Het spel. De hand van Bruno Cathala is duidelijk zichtbaar in het spelontwerp. Hij levert ook hier goed werk, vind ik. Het blijft gelukkig gewoon Splendor, dat wil zeggen een strijd om edelstenen en een race naar punten. Cathala heeft er leuke ideeën aan toegevoegd. Splendor Duel doet een beetje denken aan die ándere tweespeler variant waaraan hij met nogal succes heeft meegewerkt: 7 Wonders duel. Net als bij 7 Wonders blijft Splendor als tweespelerspel grotendeels hetzelfde. Als je het ene spel al kent, leer je het andere heel makkelijk aan. Toch zijn er natuurlijk verschillen. Ik loop ze langs.
Tactiek. Er zitten diverse tactische motieven in Duel die het spelletje een extra bite geven. Ik noem er een paar. De fiches pak je bijvoorbeeld niet van een algemene stapel, maar van een centraal bordje en met voorwaarden. Dat pakken kan de ander wat opleveren (een papyrusrol, kom ik op terug) maar ook wat kosten (een setje kleuren dat hij of zij net zélf wilde hebben). Sommige kaarten leveren behalve een nieuw juweel en natuurlijk de punten nu ook interactieve voordeeltjes op, bijvoorbeeld een extra beurt, een bonus steen, het pikken van een steen van je medespeler enzovoort. Dat kan vaart geven aan je eigen spelletje en dat van de ander vertragen. Behalve saffier, onyx, smaragd, diamant, robijn en natuurlijk goud zijn er nu ook parels in het spel. Die zijn vooral nodig voor de betere kaarten. Van die parels zijn er maar twee en deze schaarsheid werkt lekker door. Leuke toevoeging is ten slotte dat je plastic papyrusrollen kunt verdienen waarmee je extra fiches kunt pakken vóór je eigenlijke beurt. Deze rollen slim en vooral vaak gebruiken is wel echt heel handig.
Strategie. Strategisch is het spel ook wat rijker dan het origineel: je kunt nu op drie manieren winnen. Door als eerste een aantal kroontjes te verzamelen (die staan op sommige kaarten afgebeeld), of door als eerste een aantal punten op één kleur te verzamelen, of door gewoon ouderwets een totaal aantal punten te pakken. Dat lijkt toch wel oké, nietwaar? Dat is het ook, maar met een kanttekening. Het puntentotaal blijft namelijk de ‘default’ manier van winnen. Net als de punten bij 7 Wonders Duel, zeg maar. De andere twee manieren zijn een beetje afhankelijk van de kaarten die tevoorschijn komen én van de slaperigheid van je medespeler, zogezegd. Een wakkere speler laat de ander niet zomaar winnen op kronen of punten op één kleur. Ook hier dringt zich de vergelijking met 7 Wonders Duel op: een militaire of wetenschappelijke overwinning zijn mogelijk als het toeval toeslaat én je tegenstander niet alert is. Dus gebeurt dat minder vaak en blijft eigenlijk die ene welbekende manier van winnen over. Is dat erg? Niet echt, want de interactie op die andere twee einddoelen maken het spelletje stevig en interactief, simpelweg omdat je op meer zaken moet letten.
Al die extra tactische en strategische elementen zijn nuttig en leuk. Echter: het levert ook meer poespas op, terwijl het origineel juist zo geniaal eenvoudig was. Het vullen en weer leeghalen van de zak met edelstenen, het verdelen ervan op het centrale bordje, het inzetten van je papyrusrollen, het afwegen of en wanneer je zo’n kaartje pakt met een tactisch effect, het bijhouden van andermans punten én kroontjes én kleuren: Splendor Duel is vooral ook méér dan het origineel. En meer is niet alleen maar goed in dit geval. Sommige spellen hebben baat bij enige poespas. Splendor had dat ons inziens niet echt nodig.
Spanning. Wij hebben nu een aantal potjes gespeeld en de winpercentages zijn ongeveer gelijk. Toch is niet elk potje spannend. Waar het origineel eigenlijk altijd uitdraait op de hectische laatste paar zetten, kan een speler bij Duel dankzij een aantal kleine gelukjes af en toe toch lelijk uitlopen in punten. Waar dat nou aan ligt, ik weet het nog niet. Maar als de een al tegen de twintig punten loopt en de ander is blijven steken op zes, dan is dat geen aanbeveling. Ter geruststelling: meestal zijn het toch wel pittige, snelle én spannende potjes en lopen deze verschillen niet al te zeer op. Net als in het origineel dus.
Herspeelbaarheid. Misschien komt het omdat bij ons thuis ‘de kop eraf is’ met zoveel potjes Splendor achter de kiezen, maar ik zie ons het Duel niet eindeloos vaak spelen. De routine zal sneller komen, vrees ik. En als we even tussendoor een potje Splendor willen spelen, dan zal het origineel waarschijnlijk toch sneller op tafel liggen.
Het materiaal is uitstekend. De fiches zijn wat kleiner maar liggen weer heerlijk in de hand en het artwork vind ik sterk verbeterd. Helderder, aansprekender, moderner lijkt het, maar goed, dat is een kwestie van smaak natuurlijk. Het formaat kaarten (óók al gelijk aan 7 Wonders Duel) is op zich prima, maar ik heb vanwege het betere zicht op het tableau van je medespeler, mijns inziens onontbeerlijk in een race spel als Splendor, een voorkeur voor die grote kaarten uit het origineel. Alles zit tot slot in een lekker klein doosje. Waren alle spellendoosjes maar zo efficiënt, dan had ik minder spellen hoeven verkopen tussendoor.
Waardering
Splendor Duel is een prima Splendor voor twee in een lekker handzaam doosje. Het duel geeft extra tactische en strategische mogelijkheden. Maar al deze extra's geven ook meer poespas, wat het spel niet alleen maar ten goede komt. De geniale eenvoud en snelheid van het origineel van Splendor worden in elk geval niet geëvenaard.
Kortom: we spelen Splendor Duel graag, maar ik vind het origineel eigenlijk minstens zo goed. Ook voor twee spelers. Is eenvoud, snelheid, overzichtelijkheid belangrijk? Speel dan vooral het origineel en laat Duel lekker links liggen. Wil je meer tactische stevigheid en diversiteit of heb je na tig potjes Splendor behoefte aan meer mogelijkheden? Dan is Duel misschien wel heel leuk voor je.
Splendor Duel | Space Cowboys / Asmodee - 2022
- ontwerpers: Marc André en Bruno Cathala
- vormgeving: Davide Tosello
- spelers: 2
- leeftijd: 10+
- speelduur: 30 minuten
. 
)
