Bordspelmania

• Overal waar je komt is er wel een selfiebox met een leuk decor van Barbie, Playmobil, de Spielwarenmesse,… Mijn talent voor selfies wordt (terecht) in twijfel getrokken, dus waagde ik mij niet aan al die knalfoto’s. Bovendien weet ik al hoe ik er uit zie, dus heb ik niet zoveel selfies nodig.
• Om de haverklap loop je wel eens wat gekende figuren tegen het lijf. Naast Asterix en Obelix liep ik ook deze figuren tegen het lijf. Maar stel je figuren van één of andere succesfilm voor en die lopen wel ergens rond op de beurs.
  
  
• Hal 7 is helemaal gereserveerd voor miniatuurtreintjes, autootjes en andere miniaturen. Op de foto’s zie je een klokvaste trein van Märklin en een immense kermis met allemaal attracties van 15cm hoog.
  
  
• Hal 9 is tot de nok gevuld met artikels voor feestjes en ballonnen, ballonnen, ballonnen,… Je houdt het niet voor mogelijk, maar een hal die bijna zo groot is als het Spellenspektakel (nu, ja) volledig gevuld met ballonnenverkopers.
  
  
• Je begrijpt dat de afdeling met spellen al bij al klein is binnen deze immense beurs.
• Er waren nog heel wat jarigen op de beurs die geen taart aangeboden hebben. Toch niet aan mij. Barbie (65), de autootjes van Majorette (60), de babypoppen Corolle (45), Disney (100),...

• Bij mijn rondgang door hal 12 op de eerste dag van de beurs, vond ik geen weg meer naar buiten. Van het gelijkvloers naar het eerste verdiep, geen uitweg te vinden. Dan maar een andere trap naar beneden… Ik bleef in 12. Weer naar boven, net hetzelde. Terug dan maar…
  Na een klein uur dacht ik: dat is het dan. Ik zal nooit meer uit hal 12 geraken. Hier zal ik oud worden en wellicht ook sterven. Maar hoe moet het dan met mijn familie en vrienden?
  Ik berustte niet helemaal in mijn lot en bleef nog proberen om aan dit noodlot te ontsnappen.
  Nog eens een half uur verder kwam ik per toeval in een andere hal: ik had een uitweg gevonden. Ik vermoed dat ik per toeval door een wormhole ging.
• Zowel de eerste als de derde dag trof ik bij aankomst Reiner Knizia aan. Een bescheiden knikje wederzijds volstond. Geen geroep van ‘Wo wie da haben?’, ‘Wie geht’s der Doktor?’, ‘Hier habe ich der Piet gefunden!’ Niets van dat alles. Elkaar gewoon in zijn waardigheid laten. Zo doen heren dat.
• Een generatiegenoot was ook jarig: Monchichi is dit jaar 50. Ik dacht aan taart, maar hij wilde absoluut op de foto met mij. Geen feestje, geen taart, wel een leuke selfie!
  Bij het maken van de selfie dacht ik: ‘Ik 54, hij 50. Het kon wel eens mijn jongere broer geweest zijn!’
  Onze Mon…

rober schreef: En wat ik me nu dus afvraag, was je helemaal in je eentje?

Piet schreef:

rober schreef: En wat ik me nu dus afvraag, was je helemaal in je eentje?

Zeker. En dat stoorde eigenlijk niet. Er is toch geen mogelijkheid om iets te spelen. In de avond heb ik geen stadsbezoek gedaan maar telkens wat geschreven aan dit verslag. Met extra gezelschap zou dat gezelliger geweest zijn. Maar dan zou het verslag korter zijn...

MADG0BLIN schreef: Leuk verslag om te lezen!

Piet schreef: Tot slot

Ik hoop dat je een beetje geboeid bent geraakt door mijn verslag.