Wat lees jij?

[Ruud2009]

- After Dark

Ik was niet zo fan van deze. Is de rest van de auteur wel de moeite?

Misschien is het dan wel zo handig om te beschrijven wat je nou (precies) niet aansprak. Ik heb ze recentelijk gelezen, dus dan kan je van die 5 genoemde titels wel vertellen of datgene ook in die boeken zit.

Ik heb dat boek 2-3 jaar geleden gelezen en vervolgens laten liggen. Mij staat vooral bij dat veel van de gebeurtenissen in het boek vooral heel raar en onwerkelijk waren. Dat stond me na verloop van tijd tegen.

[GRDavies]

- After Dark

Ik was niet zo fan van deze. Is de rest van de auteur wel de moeite?

Misschien is het dan wel zo handig om te beschrijven wat je nou (precies) niet aansprak. Ik heb ze recentelijk gelezen, dus dan kan je van die 5 genoemde titels wel vertellen of datgene ook in die boeken zit.

Ik heb dat boek 2-3 jaar geleden gelezen en vervolgens laten liggen. Mij staat vooral bij dat veel van de gebeurtenissen in het boek vooral heel raar en onwerkelijk waren. Dat stond me na verloop van tijd tegen.

Grappig om dat te lezen, want dat vind ik juist het leukst aan z'n boeken, 95% realisme, met af en toe vleugjes (5 a 10%, het is maar een cijfertje) rare gebeurtenissen. Dat en het feit dat After Dark nog relatief vrij normaal is (als je de 'tussenhoofdstukken' met die zus even voor lief neemt (voor deze discussie)). Misschien is het nachtleven van Japan/Tokoyo al te vervreemdend/absurd voor jou. Sowieso zijn de hoofd- en bijpersonen altijd wel een beetje van het type vervreemd/'damaged goods' en die leiden op een of andere manier nooit een normaal leven en helemaal niet in de boeken van Murakami

Dus ik denk dat jij de andere boeken ook maar links moet laten liggen.

[roubosga]

Zojuist gelezen:
Titel: De laatste rituelen
Auteur: Hannah Kent
Label: Roman; Historisch

Beschrijving:
Noord-IJsland, 1829. Agnes Magnúsdóttir wordt schuldig bevonden aan de moord op twee mannen. Ze wordt in afwachting van haar executie ondergebracht op de boerderij van Jón Jónsson en zijn gezin.
De familie is geschokt dat zij een moordenaar in hun midden moet dulden en vermijdt elk contact. De enige die met haar praat is Tóti, een jonge priester die aangewezen is om Agnes te bekeren voor haar dood. Naarmate het jaar vordert en het harde leven hen dwingt samen te werken, went de familie langzaam aan haar aanwezigheid, en op een koude winternacht begint Agnes fluisterend haar verhaal.
De laatste rituelen is gebaseerd op een ware gebeurtenis. Hannah Kent beschrijft in kristalhelder proza het harde leven in IJsland, waarbij een hoofdrol is weggelegd voor het overweldigende landschap.


Ik ben geen IJslandkenner, maar ik dacht dat alleen de zuidkust bewoond is en de rest van het eiland niet. Niets is echter minder waar, want het boek speelt zich af op het schiereiland Vatsnes noord oostelijk van IJsland.
Het is nog geen tweehonderd jaar geleden, maar wat leefde men primitief. Gaandeweg het boek was ik Agricola aan het spelen.
De boerderijen waren niets meer dan plaggenhutten. Men maakte eerst een houten bekisting die werd bedekt met plaggen. De boer in het verhaal had het hout echter weer verwijderd vanwege een schuld. Zijn vrouw leed aan een longziekte, wat begrijpelijk was omdat het binnen nogal stoffig was.
De districtscommissaris daarentegen had het beter voor elkaar. Zijn boerderij had ramen van glas in plaats van vissenhuid. Zijn boerderij was vele malen groter net als zijn veestapel.
De schapenslacht werd beschreven en het viel me op dat 90% van een schaap wel ergens voor werd gebruikt.
Men sliep allemaal samen in één kamer, vader; moeder; de twee dochters; de knecht en de dienstmeid. En die kamer zal waarschijnlijk wel kleiner zijn geweest dan ik mij voorstelde.

Ik kijk nu na het lezen van dit boek met andere ogen naar Agricola. Altijd als ik het had gespeeld vond ik het zo magertjes allemaal. In andersoort spellen heb ik rijkdom of macht ervaren tijdens het spelen zelfs al had ik dan misschien niet gewonnen.
Maar ik besef nu dat je als boer in Agricola zult moeten overleven. Alleen met wat geluk met kaartcombinaties en dan nog het op tijd en juist uit kunnen spelen daarvan kun je misschien een "districtscommissaris" worden.
Waardering van het boek:
Waardering van Agricola: +

[rober]

Zojuist gelezen:
Titel: De laatste rituelen
Auteur: Hannah Kent
Label: Roman; Historisch

Beschrijving:
Noord-IJsland, 1829. Agnes Magnúsdóttir wordt schuldig bevonden aan de moord op twee mannen. Ze wordt in afwachting van haar executie ondergebracht op de boerderij van Jón Jónsson en zijn gezin.
De familie is geschokt dat zij een moordenaar in hun midden moet dulden en vermijdt elk contact. De enige die met haar praat is Tóti, een jonge priester die aangewezen is om Agnes te bekeren voor haar dood. Naarmate het jaar vordert en het harde leven hen dwingt samen te werken, went de familie langzaam aan haar aanwezigheid, en op een koude winternacht begint Agnes fluisterend haar verhaal.
De laatste rituelen is gebaseerd op een ware gebeurtenis. Hannah Kent beschrijft in kristalhelder proza het harde leven in IJsland, waarbij een hoofdrol is weggelegd voor het overweldigende landschap.


Ik ben geen IJslandkenner, maar ik dacht dat alleen de zuidkust bewoond is en de rest van het eiland niet. Niets is echter minder waar, want het boek speelt zich af op het schiereiland Vatsnes noord oostelijk van IJsland.
Het is nog geen tweehonderd jaar geleden, maar wat leefde men primitief. Gaandeweg het boek was ik Agricola aan het spelen.
De boerderijen waren niets meer dan plaggenhutten. Men maakte eerst een houten bekisting die werd bedekt met plaggen. De boer in het verhaal had het hout echter weer verwijderd vanwege een schuld. Zijn vrouw leed aan een longziekte, wat begrijpelijk was omdat het binnen nogal stoffig was.
De districtscommissaris daarentegen had het beter voor elkaar. Zijn boerderij had ramen van glas in plaats van vissenhuid. Zijn boerderij was vele malen groter net als zijn veestapel.
De schapenslacht werd beschreven en het viel me op dat 90% van een schaap wel ergens voor werd gebruikt.
Men sliep allemaal samen in één kamer, vader; moeder; de twee dochters; de knecht en de dienstmeid. En die kamer zal waarschijnlijk wel kleiner zijn geweest dan ik mij voorstelde.

Ik kijk nu na het lezen van dit boek met andere ogen naar Agricola. Altijd als ik het had gespeeld vond ik het zo magertjes allemaal. In andersoort spellen heb ik rijkdom of macht ervaren tijdens het spelen zelfs al had ik dan misschien niet gewonnen.
Maar ik besef nu dat je als boer in Agricola zult moeten overleven. Alleen met wat geluk met kaartcombinaties en dan nog het op tijd en juist uit kunnen spelen daarvan kun je misschien een "districtscommissaris" worden.
Waardering van het boek:
Waardering van Agricola: +

Dank voor de tip.
Als IJsland liefhebber, lijkt me dit een heel mooi boek.

[roubosga]

Dank voor de tip.
Als IJsland liefhebber, lijkt me dit een heel mooi boek.

Ben benieuwd wat je er van vindt.
Stuur maar een pb als je het gelezen hebt.

[Diied]

Neenee, zet het gerust hier maar

[rober]

Neenee, zet het gerust hier maar

hehe, zal ik doen.
Maar kan wel ff duren.
Ik lees niet zo veel en snel en zal het eerst ergens vandaan moeten zien te halen.

[Erwin]

Ik lees niet zo veel en snel en zal het eerst ergens vandaan moeten zien te halen.

Om vervolgens meteen weer afgeleid te worden door de wulpse aantrekkingskracht van de speeltafel.

[rober]

Ik lees niet zo veel en snel en zal het eerst ergens vandaan moeten zien te halen.

Om vervolgens meteen weer afgeleid te worden door de wulpse aantrekkingskracht van de speeltafel.

Nou, ik denk eerder dat notificaties van dit forum een grotere boosdoener zijn. :p

[warlockbylandt]

Destroyerman reeks van Taylor Anderson over een oude wereldoorlog 1 stoom-destroyer die door een toeval tijdens wereldoorlog 2 op een alternatieve aarde terechtkomt waar de mensen zich niet ontwikkeld hebben maar wel de dinosaurussen en de lemuren. Super spannende "what-if" reeks, momenteel aan boek 2 bezig maar wil ze allemaal lezen, reeks bestaat voorlopig uit 11 boeken;

[usurper]

In vinho vrolijkheid van Hubrecht Duijker. Voor mij een grote verrassing dat hij daarin vermeld dat hij jarenlang onder pseudoniem Anthony Verhulst spellen recensent is geweest.
Overdag wijn proeven en 's avonds spellen spelen. Een droom leven

[BaSL]

Haha, cool!

[BaSL]

Deze twee net uit. Erg fijn leesvoer.

[Xildur]

Tijdschriften: Spielbox, Hand in Hand & Feyenoord Magazine.
Boek: De snor van József Kiprich: de beste Feyenoord verhalen.

Ik lees, als ik er al aan toe kom, het liefst boeken over sport(ers) en biografieën van andere bekende personen. Incidenteel ook een fictie verhaal.

[DeKerstman]

Ik lees vrij veel en het liefst historische romans. Toen ik een jaar of 10-11 was ontdekte ik in de bibliotheek de boeken van Thea Beckman (vooral bekend van Kruistocht in Spijkerbroek), daarvan heb ik alle boeken gelezen en later aangeschaft in de hoop dat mijn zoontje deze ook wil lezen (en anders lees ik ze zelf gewoon weer ). Vooral de trilogie over de oorlog tussen Engeland en Frankrijk in de 16e/17e eeuw en de trilogie die zich in de post-apocalyptisce toekomst afspeelt op Groenland (een idyllisch land dat door het verschuiven van de polen dan een mild klimaat heeft en wordt bestuurd door vrouwen, mannen mogen geen officiële functies omdat ze daarvoor niet geschikt zijn, gezien hoe de "oude" wereld tenonder ging) vond ik erg goed. Ook de boeken over Utrecht (Stad in de storm, Val van de Vredeborch) heb ik met veel interesse gelezen.

De boeken van Kenn Follett vind ik erg goed, vooral De Kathedraal (Pillars of the Earth) en de Century-trilogie. Die speelt zich af rond/tijdens de eerste wereldoorlog, de tweede wereldoorlog en de koude oorlog, waarbij de personages in Amerika, Rusland, Groot Brittannië en Duitsland fictief zijn, maar wel allemaal op hun manier betrokken bij alle gebeurtenissen, zodat het vaak is alsof je er zelf bij bent. Knap gedaan en soms heel indrukwekkend als je enig historisch besef hebt.

Op dit moment ben ik bezig in de boeken van Wilbur Smith. Ooit wel eens een boek van hem gelezen, maar dat was me niet echt bijgebleven, totdat een vriend me herhaaldelijk op zijn boeken wees. Daarom twee boeken van hem geleend (Vallei der Koningen en Het Koningsgraf), onderdeel van een serie over Egypte. Het eerste boek speelt zich ook in die tijd af en vond ik erg goed. Niet voor tere zieltjes, want hij beschrijft soms in gruwelijk detail wat er gebeurt, maar als je daar tegen kunt (of die passages overslaat) zeer de moeite waard. Het vervolg op dat boek speelt zich juist in het heden (!) en is een zoektocht naar het koningsgraf uit het eerste boek op basis van het eerste boek dat men heeft gevonden bij het openen van een tombe (!). Een beetje vreemd is het wel, een schrijver die naar zichzelf en zijn eigen boek verwijst, maar goed. Heb het nog niet uit, maar het is wel een boek met veel tempo en er gebeurt heel veel, en beetje zoals in de laatste twee boeken van Dan Brown (The Lost Symbol en Inferno), waardoor je het niet wilt wegleggen.

Dan Brown vind ik ook wel aardig. Zeker niet alle titels en de plot twist (waarvan je weet dat ie komt, is zo'n beetje zijn handelsmerk) is niet altijd even overtuigend en soms zelfs ongeloofwaardig, maar zijn boeken zijn wel vlot en vol interessante gebeurtenissen. Ze worden niet voor niets allemaal verfilmd. Ik moet zeggen dat er wel een stijgende lijn in zit.
De DaVinci Code was goed, Bernini Mysterie (Angels & Demons) was iets beter, Lost Symbol vergelijkbaar en Inferno maakt ook weer indruk.

Tenslotte het boek dat ik het allermooiste vond tot nu toe: De schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafon. Wat een GEWELDIG boek was dat. Die man kan zo mooi formuleren en kan ook echt een goed verhaal vertellen. Ik zou er Spaans voor willen leren om het origineel te kunnen lezen, zo goed vond ik deze. Ook al zijn andere boeken heb ik gelezen, zowel de boeken uit deze cyclus (Het spel van de engel, De gevangene van de hemel) als zijn "young-adults" boeken (De nevelprins, Het middernachtspaleis, Septemberlichten en Marina). Die zijn ook zeker allemaal de moeite waard, maar niets wat ik ooit heb gelezen kan tippen aan De schaduw van de wind. Ik heb dan ook altijd een paar exemplaren in huis om cadeau te geven.