Voor het tweede jaar op rij zijn mijn vrouw en ik twee dagen in Essen geweest, zaterdag en zondag met name. Waar ik het vorig jaar nog diende te verkopen als een verrassingsweekend in Duitsland voor onze 28ste huwelijksverjaardag, kon ik dit jaar natuurlijk niet tweemaal hetzelfde excuus gebruiken. Maar geen probleem, ze had zich vorig jaar zo goed geamuseerd, dat ze volmondig en meteen ja zei toen ik vroeg, of we dit jaar opnieuw naar Essen zouden gaan.

Ik had moeten weten dat er een addertje onder het gras zat. Zoveel enthousiasme om spellen te gaan spelen had ik bij haar nog niet waargenomen. Op de terugweg kwam de aap uit de mouw. Maar laat ik dat voorbehouden voor als we straks in het verhaal echt op de terugweg zijn, nu moeten we nog vertrekken namelijk.

Andere jaren probeerde ik me op Essen goed voor te bereiden. Websites, spellenblogs, boardgamegeeklijsten, alles werd uitgeplozen. Welke toppers moest ik zeker gespeeld hebben? Welke koopjes kon ik doen? Welke spellen moest ik zeker meebrengen? En zo voort, en zo verder. Dit jaar niets van dat. Ik had maar twee doelen. Mijn eerste doel was zoveel mogelijk minder gekende uitgeverijen opzoeken en me laten onderdompelen in hun spellen. Wie weet ontdekte ik wel, zoals voorgaande jaren, een verborgen pareltje.

Mijn tweede doel was Piet in Essen ontmoeten. Vorig jaar waren we daar jammer genoeg niet in geslaagd. Dit jaar zouden we alles in het werk stellen om hem in levende lijve te zien. Waarom is het zo belangrijk om Piet in Essen te ontmoeten, hoor ik u vragen? Wel Piet heeft een heel specifieke spellensmaak. Korte leuke tussendoortjes zijn zijn ding. Wie zijn smaak wil kennen, raad ik aan om zijn recensies (zie recensenten van de Lage Landen) te lezen. En ik moet zeggen, de laatste jaren volg ik hem meer en meer. Misschien zit ik in mijn midlifecrisis of ben ik echt een oude zaag aan het worden, zoals mijn dochters wel eens durven beweren. Maar ik heb steeds minder zin om uren spelregels te lezen en/of uren naar een speluitleg te moeten luisteren. In het juiste spelgezelschap mag je me nog altijd vragen een stevige klepper, genre Gaia Project, te spelen. Maar meer en meer bekeer ik me tot korte leuke spellen. Niet veel speluitleg, massa's spelplezier. Dus zijn mening doet er toe en zijn Essentips zijn meegenomen.

Goed net zoals vorig jaar vertrokken we op vrijdag richting Essen. We maakten jammer genoeg dezelfde fout door langs Antwerpen te passeren. Een uur file aan de Kennedytunnel, een uur file in Retie. We kwamen dus met twee uur vertraging aan in het City Hotel in Essen.
In vergelijking met vorig jaar was onze kamer merkelijk duurder. Toch zat het hotel volgeboekt met Essengangers.

Het hotel ligt op wandelafstand van het centrum van Essen en wordt uitgebaat door Aziaten die allemaal perfect Nederlands spreken. De restaurants in de buurt zijn betaalbaar en er is altijd plaats ook op zaterdagavond. Dus wat moet een mens nog meer hebben.

Op zaterdagmorgen kregen we van de super vriendelijke receptioniste gratis tickets om de metro te gebruiken en blij gemutst vertrokken we om 09.00 uur richting Messehallen.
In het metrostation kwamen we collega spellenuitlegger Gert tegen met een gigantische rugzak. Toen de metro arriveerde zat hij al overvol. We konden ons er nog net inproppen. We verloren Gert uit het oog en ik vroeg me af of hij met zijn rugzak in de metro zou binnen geraakt zijn. Toen mijn vrouw opmerkte dat Gert met zijn rugzak minder plaats innam dan ik zonder rugzak deed ik er maar verder wijselijk het zwijgen toe. Benieuwd hoe Piet zou gereageerd hebben op die opmerking? (Wordt vervolgd)

De spanningsboog wordt hier behoorlijk aangetrokken. Ik kijk alvast uit naar episode 2!

Ondanks de overvolle metro bereikten we veilig en wel omstreeks 09.30 uur de hallen. We trokken naar de ingang West en konden zonder aan te schuiven meteen ingangskaarten kopen. Er stonden een kleine honderd mensen voor ons aan de deuren te wachten. In tegenstelling tot vorig jaar gingen die pas om 10.00 uur stipt open. Intussen was de wachtende mensenmassa tot vele honderden aangegroeid. We raakten vlot binnen en merkten dat we in hal 3 waren. De tafels aan de eerste standen zaten overvol en we besloten om zo snel mogelijk deze hal te verlaten en naar hal 2 te gaan. Op weg naar die hal passeerden we langs de stand van Huch en Friends en daar waren nog verschillende lege tafels.

Mijn vrouw was duidelijk in speelmodus en zette zich meteen aan een tafeltje waar Outback uitgestald lag. Ik vervoegde haar en we moesten even wachten vooraleer een speluitlegger zin had om ons te helpen. Er stonden nochtans verschillende van die mannen in de stand die gewoon met elkaar aan het praten waren en geen oog hadden voor de tafels waar mensen op uitleg zaten te wachten. Goed na voldoende zwaaien van onze kant, kregen we dan toch een vrij enthousiaste jongeman die ons in vlekkeloos Engels Outback, een spel van Michael Kiesling (zonder Kramer) uitlegde.

In Outback bevind je je in de Australische bushes (de outback dus) en probeer je de nodige dieren te vangen. Daarvoor moet je Yahtzee-gewijs dobbelen en zoveel mogelijk groepjes van drie dezelfde dieren vormen op je spelbord. We speelden het spel volledig uit. Klaar in ongeveer twintig minuten. Vlot dus en leuk, maar niet meteen voor herhaling vatbaar. Vooral het geprul met de scoremarkers kon me niet bekoren. We speelden wel de standaardversie. Er bestaat ook een gevorderde versie (spelbord gewoon draaien) die leuker zou zijn, zeker voor twee spelers. Maar die speelden we dus niet, jammer.

In de tijd dat we Outback speelden was hal 3 intussen overrompeld door een ongelooflijke mensenmassa. We spoedden ons zo snel mogelijk naar hal 2 waar het merkelijk rustiger was. We passeerden aan de stand van de Poolse uitgever Galakta. Een dame in een mooie middeleeuwse jurk wist ons te verleiden om het spel King & Assassins (de deluxe versie) te spelen. King enzovoort is een tweepersoonsspel. De ene speler is de koning die begeleid door zijn ridder-lijfwachten een wandeling maakt in de stad en eigenlijk gewoon veilig in zijn paleis wil geraken. De andere speler speelt met drie huurmoordenaars die zich tussen het gewone volk bevinden. Hun doel is de koning vermoorden. De koningspeler weet niet wie de moordenaars zijn en dus is iedereen verdacht. Ik speelde de koning, mijn vrouw de moordenaar. En ja hoor, net voor ik het paleis zou binnenstappen slaagde ze erin om via een dak me op de nek te springen en om het leven te helpen. Een leuk en tactisch goed spel dat we zeker nog eens wilden spelen. Dus ging er een doos King & Assassins (de deluxe versie) mee naar huis. Waar was Piet om hem dit blije nieuws te melden? (wordt vervolgd)

Mjammie, dit smaakt naar meer... ( hopelijk vind je Piet, ik hou van Hollywood endings ).

We vervolgden onze tocht volgens een uitgekiend plan. De gangen waar er teveel volk liep (en dat waren echt wel veel gangen op zaterdag) meden we en we zochten naar leegstaande tafels bij het maakte niet uit wie. En ja hoor in diezelfde hal 2 was een tafeltje en uitlegger vrij bij Giochi (een Italiaanse uitgever) waar we aanschoven voor Gnomeland. De Duitstalige uitlegger van dienst sprak perfect Engels en bleef het volledige partijtje bij ons om ons van de nodige tactische tips te voorzien. In Gnomeland dobbel je en zet je daarna je dobbelstenen in bij gebouwen om geld, manna of zwaarden te verwerven. Met die dingen vervul je missies, bouw je nieuwe gebouwen die meer geld, manna en zwaarden opleveren, recruteer je huurlingen en probeer je punten te scoren. Je beschikt ook over vijf Gnomes die in de pub zitten te wachten tot je ze ergens inzet. Let wel, eens ze voor jou een opdracht hebben vervuld, verdwenen die vervelende kereltjes uit het spel. Er zijn vijf ronden in Gnomeland, dus zend je iedere ronde best één van die Gnomes op weg. Ik ontlokte een glimlach bij onze uitlegger toen ik opmerkte dat moesten die Gnomes Vlamingen zijn je ze met geen stokken uit die pub zou krijgen.

Ook Gnomeland konden we op korte tijd volledig uitspelen. We hadden ons niet verveeld, mede door de uitstekende uitlegger maar het kon ons niet bekoren. Het humeur van mijn vrouw steeg intussen wel zienderogen want ze won tot nu toe alle spellen die we speelden. Drie nul voor haar dus.

Intussen werd het ook in hal 2 veel te druk en waagden we de oversteek via de Galleria (man, man, man wat een volk daar) naar hal 4. We passeerden de stand van Jeux Opla (yep een Franse uitgever) en onze aandacht werd getrokken door enkele zeer mooie doosjes met daarin een kaartspel. We vroegen of we het mooiste doosje (La Glace et le Ciel ofte Ice and the Sky) mochten uitproberen. De vriendelijke eigenaar van de stand maakte meteen een tafel voor ons vrij en was heel blij toen hij de uitleg in het Frans mocht doen.

Ice and the Sky is een coöperatief spel en bestaat uit drie ronden. Iedere ronde probeert iedere speler met de hulp van de andere spelers zijn doel te bereiken. Je kent als speler jouw eigen doel niet, maar de andere spelers wel. De doelkaarten worden namelijk getoond aan de andere spelers maar niet aan jezelf. Om jouw doel te bereiken speel je kaarten uit je hand uit. Nadat je een kaart gespeeld hebt, mogen de andere spelers meedelen dat je jouw doel bereikt hebt (Als speler weet je dan welke rij of welke kolom jouw doel bevat. Nu nog raden of jouw doel de rij is of de kolom en je bent er). Sommige kaarten hebben ook een ozonsymbool. Als dat symbool op het einde van de ronde nog zichtbaar is, dan smelt de ijskap met waarde 1 (je vertrekt met een ijskap waarde 3). Komt de ijskap op waarde 0 terecht dan verliezen alle spelers het spel.

Geen paniek, mijn vrouw en ik wisten de wereld te redden (de ijskap had waarde 1 op het einde van ons spel). Ik had dus eindelijk een spel gewonnen. Mijn vreugde was van korte duur, toen mijn vrouw opmerkte dat het een coöperatief spel was en dat zij dus ook eigenlijk zo'n beetje gewonnen had. 4-1 dus.

Maar goed het spelletje was ons uitstekend bevallen en ook nog eens bijzonder mooi uitgegeven. Het ging dus mee naar huis (een viertalige versie met ook Nederlandse spelregels) net zoals een exemplaar van Il était une foret. Dit namen we mee op aanraden van de sympathieke speluitlegger. Hij vond het hun beste spel dus ongespeeld meegenomen. Ice and the sky vond ik zo goed dat dit wel eens mijn Essenpareltje voor 2018 kon zijn. Ik moest Piet dit goede nieuws melden. Maar waar was Piet? (wordt vervolgd)

We waren zo druk met spellen spelen dat we nauwelijks bekenden tegen het lijf liepen. Toen we de uitleg van Ice and the Sky kregen, merkte ik Freddy en Tony op. Maar ik moest zo mijn best doen om de Franse uitlegger te volgen (lag niet aan hem, wel aan mijn kennis van het Frans) dat ik niet naar hen kon zwaaien. Geen paniek, Freddy liepen we nog meermaals tegen het lijf om van gedachten te wisselen (ook hij had Piet nog niet gezien). Tony daarentegen hebben we niet meer terug gezien.

Dichtbij de stand van Jeux Opla stond Jolly Dutch Games. Zij waren volop Chartered: The Golden Age aan het demonstreren. Het spel zag er leuk uit maar er waren jammer genoeg geen tafels vrij om het uit te proberen. Geen probleem, de zaakvoerder van Jolly Dutch Games die zag dat we geïnteresseerd waren, gaf ons een korte maar duidelijke uitleg. Jammer genoeg, kon zijn uitleg ons niet echt overtuigen. Vooral toen hij op een moment verwees naar Monopoly haakte ik af. Kleine tip misschien, als je een spel wil verkopen aan spellenfreaks (waar ik me jammer genoeg toe reken) vermijd je best het woord Monopoly. Toch wil ik het spel een kans geven en ik zal het op een van de Vaderlandse beurzen proberen te spelen om me een correct beeld te vormen.

Vanuit hal 4 trokken we naar hal 5. We passeerden aan de stand van X&V Games (nog meer Italianen) waar Libraria onze aandacht trok. Mijn vrouw is namelijk bibliothecaris en het spel zag er leuk uit. De Italiaan van dienst haalde zijn beste Engels boven om ons in vijf minuten het eenvoudige tweepersoonsspel uit te leggen. Libraria bestaat uit een aantal tegels die samen een vierkant vormen. Iedere tegel stelt een boekenplank voor waar er 1, 2 of 3 boeken opstaan (lees ook 1, 2 of 3 punten) of waar er door muizen aangevreten boeken in liggen (te mijden die dingen want -1 punt). Iedere speler plaatst om beurt een plastieken diamantachtig iets op één van de vier hoeken van de plank. Wie minstens drie hoeken van de plank met zijn diamant verrijkt, krijgt de punten van die plank. Heb je alle vier de planken bevolkt krijg je extra punten. Kinderlijk eenvoudig, supersnel te spelen en ik won. (4-2 dus) Ondanks de verkoopstechnieken van de uitlegger (hij bood ons een mooi wit muisje als extra aan) hebben we Libraria met plezier in Essen gelaten. Ik had trouwens zo iets van waarom heb ik dat spel niet uitgevonden? Zo eenvoudig is het.

Vanuit hal 5 liepen we snel door hal 6 (de minst interessante voor ons, veel rollenspelen). Intussen kregen we honger en wilden we terug naar de Galeria om iets te eten. Op de weg daar naar toe stopten we eerst bij de Koreaanse uitgever Open'Nplay waar we Big Shot, een heruitgave van een Alex Randolph spel speelden. Een bijzonder vriendelijke Duitse uitlegster wist ons in korte tijd de regels uit te leggen. Big Shot is een veilingspel waar je biedt op houten kubussen die je daarna op het spelbord kan inzetten om meerderheden in regio's te verwerven. Big Shot heeft Melbourne als speelveld wat bij een toevallige Australische passant de fantastische uitdrukking "Hey Mate, that's Melbourne" uitlokte. Meteen moest het spelbord inclusief wijzelf op de foto. Big Shot is leuk maar toch namen we hem niet mee naar huis want mijn vrouw was iets minder enthousiast dan mezelf. Had veel te maken met het feit dat ik haar grandioos versloeg (4-3 dus). Ik moet dus leren dat als ik een spel echt wil hebben, ik best mijn vrouw laat winnen.

Intussen was het bijna twee uur. Tijd om de inwendige mens te versterken in de Galleria en daarna door te steken naar hal 3 om Quined en White Goblin, het natuurlijke biotoop van Piet, te bezoeken. Maar zou ik Piet daar vinden? (wordt vervolgd)

In hal drie stopten we bij Quined. Ik sprak met Rober af dat ik de voorbestelde spellen (Raiatea, Firenze, Counterfeiters, Gamechangers en een paar Goodies) zou afhalen tegen sluitingstijd. Ik had nog geen zin om met die dingen rond te zeulen. White Goblin stond aan de overkant. Ik heb even snel naar Jos en Dimitry gezwaaid. Ook bij hen zou ik nog terugkomen dus we gingen op weg naar hal 1 zonder Piet te zien.

In de corridor ontmoetten we Stijn en Bart D van Incognito. Ook zij hadden Piet nog niet gezien. Vooral Bart D vond dat heel spijtig. Hij had namelijk net een typisch Pietspelletje gespeeld en hij wilde hem dat laten weten.

Bij het binnenkomen van hal 1 stoten we meteen op de grote stand van de Russische uitgever Hobby World. Er was een tafeltje vrij waar het kaartspelletje Bears&Bees op uitgestald lag. Een Duitse uitlegster kon ons in perfect Nederlands het spelletje uitleggen. Ondanks haar enthousiaste en duidelijke uitleg kon Bears&Bees ons absoluut niet boeien. Het ding kan zonder twijfelen meedingen naar de titel van het slechtste spel dat we dit jaar in Essen speelden. Toen we klaar waren met Bears&Bees (ik won trouwens dat onding waardoor ik de stand op 4-4 bracht) stapten drie kerels vastberaden op ons tafeltje af. Ze vroegen onze mening over Bears&Bees. We antwoordden naar waarheid. Maar toch namen ze plaats om het te spelen. Achteraf niet komen klagen dat je niet gewaarschuwd was.

Iets verder was er opnieuw een vrij tafeltje, nu bij het Franse Morning. Op de wand van hun stand stond in grote letters Snakes and Lattés. Je kon dus inderdaad een tas koffie (Latté) kopen in hun stand terwijl je een spelletje aan het spelen was. Een weinig enthousiaste uitlegger legde ons in gebrekkig Engels Red Panda uit. We begrepen er niets van, maar we konden geen vragen stellen want na zijn korte en slechte uitleg verdween onze uitlegger met de noorderzon. Gelukkig had één van zijn collega's dit opgemerkt en die deed zijn job met plezier over. Intussen was een Noor bij ons komen aansluiten en met ons vieren (inclusief de uitlegger) speelden we Red Panda. Ook dat ding kon ons niet overtuigen. Enkel het feit dat ik opnieuw won (4-5 intussen) zorgde voor wat vreugde. Ook onze Noorse spelgenoot was niet overtuigd.

Een man met een plan (letterlijk dan) die Noor. Hij had namelijk een reusachtig blad mee met daarop de indeling van alle hallen. In fluostift had hij verschillende dingen aangeduid. Raar dat de standen die hij echt wilde bezoeken in het roze had ingekleurd. Bij iedere stand schreef hij op welke spellen hij gespeeld had en wat hij leuk vond. Red Panda kwam niet in die laatste categorie terecht.

Bij NSKN, een Roemeense uitgever met ook een Poolse afdeling, kwamen we Wolf Plancke en Thomas Vandeghinste tegen. Niet toevallig dat zij daar waren, want vorig jaar bracht NSKN hun spel Dragonsgate College uit. Het nieuwe spel van Thomas en Wolf wordt pas volgend jaar uitgebracht. Wolf was bijzonder enthousiast over Dice Hospital, een spel dat in hal 4 gedemonstreerd werd. Dus wij weer naar hal 4.

Bij het binnenkomen van die hal zagen wij de stand van Adriaensen. Carl vroeg of wij al goede nieuwe dingen gezien of gespeeld hadden. Ik vertelde hem over Ice and the Sky. Hij tikte iets in op zijn laptop en vroeg hoeveel wij betaald hadden. Twaalf euro, antwoordde ik hem. Bij mij 11 euro en 10 cent zei hij met een glimlach. Daar ging de zaak van mijn leven.

We stopten bij de stand van de nieuwe Franse uitgever Sylex. Ze maken reclame voor hun uitgeverij met de ondertitel Well Cut Games. Sylex had enkel prototypes bij hen. Een van die prototypes is Dreamscape, het nieuwe spel van de Belgische auteur David Ausloos. Het spel zal in 2019 op de markt komen. We speelden bij hen een ander prototype, Romeo en Juliette, een coöperatief tweepersoonsspel. Samen met de Franse uitgever probeerden we Romeo en Juliette bij elkaar te brengen. Maar jammer genoeg mislukten we in ons opzet. En de twee geliefden stierven door ons toedoen. Onze poging om de geschiedenis te herschrijven, faalde dus jammerlijk. Ik kijk nu al uit naar 2019 want dit spelletje zal zeker onze collectie verrijken.

Bij Alley Cat Games, de Engelse uitgever van Dice Hospital, was er geen tafel vrij. En 39 euro uitgeven aan een spel dat we niet gespeeld hadden, leek ons teveel van het goede. Dus we besloten om op zondag een nieuwe poging te wagen.

Op weg terug naar hal 3 passeerden we aan de grote stand van The Game Brewer. Zij deelden hun stand met TMG. De mannen van Incognito zaten klaar om bij het genot van een Belgische tripel (bier beste mensen) een spelletje te spelen. Een Vlaamse uitlegster wilde hun het spel uitleggen maar omdat er op haar naamkaartje stond dat zij ook Engels kon, drongen die mannen erop aan dat ze de uitleg in het Engels wilden. Zo kennen wij hen. Wel raar dat Piet er niet bij was. Een Belgische tripel heb ik Piet nog nooit weten weigeren. De andere Bart D vroeg trouwens hoe onze zoektocht verliep. Wel bij deze, Bart, ben je volledig ingelicht.

Iets verder stopten we nog even bij Facily Jeux, alweer een kleinschalige Franse uitgever. Ze hadden het mooie Winoc bij, een spel dat zich in Sint-Winoksbergen afspeelt. De auteur en tevens uitgever, Ludovic Barbe, noemde zichzelf een Vlaming. Hij wou ons het spel in het Nederlands uitleggen maar was maar wat blij toen we zeiden dat we ook Frans begrepen. Winoc is een mix tussen memorie en een racespelletje. Mijn vrouw bracht de stand in evenwicht (5-5) omdat ze duidelijk meer tactische tips kreeg van Ludovic dan mezelf. Maar goed, we namen een gesigneerd exemplaar van Winoc mee naar huis. Dit moest ik zeker aan Piet laten zien. Maar waar zat hij toch?

We gingen daarom maar snel naar Quined om onze spellen op te halen. Ook bij White Goblin ging ik langs. Ik zou op zondagmorgen spellen uitleggen bij hen en ik kreeg een pas om vroeger op de beurs binnen te kunnen. Onze dag zat erop. We konden terug naar het hotel. Veel leuke spellen gespeeld maar een ding was weer niet gelukt. Geen Piet gezien. Waar zat die kerel toch? (wordt vervolgd)

Hoe geef ik een like?

Ik kan niets zeggen over het vervolg, maar dit is weer topliteratuur. Ik ben ook ongelofelijk nieuwsgierig naar de verrassing die jouw vrouw voor jou in petto had op maandag.

Leuk om te lezen ja!
Ik zou mijn dagen zo gedetailleerd niet meer kunnen navertellen...
TIP voor volgend jaar : volgens mij was Piet elke dag op de mathtrade aanwezig

Op zondag moesten we een uur vroeger op de beurs zijn. Als uitlegger werd ik om 9.15 in de White Goblin stand verwacht. Maar dat was geen probleem gezien we in de nacht van zaterdag op zondag naar winteruur overgeschakeld waren. Het was Piet die me overhaalde om een deel van mijn Essentijd als uitlegger door te brengen. Blijkbaar hadden ze bij White Goblin een aantal Last Minute afzeggingen en zochten ze dringend een tweetal extra uitleggers. En wie kan er Piet nu iets weigeren als hij het zo mooi (schoon in ons beste Vlaams) vraagt? Jos, zijn broer alvast niet en ik ook niet. Dus Piet had zijn extra uitleggers vast.

De metro was zo goed als leeg maar toen ik me om 08.45 uur aanmeldde aan ingang West was ik verbaasd over hoeveel mensen een pasje hadden om vroeger binnen te mogen. Mijn vrouw trok met een goed boek (Indridason, een schitterende IJslandse misdaadauteur) naar de hoofdingang om bij een tas koffie te wachten tot het 10.00 uur was. Ze was zo verdiept in haar boek dat ze pas om 10.30 uur doorhad dat ze eigenlijk al binnen mocht. Tot 14.30 uur (zo lang duurde mijn shift bij White Goblin) zou ze alleen over de beurs rondlopen.

Ik had nog een halfuur vooraleer ik me diende aan te melden. Dus ik liep even door de zo goed als lege zalen. Het voelde onwennig aan. Links en rechts begonnen enkele standhouders zich al klaar te maken om de grote massa op te vangen. In de White Goblinstand maakte ik snel kennis met Tom, een sympathieke Nederlander die de leiding had over de demonstrateurs, die dag toevallig allemaal Vlamingen. Oude getrouwe Jos uit Leuven en Jos, de broer van Piet, waren er ook, samen met nieuwkomers Stijn en Liese. De ene Jos, de broer van Piet en mezelf zouden om 14.30 uur afgelost worden door Dimitry die ik nog kende van toen ik ook spellen uitlegde voor Asmodée.

En plotseling zag ik vanuit mijn ooghoeken, zo omstreeks 09.20, een vertrouwde figuur opduiken. Groene Incognito t-shirt, blik op oneindig, haren in de wind. Dit kon maar een iemand zijn. Piet! Hij was dus toch geen mythische figuur en wel degelijk in Essen aanwezig. Mijn hart sloeg een tel over, dit was het moment waarop ik vorig jaar twee dagen lang en nu ook gisteren op gewacht had. Daar was de langverwachte. Vanzelfsprekend zou ik bijna zeggen, want hij wist perfect waar ik me op dat tijdstip op zondag zou bevinden. Maar net toen ik op hem wilde afstappen om hem mijn belevenissen van de voorbije dagen mee te delen, viel mijn eurocent. Och neen, we waren nog maar aan het begin van de dag. En daar was Piet al. Daar ging mijn cliffhanger. Wie zal er nu nog mijn verslag van zondag willen lezen? Ook Piet voelde zich niet gemakkelijk bij de situatie. Want hij stelde zichzelf voor als: “Ik ben Piet Lavens en ik hoorde dat je me zocht?” We spraken snel af dat ontmoetingen buiten de normale beursuren niet telden en dat ik dus gewoon verder kon gaan na 10.00 uur met mijn zoektocht.

Om 9.45 begon het precies toch iets drukker te worden en kregen we de eerste bezoekers in de stand. Het bleek om drie Tsjechen te gaan die heel snel een uitleg over Montana wilden horen vooraleer ze naar hun eigen stand moesten. Vijf minuten later vertrokken ze alle drie met een exemplaar van Montana en de uitbreiding. Ook een Italiaan wilde nog heel snel voor 10.00 uur uitleg krijgen over Claim. Ook hij vertrok met een exemplaar op zak. Intussen was het tien uur en stroomden de bezoekers de beurshallen binnen. Ook onze stand raakte snel overvol. Ik weet niet hoeveel keer ik Montana, Bali, Claim, Claim 2, Claim Kingdoms, Perfect hotel en Peppers of the Caribbean heb uitgelegd in het Engels, Frans, Nederlands en zelfs Vlaams. Mijn Duits is nicht zo gut maar de anderen konden dit perfect opvangen.

Jos uit Leuven, die ook de vorige dag had uitgelegd, vond dat er minder volk op zondag dan zaterdag was. Toen was er bijna nooit geen tijd voor een adempauze. Nu hadden we af en toe een lege tafel. Wat mij opviel, als ik vergeleek met de Nederlandse en Vlaamse spellenbeurzen dat we veel minder families met kinderen op bezoek kregen. Alsook had ik de indruk dat de meesten doorwinterde spelers waren, weinig gelegenheidsspelers. Essen blijkt dus echt wel een beurs te zijn voor de veelspelers.

Door de gezellige drukte en voor ik het door had, stond mijn vrouw me op te wachten aan de stand, omdat het voorbij 14.30 uur was. Snel afscheid genomen van mijn collega uitleggers en hopla ik kon weer op zoektocht. Mijn vrouw had zich uitstekend vermaakt door links en rechts naar speluitleg te luisteren. Als toekomstige oma had ze zich vooral op de Habastand uitgeleefd. Maar ze had warempel ook een spelletje gekocht. Rond de middag was ze weer naar de Galleria getrokken omdat daar de meeste eetstandjes te vinden waren en als bij toeval werd haar aandacht getrokken door een kleine stand van de Duitse uitgever Mogel. Ze speelde met enkele Duitse medespelers een spelletje Belratti, raakte bijzonder gecharmeerd door het spelletje en kocht een exemplaar. Goeie keuze van mijn vrouw, ja zo is ze, want ooit heeft ze ook mij gekozen, maar dit terzijde. Want wat blijkt op het einde van de beurs? Belratti staat mooi op nummer 1 in de traditionele Fairplaylist van Essen. En ik wist dat ook Piet dit een leuk spel vond, getuige zijn recensie op Bordspelmania. Dit moest ik hem dus melden. Maar waar zit die kerel dus als je hem nodig hebt? (Wordt vervolgd)

We gingen eerst samen terug naar Mogel. Een van de spellen die ik namelijk op de kop wilde tikken was Lanzeloth, een ander geinig kaartstpelletje van Mogel. Op de stand aangekomen bleek dat je drie euro korting kreeg als je een tweede kaartspelletje kocht. Blijkbaar moet mijn vrouw een goeie indruk hebben nagelaten want de verkoper herkende haar, wist dat ze Belratti gekocht had en we kregen Lanzeloth dus voor 6,99 euro ipv 9,99. Woehoe!

Gisteren hadden we, nadat we Ice and Sky gespeeld hadden bij Jeux Opla een leuk gesprek met hun buurman Andrew Harman, zaakvoerder van YAY games, een Engelse uitgever. Hij geeft eigenlijk vooral zijn eigen spellen uit. Omdat er toen geen tafel vrij was, beloofden we op zondag langs te komen om Ominoes:Hieroglyphs, zijn nieuwste worp te spelen. Andrew zelf was er zondagnamiddag niet, maar we werden ontvangen door een heel charmante Engelse dame. Ze speelde met ons mee en maakte ons vakkundig in. Ominoes:Hieropglyphs is een aardig legspelletje met het nodige geluk. Wie namelijk de juiste tegels trekt zal sneller punten scoren. Leuk en omdat de dame het zo vriendelijk vroeg, hebben we een doos mee naar huis genomen. En mits de nodige onderhandelingstechnieken, ja inderdaad ik kan ook zeer charmant zijn, kregen we nog een fikse korting op de originele Ominoes.

Omdat we nu toch terug in hal 4 zaten, gingen we opnieuw langs bij Alley Cat Games om Dice Hospital te spelen. We hadden geluk, een Frans koppel zat te wachten op een uitlegger en we mochten aansluiten. Mike Nudd, mede-auteur van Dice Hospital, loodste ons vakkundig door de spelregels en bleef ook een paar rondjes kijken om ons op weg te helpen. Dice Hospital is best geinig. De patiënten zijn dobbelstenen wiens gezondheidstoestand gemeten wordt door de waarde van de dobbelstenen. Als ze in het ziekenhuis aankomen hebben de zwakste patiënten een waarde 2 en de betere een waarde 5. Een patiënt geneest als je zijn waarde op 7 krijgt, hij sterft als hij een nul heeft. Iedere speler beschikt over drie verplegers/dokters die je in verschillende locaties kan inzetten om jouw patiënten te genezen. Je start met drie patiënten, maar iedere ronde komt er een ambulance langs met drie nieuwe patiënten. Gelukkig krijg je ook iedere ronde een nieuwe dokter of locatie bij.
Opgepast, in jouw ziekenhuis is er slechts plaats voor 12 patiënten. Als de ambulance arriveert met nieuwe patiënten en er is geen plaats, kan je niets anders doen dan de meest zieke patiënten te laten sterven. Yep er vallen nogal wat slachtoffers in Dice Hospital. Dode patiënten zijn gewoon wat negatieve punten bij de eindtelling. Het duurde een paar ronden voor we het in onze vingers hadden, maar Dice Hospital is best geinig en speelt heel erg vlot. Blijkbaar hadden mijn vrouw en ik iets sneller door hoe het spel marcheerde, we haalden alvast veel meer punten binnen dan onze Franse medespelers. Ik werd nipt geklopt door mijn vrouw, die daarmee de stand op 6-5 in haar voordeel bracht. Jammer genoeg was het spel op zondag uitverkocht, anders zouden we ongetwijfeld een exemplaar mee huiswaarts hebben genomen.

Het was al na 16.00 uur toen we aanschoven bij de Hongaarse uitgever A-games om Sakura uit te testen. De Hongaarse uitlegger van dienst, sprak behoorlijk Engels, maar kende duidelijk de spelregels van Sakura onvoldoende. Zijn uitleg was verwarrend, onlogisch en onvolledig. We gaven er dan ook snel de brui aan, toen hij bliksemsnel van onze tafel verdween toen een ander koppel zich neerzette bij een spel dat hij meer beheerste. We naderden vijf uur en links en rechts werden er al standen opgeruimd. We hadden nog wat budget over en besloten om nog een laatste aankoop te doen, maar het moest een goeie zijn. We gingen op weg naar hal 2 om de ultieme Essenaankoop te vinden. Wie kon ons een tip geven? Yep, je raadt het nooit maar wie liepen we tegen het lijf in hal 2? Piet!

De hemel klaarde open want nu gingen we horen wat we absoluut mee naar huis moesten nemen. Groot was onze ontgoocheling toen Piet meesmuilend zijn schouders omhoog stak en zei dat hij echt niet zou weten wat hij moest aanbevelen. Links en rechts op fora, ook hier, hoor en lees je dat Essen 2018 een matig jaar was. Liet Piet zich meeslepen door deze vorm van defaitisme? Of was hij gewoon moe na enkele drukke Essendagen? Hoe dan ook hij kon ons geen gouden tip geven. Loop je die man daarvoor twee dagen te zoeken!

Een beetje moedeloos besloten we ons dan maar naar hal 3 te begeven. Hal 3 is de hal waar de grote Duitse (en ook andere) uitgevers hun waren etaleerden en die we bewust een beetje gemeden hadden. Bij het verlaten van hal 2 passeerden we nog aan de stand van de Spaanse uitgever Devir. Hun demonstrateurs zaten werkloos te babbelen. Op een aantal tafels stond Silk uitgestald. Silk zag er mooi uit en we besloten om een laatste spelletje te spelen. De Spaanse uitlegger haalde zijn beste Engels boven, maar ook hij slaagde er niet in om een logische speluitleg te geven. Toch speelden we het spel met zijn hulp helemaal uit. Ik won en bracht de stand terug in evenwicht (6-6). Maar als je me nu zou vragen waarover het spel eigenlijk gaat en hoe het eigenlijk in elkaar steekt. Ik zou het begot niet weten. Je moet dobbelen om een actie te kunnen voeren. Maar daarna mag je betalen met punten om de waarde van de dobbelsteen te veranderen. Er was precies maar een actie die echt interessant was en die mocht je uitvoeren als je een vijf gooide. Dus leverde je iedere keer punten in om de waarde van de gegooide dobbelsteen in een vijf te veranderen en zo won ik dus het spel. Silk bleef wel in Essen.

We hadden nog een half uur voor onze ultieme aankoop. We liepen even rond in hal drie maar vonden niets spectaculair. Even getwijfeld aan Lift Off van Hans Im Gluck maar toch maar wijselijk laten staan. Mijn vrouw had in de voormiddag bij Days Of Wonder een sessie gevolgd van de River, maar ook die lieten we passeren. We vonden het welletjes geweest en besloten om terug te keren naar ons hotel. Net voor we hal 3 via de uitgang West gingen verlaten, vonden we nog een verkoopsstand die uitverkoop aan het houden was. De brave man verkocht vooral spellen van kleinere Amerikaanse uitgeverijen. Alle spellen stonden aan tien euro geprijsd. Mijn oog viel meteen op North American Railways van Peer Sylvester uitgegeven door Flying Lemur Games. Tien euro voor een spel van een van mijn favoriete spelauteurs? Daar stond mijn ultieme aankoop en zo te zien was het nog eens het laatste exemplaar ook. Na enig onderhandelen kochten we aan verminderde prijzen (8 euro ipv 10 euro) ook nog Endless Pass, a Viking Saga en Tower of Londen (beiden van Wizkids), Merchants of Araby (van Daily Magic Games) en tot slot Hunger: The Show van de Engelse uitgever Phalanx. Voor de prijs van 1 bordspel had ik er nu vijf.

Moe maar voldaan zat ons Essenweekend erop. De metro zat niet te overvol en rond 18.15 uur kwamen we in de Berliner Platz, dicht bij het centrum van Essen, aan. Hongerig en dorstig zochten en vonden we een heel goed Grieks restaurant. De tafel naast ons zat vol met Russische Essengangers. En ook elders in het restaurant merkten we heel wat spelfanaten op. Blijkbaar waren we niet de enige die op zondag ook in Essen bleven overnachten. Bij de terugkeer naar het hotel genoten we nog van de lichtshow die dit weekend in Essen centrum liep.

Toen we maandag op weg naar huis waren, vroeg mijn vrouw of ik tevreden was over mijn weekend. Ik was zeer tevreden, had me uitstekend geamuseerd, veel onbekende titels gespeeld waarvan sommigen heel goed meevielen. En dat allemaal in het gezelschap van de liefde van mijn leven, wat moet een mens nog meer hebben. Daarbij had ik nu nog een week herfstvakantie. Goed, zei ze, blij dat ik content was. Nu zou ik natuurlijk geen bezwaar hebben om haar ook een plezier te doen. Hoe zou ik durven weigeren. Goed, ik ben nu dus al twee dagen bezig met de slaapkamers boven te verven. Tussen twee droogbeurten door kan ik dit verslag afwerken, maar de hoop om een dagje spellen te kunnen spelen en de Essenaankopen uit te testen is intussen vervlogen. Waar is Piet wanneer je hem nodig hebt?

Och ja van Piet gesproken. Gezien ik hem dit jaar meermaals (twee keer dus) tegen het lijf ben gelopen, is mijn gimmick voor mijn Essenverslag weg. Ik lig nu al wakker hoe ik dit volgend jaar kan aanpakken. Maar nu ik eraan denk. Dit jaar heb ik nergens Erwin gezien. Die was toch, volgens eigen zeggen, ook in Essen? Hé....

Ik ga volgend jaar op zoek naar xanthie.
Boeiende verhalenverteller ben je!

Ik kijk nu al uit naar de verslaglegging van volgend jaar!

Vol leedvermaak lees ik dat je nu al twee dagen aan het verven bent. Zo hoort het.


Bedankt voor het verslag. Ik vond het weer heerlijk lezen.