It giet fêst troch! (Het gaat zeker door).
Gespeeld: Alle 10!!!!
In collectie: 8 (7 Wonders, Just one, Boonanza, Machiavelli, Terra mystica, Regenwormen, Root, De crew: missie diepzee).
Op gestemd: 2 (7 Wonders, Root).
7 Wonders: aangename verrassing dat ik mijn tekst terugzag bij de presentatie op spellengek.nl. Verder blijf ik dit een fijn drafting spel om te spelen: korte speelduur, klein beetje interactie door de schildjes en dusdanig eenvoudig uit te leggen dat nieuwe spelers na het eerste potje gelijk nog een potje willen. Persoonlijk vind ik dat het integreren van uitgebrachte uitbreidingen het spel nog afwisselender maken. Minpuntje? Ja eentje: ik heb de oerversie (uit de tijd dat 'kachel' met dubbel G geschreven werd....) in mijn bezit en de meegeleverde tweepersoonsvariant is van een hemeltergend slecht niveau;
Just one: bijzonder lollig partyspel wat je werkelijk met iedereen kan spelen (enige voorwaarde: ze moeten kunnen lezen en schrijven). Of dit echt een spel of een activiteit is, daar kan je over twisten. Feit is wel dat je zonder probleem in en uit het spel kan stappen zonder dat het invloed heeft op het spel zelf. Ook leuk om als toeschouwer deel te nemen;
Boonanza: Ummm, ... dit is een moeilijke voor mij persoonlijk. Ik zie de genialiteit van het ontwerp van de 'oude' Uwe Rosenberg (d.w.z. voordat hij ontvoerd werd door Marsmannetjes en daarna alleen maar zware spellen ging bedenken), maar ik merk dat ik er niet genoeg vermaak uit haal: ik ben te lief bij het handelen. Ik blijf het wel top vinden dat de regel 'je mag de volgorde van je handkaarten niet veranderen' niet leidt tot vals spelen;
Pixies: noem het toeval, noem het voorzienigheid, noem het goddelijke interventie, maar ik heb Pixies dus letterlijk deze week voor het eerst (op BoardGameArena; dat wel) gespeeld. Qua spel vond en vind ik het een erg leuk tussendoortje (kaarten draften en tableau vullen) en ik zal het bij andere spelgenoten zeker aanraden, maar ik deel de mening niet dat het spel er schattig uitziet: ik vind persoonlijk de artwork op z'n zachtst gezegd maar zozo (lees: foeilelijk);
Machiavelli: één van de eerste moderne (als in: ontwikkeld na Catan...) spellen waar ik kennis mee maakte. Het is een goed ontwerp, vooral baanbrekend v.w.b. de verborgen rolselectie, maar komt eigenlijk niet meer op tafel in huize Alterno. Ik blijf leuke herinneringen houden aan zaken als 'Strepsils' (de muntjes) en uitdrukkingen als 'Jij vermoordt mij steeds!' en 'het nationale echtscheidingsspel'. Als je een andere mening wilt horen over dit spel, dan raad ik jullie deze link aan:
https://youtu.be/_CfXPFEL6os?t=3480 (duurt ongeveer anderhalve minuut);
Terra mystica: laat ik beginnen dat ik dat echt een prachtig spel vind qua uiterlijk (artwork, kleurstelling, materiaal). Qua spelbeleving kan ik me hier best mee vermaken, alhoewel het wellicht een beetje droog is. Beweringen dat dit een kladversie van 'Gaia project' is, kan ik niet ontkennen noch bevestigen (want: nooit gespeeld en ook geen behoefte aan). Leuk verhaal: toen Terra Mystica net uit was, heeft mijn toenmalige spellenclub het gepresteerd om (zonder onderling overleg vooraf) vier exemplaren van Terra Mystica mee te brengen;
Regenwormen: ik snap dat deze weer in de lijst staat en dat komt - denk ik - doordat er een nieuwe bron van deelnemers aan deze lijst is aangeboord: een bron die nog niet zo erg into cult-of-the-new of cul-of-the-expert-game is. In de basis is dit een roll-and-write, maar dan zonder write, maar wel met een push-your-luck- en een interactief element. Ideaal spel voor backpackers of kampeerders door het beperkte materiaal (8 dobbelstenen en 16 tegels, zeg nou zelf). Ik zal het niet snel zelf voorstellen, maar heb geen enkel probleem met een deelname aan een sessie;
Sagrada: gekleurde doorzichtige dobbelstenen draften en deze slim in een tableau (glas-in-lood-raam) leggen. Ik zie de charme van het uiterlijk, het ontwerp en het spelverloop; begrijp me niet verkeerd. Mijn mening is echter nog steeds gekleurd (pun intended) door de enige sessie waarin ik met dit spel speelde met mijn gezin waarbij ik een kind in tranen had , omdat deze de dobbelstenen niet kon onderscheiden (hij is kleurenblind). Ik besef dat ik dit vaker heb genoemd; als men dat wil veranderen dan moet Sagrada de lijst verlaten ... of deze top 100 moet eens per 10 jaar georganiseerd worden;
Root: een wolf in schaapskleren: het lijkt een lief spel (bos, schattige diertjes), maar het is spel waarbij tegenstanders mekaar de tent uit vechten. In de basis is het geen moeilijk spel, maar het is wel complex doordat elke speler 80% eigen regels en manieren heeft om punten te scoren. Succes met uitleggen. Ik heb hierop gestemd, omdat ik me hiermee kostelijk kan vermaken en omdat ik onlangs de zeer goede automa-uitbreiding heb weten aan te schaffen, waardoor het spel vaker op tafel komt;
De crew: missie diepzee: coöperatief klaverjassen, zo kan je dit het kortst omschrijven bij niet-spelers. Speel een slagenspel en voldoe aan de opdrachten (die na elke geslaagde ronde moeilijker worden). Ik speel dit redelijk vaak, vind het ook een aangenaam tijdverdrijf, maar niet meer dan vijf rondjes, want het kan nogal een hersenkraker zijn om te bedenken hoe je e.e.a. tot een goed einde wilt laten komen. Ben ook tot de conclusie gekomen dat deze versie beter (gevarieerder) is dan de oorspronkelijke versie, doordat de opdrachten meer afwisselend zijn.
Goed, dat waren er weer 10. Ik had hier veel over te epibreren, excuses daarvoor, maar het komt niet vaak voor dat ik een 100% dekking heb in een segment. Tot morgen!