Ik kreeg Scythe op zo'n beetje de eerste dag van de lockdown vorig jaar. In amper een jaar tijd hebben we dit spel talloze malen gespeeld. Met zijn tweeën, drieën en vieren. Nu het stof van de top honderd is neergedaald, vond ik het tijd voor een stukkie over dit spel, de kersverse nummer 20 op de lijst. Hieronder lees je meer over wat je allemaal kunt doen met een steengoed spel. Let op: Fenris spoiler in één foto.
Episode 1: het feest van uitpakken
De raadselachtige dieselpunk mechs. De boeiende combinaties van hoofdpersoon en roofdier. De "backstories" bij alle karakters. De speelbordjes en de rekruten, werkers en gebouwen erop, klaar om ingezet te worden. Het bord is het mooiste speelbord dat ik ooit heb gezien. Sowieso is het artwork van Rozalski alomtegenwoordig, uiteraard ook in het prachtige spelregelboekje. De dubbelheid van oogsten en oorlog komt in het hele spel terug, maar het begint dus al met het uitpakken, doorlezen en kijken. De naam van het spel had niet beter gekozen kunnen worden: dit was een spel van ontdekken en verkennen, van kwetsbaar opbouwen, van veroveren en kwijtraken.
Episode 2: het spel spelen
Het simpele maar o zo doordachte spelsysteem van top and bottom row acties pakte heel goed uit hier in huis: Scythe is geen spel van analyseren en daarna doen, maar andersom. Gewoon proberen. Doen! Ontdekken of het werkt. Of dat je beter iets anders had kunnen doen. Met zijn tweeën speelden we economische potjes racen naar onze zesde ster en zoveel mogelijk geld. Met zijn drieën en vieren waren het tactische gevechten waarbij je enorm moest opletten hoe je erbij stond, wat de anderen deden, of wat jij dacht dat ze misschien gingen doen. De spannende puntentelling tot slot werkte uitstekend. Die zesde ster is wel waar je naartoe werkt, maar zeker géén garantie voor de winst.
Episode 3: het modulaire bord erbij plus twee extra facties (Invaders from afar)
Niet omdat het nodig was, maar gewoon uit nieuwsgierigheid, en omdat het kon. Eindeloos combineren werd het motto. Het steeds wisselende bord heeft ervoor gezorgd dat alle standaard openingen de prullenbak in konden. De nieuwe facties gaven nieuwe strategische mogelijkheden. Op het basisbord lopen de Japanners en de Engelsen gewoon ongehinderd door naar de Factory, wat hun inherente traagheid compenseert. Ik had er na Olga een nieuwe favoriet bij: Akiko met haar aapje Jiro. Paars. Verfijnd. Bedachtzaam. Gehaaid.
Episode 4: de airships uit de Wind Gambit
Wat zijn die rare dystopische luchtschepen leuk zeg! En handig ook, zeker voor de tragere facties die nu ook opeens workers over meerdere gebieden konden verplaatsen. Ze gaven Scythe een klein maar fijn tactisch extraatje. De kinderen wilden absoluut met die vette schepen spelen. Als extraatje zitten er in deze doos ook nog allemaal zogeheten Resolution tiles. Hiermee gooi je het speleinde over de kop, zodat je uit je strategische comfort zone - zo je die al had ontwikkeld - moet komen.
Episode 5: de Fenris campagne
Als je tweemaal achter elkaar de hele Fenris campagne speelt met zijn vieren, dan klopt er iets geweldig aan dat spel, toch? Alle potjes waren anders, en sowieso heel verschillend met het basisspel. Er zaten hele snelle pittige potjes tussen, waarin je nauwelijks op adem kwam, en hele zware langere, met prachtige patstellingen. Ook nu weer: je hele manier van spelen kreeg een beurt. Op routine spelen betekende verliezen. Doorschakelen naar de nieuwe omstandigheden gaf grote voordelen. Iets wat onze kinderen razendsnel doorhadden trouwens.
Desolation zat ook in de Fenrisdoos. Samen tegen de oranje monsters die het hele speelbord afschuimen en alles op hun weg vernietigen. Alles? Nee, een paar kleine dorpjes bieden dapper weerstand. Wij dus. Deze coop is hectisch en adembenemend. En altijd binnen achttien ronden klaar. Vele malen achter elkaar gespeeld, dat zegt genoeg.
Episode 7: Scythe solo
Mijn laatste ontdekking. Misschien wel net zo goed als de automa van Gaia Project. Ik speel met twee tegels op het modulaire bord, tegen een Automaszyna factie. Dat win je echt niet zomaar, sterker nog: die Automaszyna komt in pakweg 16 rondjes aanrollen als een tsunami van mechs en workers. Regelmatig ben ik zelf dan nog niet op orde om hem bij me weg te houden. Laat staan te verslaan. Bloeddrukverhogend goed.
Episode 8: alles door elkaar
We doen die grote doos (ja, die hebben we ook nog) open als een surprise. Wat zullen we vandaag eens spelen? Alles kan met dit spel. Als er kinderen meedoen, dan gooien we wat los materiaal uit de Fenris doos in de strijd: mechmods voor een steviger positie, inframods voor een kickstart, bondgenootschappen zodat ze elkaar niet maar jou wel aanvallen, andere triumph track of losse triumph tiles die beter aansluiten op de kindertactiek (= move & fight)... je kunt de balans van het spel helemaal afstemmen op de mensen die meedoen. Fantastisch vind ik dat.
Tot slot
De teller staat intussen op 183. Het laatste potje heb ik verloren van mijn 9 jarige. Hij speelde met Olga op een goeie plek op het modulaire bord en kreeg een inframod om net wat sneller op gang te komen. Ik speelde met Gunter. Ik was toe aan twee winnende zetten, het ging eigenlijk super, maar hij pakte ster 5 en 6 in één beurt. Juichend door de kamer, winnend van zijn vader.
Edit: tags
