Chronicle Games doet Charterstone

[Piet]

Als het een speltechnische fout is, wordt het natuurlijk zeer moeilijk voor iemand die het spel niet speelde om die te zien.

Vertalen zonder het spel te spelen is suboptimaal. Maar wanneer de vertaler voldoende tijd neemt om de regels te lezen en de 'spelprocessen' te doorgronden (ik schrijf ze bijvoorbeeld graag uit als een soort mind map), is het voor een vertaler met generieke speelervaring goed te doen.

Dat klopt natuurlijk voor vertalen. De laatste tijd vertaal ik bijna niets meer, maar ik lees veel spelregels na op taal- en schrijffouten. Daarbij is het zelden dat ik mij verdiep in het spel; ik ben vooral de taal aan het nazien. Een regelfout merk ik in dat geval niet op.

[kosterix]

In de snelle spellenwereld van tegenwoordig heb je die luxe echter zelden. Ik vraag zelf bij vertalingen van Duitse spellen altijd twee sets spelregels op: de Engelse (die als basis dient voor internationale vertalingen) en indien mogelijk de Duitse (dit is vaak het brondocument van de Duitse auteur).

Heel herkenbaar. Voor Hurrican doe ik wel vertalingen, waarbij het Frans de bron is. Nu is mijn Frans niet erg goed, dus moet ik mij op de Engelse vertaling baseren.

In theorie is Duits een preciezer taal dan Engels, maar het is geen garantie: bv port royal (jester), funkenschlag (fase 3, opvolgende biedmeester) en freitag (alles) waren beide brak als handleiding.

Engels is alleen geschikt als de schrijver exact is, semi-native, en niet iemand die zesjes op school haalde. 99% van de engelse handleidingen laten te wensen over, bgg is vergeven van de regelvragen. Pursuit of happiness bijvoorbeeld is het summum van origineel engelse dieptrieste handleidingen.

Frans lijkt me ook niet zo geschikt, maar als je uit het Frans vertaalt, hey, zorg dan dat je Frans kunt. Bonus: je kunt in Frankrijk op vakantie.

De eerste verantwoordelijkheid ligt bij de schrijver van spelregels en zijn houding richting suggesties. Ik zie een spelhandleiding als een levend ding, en als het veel gespeeld wordt komen altijd wel dingen naar boven die een nieuwe handleidingversie rechtvaardigen. Voorbeelden te over, zoals One Deck Dungeon (v1.6 nu).

Bordspeluitgevers zijn niet doorgeevolueerd voorbij het stadium van pump and dump, fire and forget, inclusief 999 en WGG dus, hetgeen ik niet erg vind zolang anderen maar spellen kopen, dan speel ik ze wel op bordspeldagen, maar mijn huis komen ze niet in.

Tegenwoordig vraag ik eerst hoeveel jaar men erover gedaan heeft om het te ontwikkelen (vanaf de eerste versie rekenend). Minder dan 4 jaar betekent opzouten. Werkt uitstekend als filter. Voorbeelden: Eufraat & Tigris (4+ jaar), 1830 (5+ jaar), Direwild (5+ jaar), Hardback (2 jaar, maar opvolger van paperback dat 3+ jaar was). Darkest Night (sinds 2011). Het betekent niet dat een spel dat in een maand bedacht en gemaakt is (zoals palm island) per definitie kapot is, maar het is me het risico niet waard. Helaas pas ontdekt nadat ik wat ks gebacked had die 2 jaar of minder waren, dus die gaan gesealed meteen de verkoop in. Ach wie niet doet leert niks...

Back on topic: charterstone als idee is verwerpelijk, begin er niet aan. Je raakt het nooit meer kwijt, als deelnemers halverwege uitstappen. Dus doe geen moeite qua vertalen.

[Jerome]

Back on topic: charterstone als idee is verwerpelijk, begin er niet aan. Je raakt het nooit meer kwijt, als deelnemers halverwege uitstappen. Dus doe geen moeite qua vertalen.

Dat die deelnemers halverwege uitstappen hoeft natuurlijk niet aan het spel te liggen. Bovendien zou je de campagne desnoods in je eentje kunnen afmaken.

Back on topic: Mede door het lezen over vertaalfouten heb ik gekozen voor de originele, Engelse uitgave. Juist omdat beslissingen in Charterstone onomkeerbaar zijn, wil ik het risico niet lopen het spel verkeerd te spelen.