Railroad Ink Oranje hebben we alweer jaren geleden per ongeluk laten liggen in de trein. De Blauwe vond ik een te waterige variant op die eerste. De Groene hebben we na enige potjes de deur weer uit gedaan wegens teveel gedoe voor wat het was. Einde van onze railroad era. Dacht ik. Dat was buiten mijn eigen verjaardag gerekend, waarop mijn kinderen hadden bedacht hun vader te verrassen met een nieuwe telg uit deze spelletjesfamilie. Een tegellegspel van dezelfde makers. Ik had geen idee dat dat er was.
Geen dobbelstenen en stiftjes maar tegeltjes, treintjes, auto’s en voetgangers bij Railroad Tiles. Met een ‘pak uit aanbod’ mechanisme dat we al kennen van Cities, Kingdomino of Middeleeuwen. Na enig geharrewar met de regels - wéér kwamen we storende fouten tegen in een WGG vertaling, misschien volgende keer niet AI maar PV even benaderen voor een laatste check? - waren we aan het spelen.
De tegeltjes zijn dun en van matige kwaliteit, maar toch ziet het geheel er best leuk uit op tafel. In elk geval stukken beter dan alle versies met stiften. Ik ergerde me altijd suf aan dat geknoei met die stiftjes. Vieze handen, stiftjes snel op, elke keer die bordjes uitwissen en dan stiekem toch nog een hoop viezigheid blijven zien, een tafel vol zwarte puntjes, enzovoort. Ben blij dat we die niet meer in huis hebben. Nee, dan deze variant: een zakje vol met tegeltjes en klaarleggen, pakken en aansluiten maar. En daarop dan allemaal treintjes, auto’s en voetgangers neerzetten. Het geeft een kinderlijk gevoel van puzzelen en treinbanen bouwen tegelijk. Wat een feest.
Spelmechanisme
Het spelletje speelt nagenoeg hetzelfde als de knoeiversies. Het puzzelen van een sluitend netwerk dan. Het pakken van de tegels is héél anders dan het dobbelen en veel interactiever. De dobbels gaven een volkomen Zen gebeuren zonder enige interactie; de tegels geven strijd om wat beschikbaar is. Zoals gezegd: net als bij Middeleeuwen, Cities of Kingdomino is er een dilemma tussen ‘het beste pakken’ en ‘het eerste pakken’. Met het beschikbare aanbod is dit behoorlijk interactief en geeft het regelmatig een gevoel van kleine blijdschap of juist klein leed.
Herspeelbaarheid en lol
Er zitten genoeg tegels in de zak om vele potjes te spelen zonder het gevoel te krijgen dat je in cirkeltjes rijdt. Het steeds weer afwegen welke tegels je wilt pakken of laten liggen voor anderen, is leuk en best nog pittig. Je wilt elke keer als eerste kiezen, maar de meeste tegels liggen toch echt achteraan. Het in elkaar puzzelen van je eigen netwerkje is een secuur en bevredigend werkje en de voetgangers, treinen en auto’s die je erop kunt kwijtspelen geeft behalve punten een geinig beeld. Ook de puntentelling draagt bij aan de lol: het is eigenlijk altijd spannend, wat uitlokt dat je nog een keer wilt. Railroad Tiles speelt met alle spelersaantallen ongeveer hetzelfde. Of het uiteindelijk heel vaak gespeeld wordt, zullen we afwachten, maar die eerste vijf spelletjes zullen zeker niet de laatste zijn.
Railroad Tiles heeft het leuke knutselen van zijn voorgangers met dobbelstenen, maar is een stuk interactiever en mist het geknoei met stiftjes. Misschien is Kingdomino wel beter, Middeleeuwen doordachter en Cities interactiever, maar Railroad Tiles verdient zeker zijn plek tussen die andere omdat het zo relaxed speelt dat iedereen een potje mee wil doen. En nog een. En vooruit, nog eentje dan.
Railroad Tiles
1-4 spelers, 8+
Ontwerp: Hjalmar Hach, Lorenzo Silva
Vormgeving: Francesco de Benedittis, Marta Tranquilli
White Goblin Games, 2026
