Variabel bord en wat willekeur in gevechten. Dit spel heeft zijn beste tijd gehad.

Aaah, eindelijk heb ik het spel (terug)gevonden dat ik in 1988 speelde als 20-jarige, met enkele leeftijdsgenoten. We kenden toen niets beters -dat bestond ook niet?- dan Risk...
Ik herinner me dat we dit (quote Cymric) idd "vooruitstrevend" vonden en jammer dat deze speldoos nergens te vinden was en we Targui dus nooit opnieuw speelden.

Dus ik ben ook wel benieuwd wat ik er nu van zou vinden!?
NoX geeft het een 8,5 vanwege de chaos, Cymric een 2 vanwege de chaos :-)

Vond ik leuk om een keer te spelen, maar vind het zeker niet fantastisch omdat ik minder van veroveringsspellen houd.

Targui is zeker geen aanrader. Er zijn zoveel betere spellen waar je moet veroveren en moet vechten tegen elkaar. Het is ook een oud spel en het was leuk om het te leren, maar het heeft zijn tijd gehad!

Al heel lang niet meer gespeeld.

Met m'n familie vroeger veel gespeeld, alhoewel ik het niet als familiespel zou typeren. Ik vond het toen erg leuk, maar was niet bekend met erg veel spellen. Ik zou het nu nog wel eens willen doen om te kijken hoe ik het nu vind.

Ik waardeer het nu relatief laag (6) omdat ik het al lang niet heb gespeeld.

1 keer gespeeld met 2.

Voor de volledige beoordeling, bekijk mijn Video Uitleg & review.
Nox' Spellenzolder.

Als ik kijk naar de tijd waarin Targui uitkwam (en de uitgever) zijn de gebruikte mechanismen zeer vooruitstrevend te noemen. Een variabel speelbord, tegels met twee verschillende waarden, variabele speelvolgorde, dat zijn toch dingen die pas later gemeengoed werden. Maar dan het spel... Achheremijntijd. Eén grote vrij willekeurige loopgravenoorlog, versterkt door het feit dat er eigenlijk geen regels zijn die vertellen wanneer het spel ophoudt. Dat mogen de spelers zelf beslissen. Last man standing is een afschuwelijk heen-en-weer gejojo doordat alle gevechten met een dobbelsteen worden beslecht en de over te nemen gebieden ook steeds groter worden; x aantal rondes spelen voelt nogal arbitrair (ook omdat de dobbelsteen voor je of tegen je kan werken). Vergane glorie, en gezien de ontwikkelingen die na Targui plaatsvonden kan ik eigenlijk alleen maar blij zijn dat men toch echt heeft geprobeerd andere manieren van spelen te bedenken.

Ik zou voor die ene keer per veel jaar dat iemand de behoefte heeft aan iets Riskserigs proberen A Brief History Of The World op te dringen. Zitten ook duidelijk haken en ogen aan, maar is echt speelbaarder dan dit museumstuk.

Ik was ook wel gecharmeerd van dit beter-dan-Risk spel, maar de soms extreem lange speelduur laat het toch op maar een zesje eindigen. Het duurt vaak te lang voor wat het is.

Veel beter dan Risk!
Kortere speelduur, agressiever (dus je moet ook meer op je hoede zijn).

De continu variabele spelersvolgorde zorgt ook voor veel spanning.

En voor een spel van deze leeftijd vind ik 'm ook leuk uitgevoerd. In tegenstelling tot klassieker catan verschuiven de losse tegels hier nooit door het handige basisbord waar je ze in kunt leggen! Ook de gaatjes in de tegeltjes zorgen ervoor dat licht tafelstoot gekluns niet meteen tot de gebruikelijk chaos op het bord leidt.

Maar het blijft een 'Risk variant', dus hoger dan een 6 wordt het niet bij mij. Het is wel het spel dat ik suggereer als een vastgeroeste Riskspeler 'weer eens gezellig Risk' voor stelt. Prima voor eens per jaar.

Risk met wat meer variatie en uitdaging, leuk op zijn tijd.