Ho, stop, overnieuw.
Na de wereldhit Wingspan en het uitstapje in de fantasiewereld der draken Wyrmspan, zijn we met Finspan weer terug bij de rijkdom van het echte leven, dit keer onder water. Is dit spel leuk genoeg en voldoende anders om naast de andere twee te bestaan? Ik verklap alvast van ja. Ook de vissen vliegen.
Bij Wyrmspan vraag ik me bij alle veranderingen ten opzichte van Wingspan af waarom ze die eigenlijk hebben doorgevoerd. Ze leiden in mijn ogen tot een oppervlakkig spel dat in hoge mate zichzelf speelt. Met Finspan is uit een ander vaatje getapt. Alle kleine veranderingen hebben iets toegevoegd aan het concept van Wingspan, vooral op het gebied van eenvoud en soepelheid. Het maakt Finspan niet net zo leuk als Wingspan, maar zeker leuk genoeg voor iedereen die houdt van tableautjes bouwen. De vissen spreken ons weliswaar minder aan dan vogels, maar meer dan de draken, dat helpt ook. Enfin, wat heeft Finspan te bieden?
Concept
Finspan speelt nagenoeg hetzelfde als Wingspan. Een paar verschillen zijn er wel. De oriëntatie is nu verticaal: je duikt letterlijk de diepte van de zee in met je duikers: om kaarten te trekken, eieren te leggen of deze uit te laten komen. Daarmee is de helft van het spel al uitgelegd. De andere helft bestaat uit het spelen van vissen op je eigen speelbord. Vissen speel je door te betalen met kaarten en/of eieren. Hoe meer vissen je gespeeld hebt, hoe beter je duikacties worden. Tussendoor tel je driemaal tijdens het spel de zaken op die je punten bezorgen bij de rondedoelen. Ziehier Finspan in een notendop.
Artwork en vormgeving
Daar zijn we al geweest. Zie dit draadje. Samenvatting: prachtig spel op alle onderdelen, zoals altijd bij Stonemaier/999 met liefde gemaakt.
Thema
Finspan heeft veel vissen dus. Met interessante leefcondities, gedragingen en uiterlijke kenmerken. En soms wat humor tussendoor. Je komt al spelende het een en ander te weten over het verborgen landschap van onze oceanen. Voor ons was dit onontgonnen terrein, op een paar snorkeltochten na. Veel verder komt het spel thematisch trouwens niet, maar ondertussen speel je wel een leuk spelletje.
De opbouw is niet zo exceptioneel als bij Wingspan. Je bouwt je waterwereld veel gelijkmatiger op, met minder uitschieters. Toch is het neerleggen van een steeds completer tableau van vissen bepaald bevredigend. Dat wordt extra in de hand gewerkt door de soepelheid van spelen. Alles lijkt gestroomlijnder dan bij Wingspan. Makkelijker ook. Finspan is wat dat betreft echt een zondagavond spelletje. Je kunt er bijna niet géén zin in hebben.
Toch doe ik Finspan tekort als alleen maar de "makkelijke variant op Wingspan". Het is op zichzelf namelijk een heerlijk puzzelig spel waarbij je steeds weer op zoek wilt naar de beste volgorde van spelen en de handigste plekjes voor je vissen. Dat wordt versterkt doordat je het spelen van kaarten deels betaalt met kaarten, die vervolgens op je eigen aflegstapel komen en die je soms ook weer terug kunt krijgen.
Ook de gele eigenschappen der vissen bepalen je puzzel, oftewel de einde spel eigenschappen zoals we ze ook van Wingspan kennen. Niet zelden komt het voor dat je dankzij die gele acties alsnog een puntenexplosie veroorzaakt direct na het spel (maar uiteraard voor de eindtelling). Dit alles vraagt wel een stukje planning en enig denkwerk.
Het zal wel discussie opleveren met de gestaalde kaders der eliminatie- en blokkeer adepten, maar Finspan zit dus net als Wingspan boordevol interactie. De concurrentie op de rondedoelen bijvoorbeeld is zeer aanwezig. Ik weet niet hoe dat komt, maar het lijkt sterker aanwezig dan bij Wingspan. Misschien omdat er meer punten te verdienen zijn? Of omdat alle kaarten van iedereen open liggen? Hoe dan ook: het werkt goed en je bent toch steeds bij je medespelers aan het spieken.
De positieve interactie die we kennen van Wingspan is in Finspan prima aanwezig. Het is zelfs uitkijken geblazen, want bij Finspan kun je zomaar meer punten weggeven dan zelf krijgen. Timing is alles: omdat je ieders tableau ziet en elkaars ongespeelde kaarten ook, kun je erop anticiperen. Een kaart pas spelen als de ander er niks meer aan heeft bijvoorbeeld. Of wachten met een actie omdat je ziet dat een ander een kaart gaat spelen die jou het gewenste (meestal eieren) al oplevert. Ik vind dit aspect van anticiperen en plannen een boven verwachting leuk onderdeel van Finspan.
Verrassend is dat niet met zoveel kaarten, maar Finspan blijft dus verrassen. De combinaties tussen alle verschillende kaarten zijn nogal oneindig, dus vind je Finspan leuk genoeg, dan zal je niet snel verveeld raken bij een zoveelste potje. Onze eerste 20 spelletjes waren ruim genoeg van elkaar verschillend en vragen om nog veel meer speeltijd. Eigenlijk heeft er altijd wel iemand zin in een potje.
Wel heeft dit spel wat zoveel kaartspellen hebben: de stijgende behoefte aan nog meer kaarten. Gelukkig worden we daarin voorzien, want een uitbreiding is al in de maak en vergevorderd. Ik vrees zelfs dat die eerder uitkomt dan de vierde uitbreiding van Wingspan.
Conclusie
Wingspan is bij ons een 10 en Wyrmspan kwam niet verder dan een 6. Finspan zit daar voorlopig precies tussenin en krijgt in ons huis een 8. Ik vind Finspan een absolute aanrader voor spelers die van kaartspellen houden waarbij je een eigen tableau opbouwt en die een eenvoudige variant van Wingspan kunnen waarderen. Finspan kun je echt met iedereen spelen. Nog een potje? Ja graag!
