Deze week een dagje in Deventer geweest. En wat doe je dan, dan ga je ook even naar 'Koning Willem'.
Toen ik daar aan het rondneuzen was kwam mijn vrouw aan met Blue Banana. "Zou dit iets zijn?" vroeg ze me?
Ik had er nog nooit van gehoord en zo te zien leek het me weer zo'n partyspel waar je reactievermogen tot het uiterste wordt getest. Iets waarin mijn vrouw, kinderen en kleinkinderen vele malen beter zijn dan ik.
Maar de naam Wolfgang Warsch wekte toch wel mijn interesse en ook de prijs was aantrekkelijk dus toen heb ik maar besloten om deze aan te schaffen.
En wat blijkt? Ik vind het een hartstikke leuk spel.
Hoe werkt het? De blauwe plastic banaan wordt op tafel gelegd en er omheen leg je 8 stapeltjes kaarten nadat je er 16 apart hebt gehouden.
Er zijn 109 dubbelzijdige kaarten met daarop een plaatje in een (verkeerde) kleur.
Er zijn acht soorten objecten (banaan; kikker; walvis; aubergine; flamingo; aardbei; basketbal en een hoge hoed). En acht kleuren respectievelijk: geel; groen; blauw; paars; roze; rood; oranje en zwart.
Nu leg je twee kaarten van het stapeltje van 16 open op tafel.
Laten we zeggen een groene aardbei en een oranje walvis.
Een kikker is groen, dus je pakt zo snel mogelijk alle kikkers die rondom de blauwe banaan liggen.
Een basketbal is oranje, dus ook alle basketballen moeten worden gepakt.
Maar... er is nog meer:
De groene aardbei hoort rood te zijn, dus je pakt ook alle rode voorwerpen.
De oranje walvis hoort blauw te zijn dus eveneens alle blauwe kaarten worden gepakt.
Snap je het nog?
Als er niets meer ligt wat gepakt mag worden neem je de blauwe plastic banaan en gaan we kijken of niemand een fout heeft gemaakt.
Alle goede kaarten zijn een punt waard en de blauwe banaan geeft recht op de twee opengedraaide kaarten.
Hoe controleer je of iedereen het goed heeft gedaan?
Je draait de twee kaarten om en ziet dan een rode kikker en een blauwe basketbal.
Dus alles wat rood is, alles wat blauw is en alle aardbeien en basketballen zijn goed.
Ik vind het een vernuftig systeem en het blijkt niet echt een reactiespel te zijn. Natuurlijk je moet wel snel zijn, maar er ligt meestal genoeg op tafel om te kunnen pakken.
Verder is er een catch-up-mechanisme ingebouwd.
Na iedere ronde kijk je wie de meeste kaarten heeft. Deze speler krijgt een straffiche.
Dus als ik telkens de meeste kaarten zou hebben en ik maak een fout dan moet ik net zoveel kaarten afleggen als het aantal straffiches dat ik bezit.
Ik vind het een erg leuk partyspel voor 2 tot en met 5 spelers.
Waardering
