Achtergrond
Cascadia is een natuurgebied dat zich uitstrekt over een groot deel van de zogeheten Northwest Pacific van Canada en de VS. Een bosrijk heuvellandschap tussen de Rocky Mountains en de Grote Oceaan. Ik ben er ooit geweest en inderdaad, de beren lopen gewoon over je camping, als ze even geen zalm aan het scheppen zijn in de waterval verderop, de elken of wapiti's staan zich te laten zien in goddelijke grootheid op zonbeschenen open plekken in het boreale woud. Je bent op je hoede voor wasberen en vossen die óók jouw stukje zalm willen en de roodstaartbuizerds tot slot zijn in het enorme blauwe zwerk boven je niet te missen. Een fantastisch gebied, een bezoek waard. En een spel dus ook.
Thema
Ik was natuurlijk al gewaarschuwd dat Cascadia ondanks alle natuurgebieden en dieren een volstrekt abstract spel is, maar toen ik het de eerste keer speelde, kwam het alsnog behoorlijk binnen. Die zalmen, wapiti's en roodstaartbuizerds doen er helemaal niet toe. Het hadden net zo goed roze, beige en blauwe blokjes kunnen zijn. Een zalm op een prairie tegel en die bruine beer in het water werkten op mijn lachspieren. Een abstracte puntenpuzzel, dat is Cascadia. Carcassonne ontmoet Berenpark en Kingdomino, maar dan in hexagonalen. Een stuk vrijer ook, want je mag bijna alles.
Afijn, het materiaal is verder prima in orde en de afbeeldingen zijn sympathiek. In de setjes van dieren die je maakt komt het thema alsnog heel dunnetjes terug. Beren in paren, zalmen meanderen, buizerds zweven eenzaam boven het landschap. Als je het wilt zien, is het thema daar.
Regels en leeftijd
De regels van Cascadia zijn zo eenvoudig, dat je je afvraagt waarom dit spel niet al jaren eerder is bedacht. Binnen vijf minuten kun je dit spelen, ook met kinderen vanaf 8/9 jaar trouwens. Onze jongste van 8 heeft nu tweemaal meegedaan en daarvan eenmaal gewonnen.
Interactie
Er lijkt in eerste instantie niet veel interactie, behalve dan wanneer je een setje tegel/dier wegkaapt voor een ander. Maar wij zijn er inmiddels achter dat het met de interactie toch wel snor zit. Toegegeven: je kunt nauwelijks controleren wat de ander kan pakken omdat het aanbod zich continu ververst, maar omdat je heel goed kunt zien wat de anderen hebben liggen, weet je precies wat zij nodig hebben aan dieren of gebiedstegels en weet je dus óók wat jezelf nodig hebt voor een bétere score. En je weet hoeveel er van alles ongeveer nog beschikbaar is want alles ligt op tafel. Die informatie bepaalt je eigen spelletje. Volg je dezelfde strategie als je medespeler(s) of kies je juist een andere? Deze 'strategische verbondenheid' met elkaar pakt bepaald zachtaardig uit en vind ik mooi bij Cascadia passen.
Cascadia stroomt
Waar ik echt enthousiast over ben, is de flow van het spel. Die is met alle spelersaantallen fenomenaal goed. Cascadia spelen is gebiedstegels en dieren pakken, deze allebei zo goed mogelijk aanleggen, dan het aanbod aanvullen en door met de volgende speler. Dit gebeurt allemaal in een prettige voorwaartse cadans, alsof je met je kano in een permanente stroomversnelling op een riviertje in Cascadia vaart.
Er ligt elke beurt iets nieuws voor je klaar, er zit altijd iets bruikbaars tussen en je kunt altijd een meervoudige keuze maken. Dat geldt voor alle spelers, wat tot een spannende eindtelling leidt. Een telling die door het gebruik van tussenscores op het blokje extra spannend is gemaakt.
Herspeelbaarheid
Over de herspeelbaarheid kan ik nog niet veel zeggen na acht potjes, maar wel merk ik dat iedereen zin heeft in nog een potje. Nog meer dan met andere nieuwe spellen in huis. De dierkaarten, zeg maar de doelkaarten als het gaat om de setjes van dieren die je wilt aanleggen, kunnen ongeveer maximaal gevarieerd worden. Voorlopig spelen we dus nog wel even door.
Slot
Cascadia stroomt en bruist op je tafel tot de tegels op zijn en de spannende eindtelling plaatsvindt. Het mag duidelijk zijn: voor ons is Cascadia een onwijs leuk spelletje en een van de toppers van dit jaar.
