Point Salad noemen wij ‘puntjes salademax’. Gewoon, omdat het een fantastisch spel is. Point City, van dezelfde ontwerpers, is eveneens leuk. Dus een nieuw project dat belooft al het goeds van deze twee titels én Splendor én gebiedscontrole én workerplacement te combineren, kan alleen met open armen ontvangen worden.
Noot: er wordt niet gespeeld met ‘Meeples’ maar met ‘Beeples’, bijen dus. Die verzamelen een harsachtige kleverige substantie van planten en boomknoppen, kortweg bijenlijm of propolis om hun korf te steriliseren, beschermen en tochtvrij te maken.
Propolis daagt u uit om een bijenparadijs te bouwen voor de nieuwe koningin. Daarvoor moet u 10 gebouwen (ja hoor, ook in bijenland is er technologische vooruitgang) neerpoten.
5 verschillende soorten insectenbloeiers leveren de bijenlijm die als basis dient voor de fundamenten van de nieuwe beschaving. Elk gebouw heeft zijn kost, maar ook zijn voordeel. Wie bedenkt het meest logische plan?
Centraal liggen een aantal beschikbare gebouwen. Er wordt ook een bloemenweide gecreëerd aan de hand van enkele rijen bloemenkaarten. In uw beurt mag u 1 van de vier mogelijke acties uitvoeren.
Vooreerst kunt u bijen naar het bloemenveld sturen. Daar kunnen ze propolis van de aanwezige bloemen verzamelen. Laat mij dit voor de eenvoud vanaf nu grondstoffen noemen. Verzamelde grondstoffen worden bijgehouden op een persoonlijk bordje. U mag in uw beurt maximaal 1 lege bloemenkaart bevolken. Het is niet verplicht om alle velden op de bloemenkaart te bezetten.
Een andere optie is het plat leggen van twee eigen bijen uit het bloemenveld. Deze bijen leveren dan nogmaals een grondstof op. Bijen die zo liggen zijn dubbel zo krachtig als gewone bijen.
Als u voldoende grondstoffen verzameld hebt, kunt u bouwen. Daarvoor kiest u een betaalbaar gebouw en legt het in uw persoonlijk gebied. Gebouwen kunnen punten, permanente grondstoffen en/of extra bijen opleveren.
In het aanbod liggen ook enkele paleizen. Deze zijn, logisch, waardevoller dan gewone gebouwen. Om een paleis te bouwen moet u de juiste permanente grondstoffen bezitten.
Als u bijen tekort komt en niet kunt bouwen, kunt u zoveel bijen als gewenst terugtrekken van het bloemenveld en in de eigen voorraad leggen.
Propolis komt ook met een paar extraatjes. Zo krijgt de speler die de laatste bloemenkaart van een rij bezet een extra jokergrondstof. Als elke kaart van een bloemenrij minstens 1 bij bevat, moet de sterkste zwerm huiswaarts keren en wordt een bloemenkaart uit de rij vervangen. Als u op die manier bijen terugkrijgt, ontvangt u een extra jokergrondstof als het niet uw eigen beurt is.
Het spel eindigt na de ronde waarin een speler zijn 10de gebouw plaatst. Spelers krijgen punten voor gebouwen, als aan de voorwaarde van bepaalde gebouwen wordt voldaan en voor overgebleven grondstoffen.
Propolis zit in een stevig doosje en het spelmateriaal ziet er net zoals u dat van een bloemenweide mag verwachten heel kleurrijk uit. De kleuren: geel, oranje, blauw, roze en paars zijn niet altijd even makkelijk te onderscheiden. Het is goed dat elk kleur ook een eigen symbool draagt.
Het lettertype dat gebruikt wordt om de categorie van de kaart aan te duiden (A, B, C, D of X) vind ik niet duidelijk genoeg. Ook de spelregels kunnen naar mijn mening iets duidelijker geschreven worden.
Propolis is een heel eenvoudig spel maar ik had toch een tweede lezing nodig. Vooral om ten volle te begrijpen wanneer iemand een extra jokergrondstof krijgt. Net dit staat ook niet op de samenvatting achteraan het boekje.
Propolis speelt vlot als u dat wenst en komt ook alleen dan volledig tot zijn recht. Eeuwige twijfelaars kunnen ervoor zorgen dat de speeltijd oploopt en dat komt Propolis niet ten goede.
In principe moet u gewoon grondstoffen verzamelen om gebouwen te kunnen kopen. In Splendor moet u daarvoor fiches trekken in Propolis bijen plaatsen of versterken. Soms leveren gebouwen een permanente grondstof op die u kunt gebruiken voor de aankoop van andere gebouwen en die nodig zijn om een paleis te bouwen. Dat is de link met Splendor.
Een aantal gebouwen leveren punten op als u combinaties van gebouwen maakt en de kaarten zijn dubbelzijdig. Dat is dan de link met Point Salad.
Een bij inzetten om een grondstof te bekomen, is naar mijn mening niet de kracht van workerplacement. Ik durf Propolis dan ook geen workerplacement-spel te noemen. Hetzelfde geldt wat betreft gebiedscontrole. Het heeft te weinig tactisch belang in dit spelletje.
Propolis is door zijn eenvoud geschikt als familiespel maar doet naar mijn mening matig wat Splendor en Point Salad fantastisch doen. De laatste twee spelen vlotter en focussen op 1 aspect waardoor het vlot inspelen op wat andere spelers doen mogelijk is. U moet er met andere woorden altijd ‘bij’ zijn.
Door op beide aspecten in te spelen voelt Propolis als mossel nog vis. De manier waarop grondstoffen worden verzameld voelt repetitief aan. Ik merk dat ik nogal snel overschakel op automatische piloot en op mijn eigen eilandje bezig ben.
- White Goblin Games (2025)
- Auteur: Molly Johnson, Robert Melvin, Shawn Stankewich
- Artwork: Dylan Mangini
- 1-4 spelers vanaf 10 jaar
- 30 minuten
- Adviesprijs: € 24.5