Bordspelmania

Scythe, jarenlang op nummer 1 gestaan op mijn lijst van favoriete bordspellen.
Al een tijdje niet meer gespeeld, maar van de week vroeg een spellenvriend of we weer eens een potje konden doen volgende week. Dus ik pakte de doos uit de kast om de regels weer een beetje op te frissen.
Toen merkte ik plots hoe de toestand in de wereld is veranderd.
De doos met die boeren op het veld en de oorlog, dat voelt nu zo dichtbij. Ook omdat ik een artikel in de krant heb gelezen - juist vandaag - over de boeren in De Oekranië van wie hun machines aan gort worden geschoten door drones en hun velden in brand worden gestoken.
Ga ik het spel nu verkopen? Nee ik ben er nog teveel aan gehecht, maar het heeft een bijsmaak gekregen.

Herkenbaar. Hier kwam Stroganov binnen, een paar maanden nadat de Russen Oekraïne aangevallen hadden. Toen de Kickstarter liep was er nog niks aan de hand (dom, ik weet het want Donbas).
Ik had er geen zin in.
Nog steeds niet.

Er duiken allemaal platitudes en dooddoeners op in mijn hoofd ("het is maar een spelletje", of: "dan kun je toch niks meer spelen" enz), maar feit is dat we laatst toevallig óók na lange tijd Scythe weer op tafel hadden liggen en de relatie met die oorlog die al 12 jaar (!) duurt niet eens zagen. Terwijl we ons daar dondersgoed van bewust zijn in huis. Wat doen wij ermee of eraan? Niks dus behalve die bijsmaak ervaren en een stukje gratuit verdriet. En een spelletje over vogels uit de kast trekken.

Ik opende het topic omdat ik dacht, het gaat over hoe wordt het spel "als spel" beleefd ca. 10 jaar later. Ik was benieuwd of dat nog hetzelfde is of minder; is het toch blijvend een sterke titel gebleken en zat ik er destijds toch naast en is een tweede kans nodig? Ik vond het namelijk destijds wel aardig, maar niet meer dan dat; en ik vroeg me af of dat misschien komt omdat ik (altijd) minder onder de indruk ben van miniatures, gelaagde spelersbordjes en iha aspecten van de uitvoering. Misschien ook een interessante discussie - hoe goed hebben spellen waarbij de uitvoering niet tegen heeft gezeten wbt de aantrekkingskracht, de tand des tijds doorstaan? Dat kan ook over een Tzol'kin gaan natuurlijk, wat ik ook nog steeds een leuke titel vind, maar waarbij er ook wel erg veel te doen was over de tandwielen die uiteindelijk ook op een meer basale manier in het spel verwerkt hadden kunnen worden.

(Maar waar het topic nu over gaat weet ik dat ik beter niks kan zeggen.)

Als je de link eenmaal hebt gelegd, kun je het denk ik moeilijk los laten. Ik had zelf de link niet gelegd, ook nu niet, nu iemand me er op wijst. Dat is denk ik een persoonlijke ervaring. Maar die bijsmaak die je dan hebt, zal moeilijk of zelfs helemaal niet weg gaan.

Nu moet ik zeggen dat Scythe sowieso geen favoriet van me is. Ik heb het enkele keren gespeeld. De gameplay zelf doet me ook niet zo denken aan een real life oorlog, maar als de doos dat al doet maakt dat waarschijnlijk ook niet meer uit. Ik vind het vooral jammer voor de op, omdat het een negatieve sluier legt op iets wat hij juist wist te waarderen.

Dennis77 schreef: do 26 feb 2026, 09:41Ik vind het vooral jammer voor de op, omdat het een negatieve sluier legt op iets wat hij juist wist te waarderen.

Spijker op zijn kop en helemaal met je eens.

Ik kan me het ongemak voorstellen. Ik merk dat ik zelf sinds Gaza niet genegen ben om Golem uit de kast te halen, waarbij de overwinningspunten die je verzamelt komen in de vorm van de davidsster die op de Israëlische vlag staat. Rationeel ben ik me volledig bewust van de nuance, en het onderscheid tussen het joodse geloof als geheel en de staat Israël, maar gevoelsmatig speel ik momenteel toch liever even wat anders.

…en zo druppelt de boze buitenwereld onze speelse hobby binnen.

Vreemd genoeg heb ik nooit enige moeite gehad om historische veldslagen na te spelen. Of iets minder historisch een potje te Risken.

Scythe weigerde ik overigens sowieso al te spelen omdat de illustrator ongevraagd foto’s overgetrokken had, zonder enige credit te geven.

Scythe speelt zich af in een na-oorlogs Europa, in 1920. De bijsmaak, mocht die er voor je zijn, was er dus eigenlijk altijd al, alleen nu misschien iets actueler.