Oude spellen versus nieuwe spellen: hoe ga je er mee om?

[Dennis77]

De vraag is dan ook wat vinden jullie oudere spellen?

Is een Everdell of een Maracaibo een oud spel? Geldt dit vanaf 2 jaar oud? Of hebben we het dan over klassiekers die ook op een bepaalde manier spelen met veel interactie, weinig vergevingsgezind voor fouten maken in het spel en waarbij spelers die het vaak spelen ook echt veel beter worden. Denk aan een Brass, Puerto Rico of Hansa Teutonica.

Ik snap je vraag natuurlijk. Maar in het kader van het topic (zoals ik het bedoelde tenminste) maakt de leeftijd van de game niet eens zoveel uit. Het is meer een verschil tussen een nieuwe en onbekende game en een game die je al hebt gespeeld en je gewoon al een tijdje in je kast hebt staan. Dat kan bijvoorbeeld ook al na een half jaar zijn.

Als ik zeg dat ik veel nieuwe spellen speel, bedoel ik niet alleen de spellen die net nieuw uit zijn. Mijn neef heeft bijvoorbeeld een lijstje gemaakt met alle winnaars en genomineerden van spellen prijzen. Daar van koopt hij zo nu en dan iets wat hij interessant vindt. Castles of Burgundy is al meer dan tien jaar oud, maar heb ik door de werkwijze van mijn neef dit jaar pas voor het eerst gespeeld.

[The Iced One]

Zo had ik het ook geïnterpreteerd: speel je liever een spel dat je al kent, of liever een compleet nieuw. Ik ga dus vaak voor het laatste, waardoor je wel het probleem krijgt dat veel spellen in de collectie(s) maar 1 of 2 keer gespeeld worden. Daarom mijn voornemen om bij mijn nieuwe aankopen tegenwoordig dit toch minstens op te krikken tot 5 speelsessies als de kans zich voordoet. Maar met de hoeveelheid nieuwe spellen in de groep is dat dus niet eenvoudig, vooral omdat de anderen ook zijn zoals ik

[pieter.schutz]

Leuk topic!

In mijn kast is het behoorlijk gevarieerd. De grootste voorwaarde is dat het gespeeld moet worden. Ik heb ook een periode obscure en ingewikkelde kickstarters gebacked, maar hoewel ik ze graag wil spelen kwamen ze thuis niet zo gauw op tafel. Ik ben qua spelen erg van "the cult of the new" (Ik hou van nieuwe spellen, nieuwe regels leren, nieuwe puzzels oplossen), terwijl mijn vrouw liever een spel vakder speelt om er beter in te worden. De verdeling is voor ons dan ook vaak dat ik thuis "oudere" spellen speel en buitenshuis meer variatie opzoek. Dit betekend ook dat ik lang niet alles meer hoef te kopen, want een ander nadeel van mijn honger naar nieuwe en andere spellen is ook dat ik veel spellen dus maar één of twee keer speel. Daarom hebben we in de kast vooral spellen staan waarvan ik weet dat mijn vrouw ze ook graag speelt, en die spelen we met regelmaat. Nieuwe spellen komen er niet meer zo vaak. Soms zwicht ik nog wel echt voor een kickstarter of aanbieding (meestal tweedehands), maar dan altijd met in het achterhoofd of ik het thuis gespeeld ga krijgen, of dat het gewoon in mijn collectie hoort.

Ik heb een aantal spellen waar ik nooit afscheid van zal nemen omdat ze een emotionele waarde hebben, of gewoon te mooi zijn en voor "ooit". Zo heb ik mijn eerste kickstarter nog (geen geweldig spel), en verzamel ik de bordspellen van The Discworld ook al zijn ze niet allemaal even goed (Iemand toevallig "The witches" liggen waar hij vanaf wil?
Verder verkoop ik ze ook wel graag, als ik ze niet meer speel. meestal op de bring and buy van ducosim, simpelweg omdat ik geen zin heb de moeite te nemen van foto;'s maken, online zetten en opsturen.

[Knipoog]

Als mijn voorraad nog ongespeelde spellen te groot wordt dan mag ik van mezelf, en ik hou me eraan ook , geen nieuwe spellen meer kopen totdat de ongespeelde voorraad kleiner is.
Te groot is pakweg iets van 5.
En af en toe doe ik spellen weg, mijn spellen passen nog steeds in 1 kast

[Nautilus]

Het blijft altijd leuk om nieuwe spellen te ontdekken. Er komen elk jaar toch altijd voldoende nieuwe titels uit waar zomaar een pareltje tussen kan zitten. Mocht zo'n spel niet bevallen na een aantal sessies dan wordt deze doorverkocht.
Wat 'oude" titels betref kijk ik voornamelijk hoe vaak we ze gespeeld hebben in het verleden en of ze nog beschikbaar zijn op de markt. Vooral de prijs van spellen die niet meer verkrijgbaar zijn kunnen snel stijgen.

[bordspelgeuzen]

Over de jaren heen leer je echt vaak wat je wel en niet leuk vindt. De spellen die ik na jaren nog steeds in de kast heb staan zijn daarom ook spellen die ik het liefst 1x per jaar speel. Dat lukt niet altijd maar voelt altijd weer vertrouwt om die toppers na een lange tijd weer op tafel te zetten.

Oude spellen hebben gewoon hun manier van charme. Ik speel redelijk veel nieuwe spellen en als ik dan tussen als die heisa blijf denken aan een ouder spel dan ga ik er toch echt werk van maken die weer te spelen. Ook al heb ik die niet altijd in mijn eigen kast staan.

Het is voor mij dus vooral een gevoelskwestie. En ik denk niet dat er een goed of fout antwoord in is. Speel vooral waar jij of je spelersgroep zin in hebben. Dat kan per week verschillen of zelfs nog tijdens de avond veranderen. Laat je vooral niet beinvloeden door FOMO of Cult of the New. Hoe lastig dat ook is. De vaak echt goede spellen blijven wel beschikbaar en blijven mensen over de jaren heen wel over praten. Er is dus zeker geen haast om spellen te moeten spelen. Een golden oldie spelen geeft mij in ieder geval net zoveel plezier.

[Annemie80]

Ik ben een casual gamer, meestal met partner of gezin. Denk aan 1-3 spellen per week.
Bij ons komt er alleen iets nieuws binnen als het significant anders is dan iets dat we al hebben. Bovendien weten we inmiddels wel wat we leuk vinden. Deck building is niet aan mij besteed, dus dan valt er al veel af. Puzzelgames hebben we veel en houden we van. Maar als je 3 tegelleggers, 3 set collecters en iets met kaarten, stenen en fiches hebt, dan ben je er wel. Dan hoef ik naast Cascadia niet ook Calico te hebben. En naast het bij ons kapotgespeelde Wingspan gaan we niet ook nog voor Wyrmspan of Finspan.

Ik schat dat er tussen de 5 en 10 spellen per jaar zijn bijgekomen de afgelopen 5 jaar en dat wordt dus steeds minder. Oude spellen weg doen kan ik dus weer niet. Overal hoort sentiment bij. (Oude catan met alle uitbreidingen en houten speelstukken bijvoorbeeld)

[Dennis77]

Hier herken ik veel in. Carcassonne en Catan worden eigenlijk nooit meer gespeeld. Maar ik heb er veel van en dat gaat echt niet weg. Ik vind weg doen ook nooit makkelijk, maar ik probeer het wel steeds vaker te doen. Vooral gepusht door ruimtegebrek.

Daarnaast speel ik dus zoveel, dat ik me bij elk spel ook afvraag of ik hem thuis überhaupt wel uit de kast zou pakken. Veel spellen hebben nu natuurlijk overlap. In gameplay, in mechanismes. We hebben het Koninkrijk Dominion. Dat is natuurlijk het instapmodel, maar die vinden we leuk genoeg om zo nu en dan weer op tafel te leggen, dat we nooit in de verleiding zijn gekomen om het grote Dominion (laat staan de uitbreidingen) te kopen. Als ik een spel zoals Vlooot speel, denk ik inderdaad: leuk, maar ik pak eerder een ander spel uit de kast.

Helaas zijn er dan toch ook weer genoeg nieuwe spellen die net anders genoeg zijn, of simpelweg gewoon zo lekker spelen, dat de aankoop drang te groot wordt.