijn toch onontbeerlijk om het spel te spelen twee liefst vier dobbelstenen. Als je vier dobbelstenen neemt, is het handig dat die in paren van twee in twee verschillende kleuren komen.
Eens je klaar bent met al het knipwerk en je dit doet volgens de meegeleverde richtlijnen heb je nog altijd een behoorlijk boekje over met de spelregels in het Engels. De spelregels zijn heel duidelijk opgesteld maar zijn heel uitvoerig, liefst 50 bladzijden.
Hoe dan ook bedoeling van het spel is meestal dat je jouw tegenstanders om zeep helpt vooraleer ze jou te grazen krijgen. Lekker bloeddorstig dus. Er zijn drie manieren om Bite the Bullet te spelen: solo, coöperatief (met twee spelers) of in een soort van competitie met twee teams (2 tot 4 spelers).
In de solo en de coöperatieve modus krijg je te maken met NPC-tegenstanders. NPC staat voor Non-Player Characters, figuren dus die door het spel gestuurd worden.
Als speler vertegenwoordig je ofwel de sheriff en zijn deputies of ben je de boss van een bende outlaws (afhankelijk van het gekozen scenario). Welk karakter je ook bent, je gebruikt de eigenschappen van het door jou gekozen karakter. Die eigenschappen vind je terug op het geplastificeerde karaktervel waar onder ander de schietvaardigheid van het karakter wordt bijgehouden. Hoe minder een karakter transpireert (Sweatlevel) hoe beter hij schiet. Elk karakter (zowel de goede als de slechte) heeft drie levenspunten. Een karakter kan dus tot drie wonden oplopen vooraleer hij sterft. Bepaalde wapens veroorzaken twee wonden met één schot. De sheriff en de boss krijgen een extra levenspunt.
Zoals eerder gezegd zijn de spelregels heel uitvoerig opgesteld. Het zou ons te ver leiden om alle regels in detail te bespreken. Laat het ons bij enkele algemeenheden houden.
Er zijn twee soorten karakters in Bite the Bullet, Er zijn de karakters die gestuurd worden door een speler (de blauwe karaktervellen). Daarnaast zijn er ook zoals hierboven vermeld de NPC-tegenstanders (de rode vellen). Belangrijk om weten is dat ieder karakter met één dobbelsteen gooit om te bepalen hoeveel actiepunten een speler heeft of welke actie een NPC zal uitvoeren. Een karakter gestuurd door een speler heeft ook twee wapens ter zijner beschikking. Eén wapen in de hand, en één ergens bij zich om desnoods te wisselen met zijn handwapen. Die wapens verschillen per scenario en per potje. In ieder scenario (of je nu solo speelt of met verschillende spelers) gebruik je twee karaktervellen.
Daarna worden in de spelregels de verschillende wapens en uitrustingstukken (dynamiet, whisky, geldzak, een paard) en hun mogelijkheden uitgelegd. Ook wordt duidelijk gemaakt hoe een speler wapens en uitrusting kan gebruiken. Ieder scenario (je speelt Bite the Bullet dus in verschillende scenario’s) heeft een eigen spelbord en speelt zich af op verschillende terreinen. De terreintegels en hun effecten worden keurig uitgelegd.
In zowat elk scenario worden er eerst twaalf verborgen counters op het spelbord geplaatst (hoe je dit moet doen, wordt in ieder scenario getoond). Die twaalf counters symboliseren mogelijke NPC’s. Afhankelijk van het scenario en de moeilijkheidsgraad die je kiest, krijg je te maken met drie of meerdere tegenstanders. Dus een aantal van die twaalf verborgen counters zorgen gewoon voor verwarring. Ze worden onthuld als ze in de loop van het spel in het zicht van een speler komen. Als zo’n counter geen NPC is, verdwijnt hij gewoon uit het spel.
Goed, iedere spelbeurt start met het verplaatsen van de verborgen counters (volgens de verplaatsingsregels). Van zodra een counter ontdekt wordt en een NPC blijkt te zijn, komt die NPC in het spel. De speler(s) en de actieve NPC’s kunnen daarna in volgorde (iedere karakter krijgt een nummer) hun acties uitvoeren.
Mogelijk acties voor een speler zijn bewegen, door een raam klimmen, mikken, schieten, herladen, een geblokkeerd wapen herstellen, een voorwerp nemen of wisselen, whisky drinken, dynamiet gooien, in een hinderlaag gaan of een lijf-aan-lijf-gevecht aangaan. Sommige acties kosten de speler één actiepunt, andere acties twee. De verschillende acties worden uitvoerig beschreven.
Een NPC-tegenstander kan, afhankelijk van de dobbelsteenworp, paniekeren en niets doen, dichter naar het beoogde doel bewegen, dichter naar het doel lopen (is eigenlijk tweemaal de bewegingsactie uitvoeren), weglopen, schieten en weglopen, schieten, schieten en mikken, schieten en bewegen naar het doel, tweemaal schieten, herladen, een wapen deblokkeren, een item oprapen, in een hinderlaag gaan liggen.
Belangrijk in Bite the Bullet is de Line of Sightregel. Deze regel bepaalt wanneer een verborgen counter actief wordt gemaakt, bepaalt ook of je naar een tegenstander kan schieten. Met duidelijke voorbeelden wordt dit in de spelregels uitgelegd.
Eveneens belangrijk is de kans op succes als je schiet. Dit is van veel factoren afhankelijk. Hoe ver ben je van jouw tegenstander verwijderd? Hoe zit het met jouw transpireerfactor? Ben je al gewond? Schiet je door een raam? Staan er obstakels in de weg? Zit jij of jouw tegenstander op een paard? Schiet je met één of twee revolvers? Mik je of niet? Al deze elementen leveren samen de hitwaarde op. De hitwaarde is het getal dat je minstens moet gooien om raak te schieten.
De verschillende acties (schieten, bewegen, …) en de speciale gevallen (dynamiet gooien, lijf-aan-lijf, wonden, hoefijzers gebruiken, paarden, …) komen ook aan bod. Je vindt in de spelregels ook een volledig uitgewerkt voorbeeld van een solospelbeurt.
In Bite the Bullet zitten er acht verschillende scenario’s die je kan spelen. Er zijn ook regels om een volledige campagne te spelen hetzij als sheriff, hetzij als Outlaw. Het opzetten van een spel om een scenario te spelen is overwegend hetzelfde. Het doel van ieder scenario en enkele bijkomende regels vind je telkenmale in het scenario terug.
De scenario’s zijn uiteenlopend. In het eerste scenario ben je pas aangesteld als sheriff en moet je een aantal amokmakers in de saloon arresteren. In scenario twee krijg je te maken met nachtelijke paardendieven. In de andere scenario’s kruisen gouddieven, treinrovers, ontsnapte gevangenen en bankrovers jouw pad. Ieder scenario duurt ongeveer een dertigtal minuten om het te spelen.
Intussen is er ook al een uitbreiding op de markt met nog meer scenario’s en uitvergrote spelborden.
Ik ken Frederic Moyersoen al jaren, een minzame en vriendelijke man. Al van eind jaren negentig ontmoetten we elkaar regelmatig op allerhande spelavonden en spelbeurzen in Vlaanderen en Nederland. Samen met zijn zoon heb ik op die dagen en avonden heel veel van zijn spelontwerpen in een eerste fase mogen uittesten. Ik bewonder hem mateloos voor de creativiteit en volharding die hij al die jaren aan de dag legt om zijn spellen uit te denken en op de markt te brengen. Sommigen, saboteur om er maar een te noemen, zijn heel succesvol. Anderen blijven jammer genoeg onder de radar. Zo vind ik Batt’l Khaos en Robin best leuke spellen.
Met Bite the Bullet laat Frederic een kant zien die ik nog niet kende. Hij blijkt namelijk ook een goeie tekenaar te zijn. Want Bite the Bullet is voor hem een totaalconcept. Hij ontwierp het spel, maakte de afbeeldingen en de lay-out van het boek en geeft het ook nog eens in eigen beheer uit. Zijn spellenfirma kreeg de toepasselijke naam All Alone Games.
De keuze voor een spelboek waar de speler zelf creatief aan de slag moet, in plaats van een speldoos met spelmateriaal is voor hem duidelijk. Hij kon proberen om zijn spelconcept via een kickstartercampagne aan de man te brengen. Het spel dat hij voor ogen had, zou echter op die manier voor de speler een kostelijke investering kunnen zijn. Een spelboek is voor iedereen financieel haalbaarder.
Deze bewuste keuze heeft echter ook nadelen. Niet iedereen staat er voor open om creatief aan de slag te gaan en eerst het nodige knip- en plakwerk uit te voeren. Dit zal ongetwijfeld een aantal mensen ervan weerhouden om Bite the Bullet te kopen en te spelen.
Ook de uitvoerige spelregels, hoewel heel duidelijk opgesteld, vergen de nodige inspanning vooraleer te kunnen starten. Tip, er staan een paar goeie instructievideo’s op Boardgamegeek om sneller de regels onder de knie te krijgen. Goed, Bite the Bullet vergt dus enige inspanning om te kunnen starten, maar eens je één potje gespeeld hebt, heb je snel door hoe het werkt.
Thematisch klopt alles. Je voelt je echt een sheriff of outlaw (afhankelijk van de rol die je gekozen hebt) als je een scenario speelt. Natuurlijk speelt geluk een grote rol. Je gooit nog altijd met dobbelstenen om jouw actiepunten te krijgen of om een treffer te scoren. Dit kan mee-- of tegenvallen. In één van de scenario’s die ik speelde kon ik winnen als ik een goeie worp had. Jammer, mijn tegenstander schoot wel raak. Game over. That’s life.
Bite the Bullet kwam bij mij het meest tot zijn recht toen ik het solo speelde. Oei, hoor ik sommigen van u denken, jij speelt toch geen solospellen? Yep, ik beken. Ik ben absoluut geen solospeler. Maar mijn eerste potje speelde ik samen met mijn vrouw, de coöperatieve versie dus. Maar ik had daar het gevoel dat ik haar zodanig aan het sturen was, dat ik het beter alleen deed. Zij deelde dat gevoel ook. Dus als je het met twee of meer spelers wil spelen, is het belangrijk dat de andere spelers het spelmechanisme kennen. Anders overheerst de ene speler de andere spelers.
Dus, Bite the Bullet, is voor mij een primeur. Het is het eerste spel dat ik verschillende malen solo speelde. De scenario’s zijn ook perfect herspeelbaar. Ieder potje speelt namelijk anders. Je kan andere wapens kiezen. Dobbelsteenworpen zorgen ervoor dat de NPC’s iedere keer anders reageren, enz.
Bite the Bullet is zeker geen spek voor ieders bek. Maar voor de liefhebber van het genre (wie graag Unmatched speelt, zal dit ook ongetwijfeld smaken) heeft Frederic Moyersoen een thematisch leuk spel ontwikkeld. En wie weet pikt een of andere uitgever het spelconcept op om het toch uit te werken tot een bordspel.
- Bite The Bullet. (All Alone Games, 2024)
- Auteur: Frederic Moyersoen
- Artwork: Frederic Moyersoen
- 1-4 spelers vanaf 12 jaar
- 30-60 minuten
- Kopen?
- Adviesprijs: 24,96 euro
