Een mens heeft eigenlijk twee of meer dagen nodig om genoeg gezien te hebben op Spiel. Dit jaar zat er maar één dag in voor mij, waardoor het verslag vooral losse flarden zijn.
Essen is voor ons zo’n 3 uur rijden. Tegen 6u waren we dus onderweg. De rit liep vlot tot aan de beurs. Voor de laatste anderhalve kilometer hadden meer dan 45 minuten nodig, waardoor we even voor 10u op de beurs waren. Het wordt toch eens tijd om de verkeersstroom in de buurt van de Messe te bekijken. Het moet toch mogelijk zijn om het verkeer te leiden zodat iedereen vlot naar een parkeerplaats gebracht wordt.
Als je ingang oost neemt, kan je makkelijk binnen aanschuiven. Er is de inkomhal en hallen 7 en 8 om de bezoekers comfortabel binnen te laten.
De mensenmassa schuift rustig de hallen in. Vlot aan een rondgang beginnen zit er niet in. Maar het viel ons op dat een kwartiertje na opening het volk behoorlijk verdeeld was en dat je overal behoorlijk vlot doorheen kon. Toch opvallend, gezien de tickets voor donderdag uitverkocht waren. Ik neem aan dat er dus zo’n 50000 bezoekers aanwezig waren. In de loop van de dag is het ons ook nooit opgevallen dat er ergens een opstopping was. Maar misschien hebben anderen slechtere ervaringen, hiermee.
Hal 3 werd dit jaar gevuld met expertspellen. De gemiddelde stand was dus merkelijk kleiner dan de voorbije jaren toen Kosmos en Asmodee nog grote stukken van deze hal innamen.
Een immense rij wachtenden schoof aan bij Devir. Deze Spaanse/Amerikaanse uitgever veroverde de voorbije jaren de harten van veel spellenliefhebbers met pareltjes als De rode kathedraal en Het witte kasteel. De wachtenden stonden in de rij voor voorbestellingen van Daitoshi. Wondermooi, behoorlijk zwaar en goed onthaald. We hebben het spel niet bestudeerd. We krijgen later ongetwijfeld de kans voor een test.
We stopten even bij Deep Print Games, een ontwikkelstudio bij Pegasus. Intarsia komt later bij 999, dus konden we die even laten. We probeerden het snelle Roaring 20s.
In het spel bieden de spelers om dino’s binnen te halen. Elke dino heeft een getal. Doel van het spel: opeenvolgende rijen van getallen maken, liefst zo lang mogelijk.
Het bieden gebeurt met eten en drinken of diamanten op jouw handkaarten. Als je uit de biedronde stapt, mag je een kaart kiezen waarmee je later weer kan gaan bieden.
Roaring 20s is eenvoudig en zorgt voor 20 minuutjes speelplezier. We probeerden het spel op de beurs met z’n 3. Een latere speelsessie met 5 leerde dat het niet ideaal is om dit spelletje met een groot aantal spelers te spelen.
Op naar 2F-Spiele. Friedemann Friese maakte een nieuwe versie van Freie Fahrt. Deze keer speelt die in de VS. Powergrid: Outpost is een thematisch herwerking van het gekende Hoogspanning. Helemaal nieuw is het kaartspel Fischen.
Fischen is een klassiek kaartspel: er wordt een kleur gespeeld. Spelers moeten de kleur bekennen. Indien dat niet kan, mogen ze een andere kleur spelen of kopen.
Het bijzondere van Fischen is dat je aan deckbuilding doet. De kaarten die je verzameld hebt in de gewonnen slagen, gebruik je om de volgende ronde te spelen. Heb je te weinig kaarten, dan vul je aan vanaf de trekstapel. En dat is helemaal niet erg, want in de trekstapel zitten almaar betere kaarten. Na 8 rondes eindigt het spel. Wie meest punten scoorde, wint het spel.
We zijn er nog niet helemaal uit of dit spel helemaal ok is. De basis voelt goed aan. Maar we hadden het gevoel dat je vooral moet scoren op het einde van het spel. Dat betekent dat je halverwege het spel zo weinig mogelijk slagen moet halen, om de laatste rondes met geweldige kaarten te kunnen spelen.
Kaartliefhebbers: probeer Fischen. En laat me weten wat je ervan vindt.
De tijd gaat snel voorbij als je wat rondsnuffelt. Tegen 13u gingen we een hapje eten en liep ik even tot bij de auto om er wat spellen te halen die ik verkocht op de Auction List. Onderweg naar daar maakte ik een praatje met Henk Rolleman die wat tips gaf.
Na de middagstop liepen we langs hal 5. Bij Horrible brengt men o.a. Spotlight. Het spel is bijzonder omdat je speelt op een zoekplaat met een schijnwerper. De zoekplaats is behoorlijk donker, maar als je er jouw witte papieren schijnwerper achter steekt, verschijnen alle figuren in het licht. De spelers gaan op zoek naar bepaalde figuren en geven aan hoeveel keren ze die figuur zagen. Hoe dichter je bij het juiste aantal komt, hoe meer punten je scoort. Een overschatting levert niets op. Spotlight wordt coöperatief gespeeld maar het spel heeft ook een goed speelbare competitieve variant.
Even voor 15u waren we aanwezig voor de handel op de Math Trade plaats in hal 7. In het begin gaan er heel wat transacties heel vlot, maar dan begint de moeilijke zoektocht voor de laatste handeltjes. Uiteindelijk lukte niet alles, waardoor ik een ruil moest doorschuiven naar een vriend die er zaterdag weer bij was.
Bij Abacus kochten we Camargue en Up or Down, beide tips van Henk. Camargue is een eenvoudig tegellegspel waarin je punten scoort bij elke tegel. De tegels horen bij één landschapsgebied (lavendel, water, graan, stad). Je krijgt de punten van het aantal velden van het type waar jouw tegel bij hoort vermenigvuldigd met het aantal zijden die raken aan andere tegels.
De doos is aantrekkelijk en het spel is best aangenaam als familiespel. Als je een Carcassonneliefhebber bent, zal je waarschijnlijk wat ontgoocheld zijn door de beperkte mogelijkheden. De geluksfactor is ook wel wat groot. Maar Camargue wint zeker een punt door de prachtige doos.
Up or Down is een abstract set-collection spelletje. Centraal op tafel liggen enkele kaarten in oplopende volgorde. Elke beurt leg je een kaart tussen twee andere waar ze tussen past en je kiest één van de twee naburige kaarten die je in jouw scoregebied legt. De tweede kaart die je in rijtje legt bepaalt of je almaar hoger zal gaan of almaar lager. Je mag tot drie rijtjes verzamelen. Kan of wil je een kaart niet leggen, dan verwijder je een rijtje en scoor je 1 punt per kaart. Bij het einde van het spel scoor je voor elke rijtje het aantal kaarten x het aantal kaarten van de kleur die meest voorkomt in die rij.
Up or Down speelt behoorlijk venijnig Te vroeg drie rijen opbouwen, kan ervoor zorgen dat je later mooie punten laat liggen omdat één rij weg moet.
We zullen het spel met plezier opnieuw spelen, maar wellicht is vijf spelers wat te veel. Bovendien mocht de speelduur net wat korter.
Bij Schmidt leende het tapijt zich uitstekend voor een vlot kaartspelletje. In Passt Nicht probeer je jouw handkaarten af te leggen om bij het einde geen strafpunten te krijgen, maar je probeert evengoed om kaarten open voor jou te leggen omdat die wel punten opleveren.
In een speelbeurt leg je een kaart. Als die niet past (kleur en getal verschillen van de kaart in het midden), mag je ze voor je leggen. Past ze wel (kleur of getal zijn gelijk), moet je ze in het midden leggen. Je mag alleen zeggen dat de kaart niet zal passen als er geen enkele passende kaart zichtbaar is. Als je een kaart open legt, neem je een nieuwe kaart op handen. Als je een kaart in het midden legt neem je geen nieuwe kaart.
Fijn tijdverdrijf omdat je de kans hebt om anderen te dwingen om mooie kaarten af te gooien. Als je de kleur of het getal van de kaart in het midden immers kan sturen zodat een tegenstander een openliggende kaart heeft die past, dan snoep je die veel punten af.
Dog Agent is een variant op het geweldige Dog. In deze variant is een deel van de weg die je aflegt geheim. De pionnen worden hier gedraaid, zodat je de kleur niet meer ziet. De actiekaarten zijn anders dan in het basisspel.
Anders, maar zeker niet beter. We waren het er allemaal over eens dat deze Dogvariant niet in de collectie hoeft te komen. Daarvoor is het teveel een matige variant van het basisspel.
Onze rondgang eindigde met een partijtje Hitster. Het partyspel blijft geweldige ambiance, maar de stand van Jumbo was iets te lawaaierig om de liedjes goed uit de smartphone te horen komen.
Uiteindelijk zochten we onze weg naar buiten waarbij we langs de geweldige Paul Mulders kwamen. Zijn uitgeverijtje H-Town Games had wat pech met de levering van Dibs. De levering zat 14 dagen vast bij de douane waardoor er op donderdag nog geen verkoop van het spel kon zijn. Op vrijdag zou het probleem van de baan zijn.
Het voelde wat vreemd aan om slechts één dag Spiel mee te maken. Daardoor kregen we helemaal niet het gevoel dat we gestructureerd de beurs afgewerkt hadden. Toch konden we ons niet van de indruk ontdoen dat we veel gezien hebben. Wat we misten, halen we de komende weken en maanden wel in.
Ook nog dit: ik zag heel vaak over het hoofd om foto’s te maken. Jammer. Ik doe de volgende keer beter mijn best.
