Bordspelmania

De laatste tijd ben ik eindelijk wat spellen aan het verkopen, maar daardoor koop ik automatisch weer wat als er iets leuks voorbij komt. Op zich niet verkeerd, want ik weet veel beter wat ik echt leuk vind, wat er op tafel komt en wat in de kast blijft staan.

Toch blijf ik rond de 35 spellen hangen met daarbij titels (stuk of die nu in 10 maanden nog niet op tafel zijn gekomen. Toch weet ik hoe gaaf ze zijn en wil ik ze in mijn collectie houden.

Ik speel met uiteenlopende groepen van 2 tot 7 personen met gateway tot zware bordspellen. Ik heb het één en ander in excel gezet om voor mezelf wat overzicht te houden. Hieronder wat ik ongeveer heb;

2p - 9x
3p - 15x
4p - 22x
5p - 12x
6p - 7x
7p - 7x

easy - 13x
easy/med - 7x
med - 7x
heavy - 4x

Je ziet wel dat ik 22 titels heb die gaaf zijn met 4 spelers, waarvan er 10 nog nooit op tafel zijn gekomen. Ze lijken ook allemaal een beetje op elkaar (allemaal thematisch euro's) en daardoor komt het er nooit van denk ik.

Hoe gaan jullie hiermee om? Ik heb het gevoel dat ik maar blijf kopen, terwijl er gewoon veel titels zijn die om wat voor reden dan ook niet op tafel komen. Maar door een runthrough of andere video heb ik gezien hoe gaaf ze zijn en koop ik ze toch .

Dit gevoel ken ik wel...

Heb ook een tijdje het gevoel gehad dat ik maar bleef kopen terwijl deze spellen niet of nauwelijks op tafel kwamen.

De laatste tijd probeer ik mij echt nog specifieker te richten op de mensen met wie ik speel. Ik kijk ook naar heel veel reviews (rahdo, nox, shut up and sit down, the dice tower) maar telkens als ik een spel goed vind en ik mijn portefeuille wil bovenhalen stel ik mij de vraag waarom wel/waarom niet het spel op tafel zou komen.

Aangezien mijn vriendin mijn voornaamste spelpartner is, vraag ik haar meestal ook om een reactie. Ik leg haar het spel dan kort uit zodat zij een eerste mening kan geven. Op een beurs, zoals bijvoorbeeld het spellenspektakel, testen we die spellen dan uit en nemen we een beslissing. Op deze manier hebben we "Hellas" en "Codenames" aangeschaft en daar heb ik absoluut nog geen spijt van.

Misschien is het ook interessant om uitbreidingen te kopen voor spellen die veel gespeeld worden. Bij ons is dat bijvoorbeeld "ticket to ride" of "machi koro".

Ik denk dat ik vooral wil meegeven dat je je moet inleven in de leefwereld van de mensen met wie je speelt. Ik illustreer dit met een - laatste - voorbeeld: ik heb al heel veel filmpjes gekeken van Alchemists (CGE is één van mijn favoriete uitgevers) en ik ben laaiend enthousiast. Voor mij is dit een must-buy. Toch heb ik mij de vraag gesteld of ik dit spel wel gespeeld zou krijgen met vrienden, familie of mijn vriendin. Het antwoord was duidelijk: Neen. Op het spellenspektakel heb ik "Alchemists" wel even vastgehad maar ik heb het uiteindelijk niet meegenomen.

Focus je dus vooral op je groep en naar mijn ervaring zou het dan beter moeten gaan! Goed topic!

Focus je dus vooral op je groep en naar mijn ervaring zou het dan beter moeten gaan!

Dit. Maar het kan soms even duren voor je dat door hebt natuurlijk. En bij mij zitten in mijn vaste spelgroep ook heel uiteenlopende spelers dus dat maakt het er niet makkelijker op.
En bij mij mijn komen 4-spelerspellen ook minder op tafel omdat we meestal met 5 of 6 zijn. Om dat te vermijden kan je bij een spelersaantal van 6 of meer ook in 2 groepen splitsen en tegelijk spelen. Vind ik op zich ook nog wel leuk, dan kan je je buiten je beurt af en toe eens moeien met de andere groep en wat socializen met de wachtende spelers daar.

Een andere oplossing is naar een spellenclub gaan. Ik probeer op onze spelavonden zoveel mogelijk aanwezig te zijn omdat je daar gewoon een spel op tafel kan leggen en dan sluiten er altijd wel mensen aan. Ik krijg daar dus eender welk spel op tafel en dat is wel fijn.

Herkenbaar! Kijken naar de groep mensen waarmee je het vaakst speelt is een goede optie.
Zo zijn mijn niet spelspelende vrienden meer van de luchtige spellen. We zijn dan met 6 dus een spel met een spelersaantal minder dan dat wordt al moeilijk. Zo is Colt Express een regelrechte hit bij ze. Spellen zoals Regenwormen, King of Tokyo, De Mol en Saboteur doet het ook goed bij hun. 7 Wonders heb ik ze ook al eens voorgeschoteld, maar ik merk dat dat helaas toch iets te pittig is voor de meeste (al vind ik het een medium spel qua moeilijkheid). Ik zit zelf op de 150 spellen incl. uitbreidingen, daarvan komen dus ook vaak dezelfde spellen op tafel.

Echter wat mijn ook heeft geholpen is een lokale spellenwinkel die spellenavonden organiseerd. Daar heb ik een aantal mensen leren kennen en dmv telefoonnummers uit te wisselen maak ik daar ook wel eens een afspraak mee om thuis spellen te komen spelen. Dan komen de pittigere spellen wel bij op tafel. Toch koop ik geen pittige spellen meer, want dit gebeurd te weinig en mijn vriendin is niet van die spellen. Dus daarbij blijft bij Agricola, Puerto Rico, GOA in mijn collectie. De rest is allemaal medium of daaronder zoals 7 Wonders (Duel), Istanbul, Ticket to Ride, Quadropolis, Speldor, Mysterium etc...

Pittige spellen zoals Agricola heb ik een paar maar komen zelden uit de kast, dus koop ik die ook geen meer. Daarom speel ik de wat pittige spellen meestal op de spellenclub.

Ik merk dat ik de focus die jij hebt, kwijt ben. Ik vind het ook heel leuk om gewoon spellen te hebben. Dat ik heel veel spellen dan maar 1 keer gespeeld heb, vind ik niet erg. Kortom verzamelen is misschien ook wel een doel geworden bij mij.
Wat wel veranderd is:Vroeger moest ik een leuk spel hebben maar nu niet meer. Als een ander waarmee ik regelmatig speel, is het ook prima!

35 spellen is nog wel redelijk overzichtelijk, dat is ook wel fijn hoor!

Ik kan hier eigenlijk geen tips voor geven, want ik lijd zelf ook aan deze ziekte.

Een aantal jaar geleden is mijn spellencollectie in een groeistuip terecht gekomen, mede doordat ik steeds weer geïnteresseerd raakte in nieuwe spellen, op basis van soms hele verkeerde redenen als:
- Spellen uit de BGG top 100 verzamelen
- Spellen uit bepaalde reeksen verzamelen (Alea, Masterprint, etc.)
- Spellen die anderszins leuk bij elkaar in de kast stonden (groene Friedemann Friese dozen bijvoorbeeld)
- Elke uitbreiding moeten hebben
- Spellen die een mechanisme hadden dat nog niet in mijn collectie zat
- Evenwichtig aantal spellen voor verschillende spelersaantallen
- Steeds complexere spellen

Met betrekking tot dat laatste bijvoorbeeld: ik ben enorm fan van Agricola. En omdat ik Agricola zo leuk vond, dacht ik dat ik voornamelijk van complexere spellen hield, en ging ik dus ook op zoek naar complexere spellen. Maar op een gegeven moment gingen die spellen me ook een beetje tegenstaan. Bij Caverna en Friesche Velden merk ik bijvoorbeeld dat ik elke keer weer aan het zuchten ben bij het opzetten van het spel, met al die verschillende borden en al die bergen grondstoffen, dieren en fiches. Ook bij de spellen van Feld merkte ik dat ik het niet altijd leuk vond. Zoveel spelonderdelen, zoveel verschillende manieren om punten te krijgen. Er kwam een beetje een omslagpunt toen ik kort achter elkaar Trajan en El Grande had gespeeld. Trajan viel absoluut niet in de smaak, en deed me al erg twijfelen of ik niet een beetje doorsloeg in het zoeken naar complexiteit. El Grande bleek echter juist een hit, door de relatief simpele spelregels maar de hele diepe strategie. Bij zo'n spel komt de moeilijkheid en het plezier helemaal vanuit de strategische mogelijkheden, en minder uit de vele spelonderdelen en regeltjes.

Omdat ik die complexere spellen ook moeilijker met familie etc. op tafel kreeg, ben ik me veel meer gaan richten op het zoeken naar medium of medium-light gewicht spellen. Ik merk dat ik me met spellen als Finca, Vikings en Walnut Grove ook uitstekend vermaak, en dat deze spellen vaak ook een hit zijn bij mensen die niet zo vaak een spel spelen.

Qua mechanismen iets vergelijkbaars: ik had Dominion gekocht als deckbuilder (én het stond in de top 100 ), maar deze viel helemaal niet in de smaak. Ik ben er achter gekomen dat ik een hekel heb aan het vaak schudden van kaarten, en dat het ontbreken van thema me soms toch wel iets kan schelen (ook bij het eerder genoemde Trajan).

De belangrijkste verandering in hoe ik mijn collectie benader is denk ik het spelersaantal. Ik merk gewoon dat ik het overgrote deel van mijn speeltijd besteed aan het spelen van 2-speler spellen tegen mijn vrouw. Dat betekent dat bijna elk spel dat ik tegenwoordig koop gewoon goed, of liefst zéér goed moet zijn met 2 spelers. En ik ben daarom ook heel erg op zoek geweest naar medium-weight spellen die op hun best waren met 2 spelers.

Ik heb nu dus ook veel teveel spellen die met 4 of 5 goed spelen. Ik merk dat spellen als Hoogspanning, Traders of Genoa, Chinatown, Princes of Florence etc. gewoon veel te weinig (of niet) op tafel komen. De keren dat ik met 4 of 5 spelers speel, wordt er toch vaak teruggegrepen op een beproefd spel dat al die spelers al kennen. Dus dan wordt het vaak El Grande, Ticket to Ride etc.. Ik heb heel veel spellen die ik GRAAG een keer met 4 spelers zou spelen, maar de kansen daarvoor zijn er gewoon niet zoveel.

Al met al zou ik dus met de kennis van vandaag zeggen dat ik het volgende beter had moeten doen:
- Niet om de verkeerde redenen aanschaffen
- Beter researchen van een spel
- Beter opletten op het ideale spelersaantal
- Misschien alleen kopen als de kans groot is dat het gespeeld gaat worden
- Vaker met anderen afspreken voor het spelen van de 4-speler spellen/c.q. meer medespelers zoeken

Erg leuk topic!

Sinds een jaartje of twee in de bordspel wereld en het volgende geleerd:
In het begin was ik zo enthousiast, dat ik dacht dat elk spel geweldig was. Ik kocht eerst veel uitbreidingen van Kolonisten. Hierna veel uitbreidingen van Ticket to Ride. Vervolgens ook veel uitbreidingen van Carcassonne. Wat ik voornamelijk heb geleerd is dat de meeste uitbreidingen niet nodig zijn. De uitbreiding van Ticket to Ride heb ik nog omdat deze veel tafel komen en goed zijn met verschillende spelers aantallen. Nu kijk ik bij een uitbreiding vooral of een thematische past en of het meer waarde heeft. Zo heb ik laatst bij mijn lievelingsspel Pandemie 'State of Emergency' verkocht omdat deze thematisch niet zoveel toevoegt. In Pandemie Legacy zit veel meer thema.

Ten tweede moet het spel goed zijn met 2 spelers. Omdat ik het meeste met mijn partner speel. Dit heeft meerdere voordelen: Het spel komt veel op tafel. Bovendien kunnen wij het spel al als we het moeten uitleggen aan een vriend of vriendin.

Ten derde, ben ik er achtergekomen dat ik hou van spellen met een beetje sturing. Zo hou ik meer van Agricola dan van Caverna, omdat je meer gedwongen wordt om op een bepaalde manier te spelen dan dat je totale keuze vrijheid hebt. Daarnaast hou ik niet van super lange spellen. En hou ik meer van tactische dan van strategische spellen. Al is het vaak een combinatie van beiden. Omdat mijn vrouw weer meer houdt van strategische spellen.

Tenslotte probeer ik te letten op verschillende soorten spellen. De spellen met verschillende mechanismes en niet teveel dezelfe.

Oja het visuele aspect is ook erg belangrijk!

Dus als ik nu een spel koop moet deze thematisch sterk zijn, mooi, goed met twee speelbaar en niet eindeloos duren. Maar het belangrijkste argument: het moet gespeeld worden anders gaat het uit mijn collectie.

Spellen die ik onlangs heb aangeschaft of binnen krijg zijn: Pandemie Iberia, Fields of Green en Sagrada.

Het klinkt allemaal bekend in de oren en graag word ik dan ook lid van deze zelfhulpclub.

Tot begin dit jaar was er geen vuiltje aan de lucht en was de spelverzameling hier beperkt tot de klassiekers. Catan, Risk, Monopoly, ... lagen stof te verzamelen achter in de kast. Het enige dat op tafel kwam waren de spellen van de kids; genre SmartGames, Levensweg, Carcassonne Junior, Knibbel Knabbel Knuisje, Regenwormen, etc..

Trigger 1: Aankoop Machi Koro. De twee oudste kids (8 & 10) smeekten om Risk te spelen, maar wegens het conflictmodel zag ik dat niet zitten. Dan maar een lukrake aankoop in de speelgoedwinkel: Machi Koro; "Leuk, een stad bouwen!". We waren er alle drie gek van; het was de topper tijdens de zomervakantie. Op 20/5/2016 op BGG geregistreerd om wat rules vragen te beantwoorden. So far, so good.

Trigger 2: Registratie BSM 8/8/2016. Na de vele sessies Machi Koro waren we toe aan iets nieuws. De verjaardag van de oudste zoon kwam er aan en hij koos voor Imperial Settlers. Na wat verder graven uitgekomen bij de website genaamd: http://www.bordspelmania.eu. Injected with the poison... kickstarters, webshops met discounts, marktplaatsen, nieuwe releases, speltips. WTF!

Volgens BGG heb ik de laatste 3 maanden meer dan 125 spellen gekocht. Ik zie volgende oorzaken: 'nieuwe wereld die opengaat', nog niet goed weten welk genre bij ons past, verzamelwoede en een beetje FoMO. We zitten dus thuis volop in de bordspel hype!

Als we het even mappen op Gartner's hype cycle, vermoed ik dat ik nu op de peak of inflated expectations zit. De trough of disillusionment komt in zicht: "gaat het spel wel op tafel komen", "vinden we dat genre wel leuk", "eigenlijk hebben we hier geen tijd voor".


Conclusie: ik kan je geen enkele relevante tip geven, maar ik volg het even mee voor mijn eigen nazorg.

Wat ook erg helpt is of een spel nog iets toevoegt aan je huidige collectie?

Daarmee bedoel ik kijkend naar mechanisme en soort spel: coöperatief, party, workerplacement, filler, instapspel etc...

Neem bijv. Agricola. Heb je die in de collectie dan is Caverna eigenlijk overbodig. Het zijn beide namelijk stevige workerplacements. Dan kun je beter Stenen Tijdperk kiezen. Een lichte workerplacements die een goed instapspel is voor mensen die niet bekend zijn met workerplacement.

Zelf kijk ook naar de diversiteit van mijn spellencollectie. Ik heb voor iedere spelersgroep wel leuke spellen. Heb namelijk fillers, party, workers, coöps etc.. Een spel moet eigenlijk wel erg vernieuwend zijn wil het nog in mijn kast komen (of ik verzamel de uitbreidingen. Heb bij enkele titels namelijk het virus van alles willen hebben te pakken. Zoals bij 7 Wonders en King of Tokyo, dus daar maak ik een uitzondering voor).

Je kan natuurlijk ook gewoon je spelmomenten uitbreiden dan krijg je vlot alles gespeeld !!
35 verschillende spellen is zeker niet onmogelijk om die op één maand gespeeld te krijgen

En kijk ook naar wat anderen in je omgeving hebben.
Zo stond ik van het weekend in dubio of ik russian railroads zou kopen. Maar ik ken 2 mensen die hem hebben dus als ik hem wil spelen kan altijd daar. Met essen was dat cacao met chocola en promo's. Ik ken 1 iemand die hem heeft en nu blijft hij leuk om zo nu en dan met haar te spelen.

Ik heb een veel speler groepje en weinig speler groepje thuis. En ik zorg dat ik voor beide groepen leuke dingen op tafel heb. Daarnaast ga ik altijd naar de speldagen in utrecht en die bij phoenix. En daar doe ik ook vaak verzoekjes om spellen te spelen die ik zelf niet heb, maar ik graag weer eens zou willen spelen.

Ik ben nu tevreden met mijn collectie. Er is nog 1 ding die echt in de collectie mag dat is Five Tribes maar ik blijf tegen de prijs van rond de 40 euro aan hikken. Verder is alle meuk er zo ongeveer wel uit. Komt alles op tafel, dat niet direct, maar ik probeer toch wel regelmatig naar/tijdens een speldag 1 spel uit de kast te halen die al een tijd niet gespeeld is. En vooral iets niet te spelen die ik op de speldag van de vorige keer al gespeeld heb. Op nieuwe spellen van Essen nu even daar gelaten

Op https://boardgamegeek.com/geeklist/2011 ... umber-zero kun je een "challenge" doen om je ongespeelde spellen een keer gespeeld te krijgen. Misschien kan deze vorm van gamification je helpen. Misschien is het voor 2016 wat laat, maar er komt vast weer zo'n challenge voor 2017. Bij mij gaat het nog niet heel goed, maar het heeft me er in ieder geval het afgelopen jaar ervan weerhouden om al teveel te kopen...

Daarnaast moet je je bedenken of je je spellen wilt aanpassen op de groep(en) waarin je speelt, of dat je juist een groep wilt vinden/vormen die spellen spelen waar jij ook voor gaat. Hierboven wordt door een aantal mensen het eerste voorgesteld, maar het is wel echt een keuze.

Tot slot kun je je afvragen wat de reden is dat een spel in de kast blijft staan. Is het te zwaar? Toch niet leuk genoeg? Of moet je misschien de regels nog lezen en voorbereiden? Dat laatste overkomt mij vaak, maar misschien is het bij jou anders.

De eerste paar jaar na het uitbreken van het virus kocht ik vooral op rommelmarkten en kringloopwinkels alles wat maar een beetje interessant leek en ik voor een prikkie mee naar huis kon nemen. Het voordeel was dat ik zo heel veel spellen kon uitproberen van de meest uiteenlopende soorten en ik een beetje doorkreeg wat ik wel en niet leuk vond. Het nadeel was natuurlijk dat ik in een mum van tijd met een enorme stapel spellen zat waarvan een groot deel zijn weg terug naar de rommelmarkt heeft gevonden. Maar goed, jaren ouder , ietsje wijzer, bedachtzamer en een tikkeltje minder impulsief geworden koop ik nu bijna alleen nog maar spellen die met 4, maar in ieder geval met 2 personen goed te spelen zijn omdat dat het meest voorkomt in mijn geval. En kijk ik of het spel niet te veel lijkt op iets wat al in de kast staat (de 200 is alweer een tijdje overschreden) Een ander/nieuw mechanisme heeft nu beslist de voorkeur. O ja, en ik heb mezelf opgelegd dat het in de kast moet blijven passen die ik nu heb staan dat helpt (mij) absoluut om kritisch te blijven...

De truc om de fysieke ruimte voor je bordspellen te beperken is wel een goede maatregel die voor mij werkt. Op die manier moet er altijd iets uit voordat er iets nieuws in komt. Het wordt wel steeds lastiger om spellen te vinden die weg mogen, soms verdwijnen dan goede spellen uit de kast die niet goed bevielen of nooit meer op tafel komen.

Zeer herkenbaar!

In deze kijk ik meer en meer naar de spellen die ik zelf heel graag wil spelen en zelf graag op tafel wil leggen.

Dat betekent dus dat mijn verzameling die spellen bevat die ik samen met mijn vrouw, mijn kids (11 en 13 inmiddels) en met de spellenclub (14 man ongeveer met wisselende interesses) zou willen spelen.

In deze dacht ik rond de 100 spellen wel aan mijn limiet te zitten, maar zit inmiddels volgens op BGG op 130.... en hier mag wel met de kam door.....

Maar ipv terug kijken naar welke heb ik niet gespeeld, kijk ik meer vooruit:
Welke spellen verwacht ik de komende 2 jaar niet bij mij thuis op tafel te leggen.
Deze mogen er uit.... sommige met pijn in mijn hart... (bijv War of the Rings bijv.... lijkt me echt super de super... maar daar moet ik meer een spellenkamer voor hebben waar ik het spel 1 nacht kan laten staan)