Escape Room: The Game 
Drie spelers.
Blijft een vernuftige puzzelactiviteit. Deze keer het 'Nuclear Countdown' scenario. We kwamen al meteen vast te zitten omdat het de bedoeling was met een veter op een stadskaart een spoor te maken, maar zelfs achteraf snappen we nog steeds niet helemaal hoe dat nou werkte. Voor de rest een leuk scenario met een grappige twist in het midden. Heb nu (eindelijk) alle scenario's uit de doos gedaan, dus we kunnen doorstomen naar de uitbreidingen!
Unlock (2x) 
Eerste keer. Drie en vier spelers.
De eerste twee scenario's van Unlock gedaan. Ik was benieuwd naar wat voor vernuftigs de makers in de kaartenstapels zouden stoppen. Het eerste scenario 'De Formule' was wel interessant. Een paar grappige interacties tussen de kaarten, maar het blies ons niet weg. Ik was vooral benieuwd naar het tweede scenario, 'De Muis en de Worst', vanwege de Pajama Sam-achtige tekenstijl die me erg aanspreekt. En hoewel die ook weer een paar leuke puzzeltjes had, waren er een aantal momenten die we ontzettend flauw vonden, en dan met name de allerlaatste puzzel. Daar hadden ze op de kaart echt wel wat duidelijker naar de 'out-of-the-box' oplossing mogen wijzen, want zonder hint zouden we er nooit zijn uitgekomen.
Al met al vond ik Unlock niet zo goed als Escape Room: The Game. De limieten die je hebt qua creativiteit met slechts een set kaarten zijn erg duidelijk te merken, en slaan dan om in flauwe raadsels. Ik ben benieuwd naar het laatste scenario in de doos waarbij je schijnbaar in teams werkt, maar ik denk niet dat ik per se de onvermijdelijke uitbreidingen hoef te spelen.
Tyrants of the Underdark
Eerste keer. Vier spelers.
Deckbuilders zijn misschien wel mijn favoriete genre, en Tyrants of the Underdark bevestigt wederom mijn voorliefde voor het construeren van een eigen stapel. Het thema kan me worst wezen, maar de gameplay -het mengen van deckbuilden met landje veroveren- is geweldig. Iedereen ging ook een beetje lekker zijn eigen ding doen: één iemand was helemaal van de spies, één iemand probeerde heel veel gebieden te veroveren om het effect van zijn Green Dragon te activeren, ik probeerde total control te krijgen in een paar gebieden vanwege mijn Red Dragon, en de vierde speler had een stevige grip op het midden (en dus het waardevolste deel) van het bord en had daar (veel te) lange tijd total control. Na zo'n 1/3 van het spel werd het duidelijk dat ik het aardig goed deed: ik had een efficiënt deck omdat ik veel kaarten had die andere kaarten konden opofferen en daarmee iedere beurt veel vechtpunten vergaarde. Ik had in mijn hoek van het bord dan ook aardige controle. De andere drie spelers stuurden daardoor al hun spionnen (die we 'Sams', 'Clovers', 'Alexes' en 'Jerries' gingen noemen) en insane outcasts (kaarten die niks doen in je deck) op me af. Desondanks wist ik een overwinning in de wacht te slepen, met de eigenaar van het spel (die het als enige eerder gespeeld had) op de laatste plaats. Sorry, Bas!
Skye
Eerste keer. Drie spelers.
Interessant spel. Speelt lekker vlot weg. Beetje Carcassonne-idee met marktwerking. Het was in het begin erg zoeken hoe de economie nou werkte in het spel: je bepaalt de hele tijd de prijzen van tegels, en vraagt je voortdurend af of je een bepaalde tegel niet één muntje duurder moet maken zodat andere spelers 'm niet van je afkopen waardoor je 'm zelf mag houden. Maar als je dat doet, maak je misschien wel weer een muntje verlies die je wellicht beter had kunnen gebruiken om een andere tegel te kopen. Erg leuk. Beetje brainburny, maar leuk.
Roll for the Galaxy
Drie spelers.
Dit blijft een evergreen. Iedere keer weer vermaak ik me met het opbouwen van een klein met dobbelstenen gefinancierd ruimte-imperiumpje. Mijn starttegels gaven me al meteen drie militaire (rode) dobbelstenen, dus ik ging voor de settle/develop-strategie waarbij je zo snel mogelijk zoveel mogelijk probeert te bouwen. En dat lukte aardig: tegen het eind van het spel kreeg ik een development die me 12 punten gaf: 6 punten van zichzelf, en 1 voor iedere verschillende kleur dobbelsteen die ik had. Weer erg vermakelijk!
Jump Drive (2x)
Eerste keer. Drie spelers.
Geen van ons had dit eerder gespeeld, maar de handleiding was kort genoeg om het even snel uit te vogelen. Het werd me al snel duidelijk dat ik dit spel al kende, maar dan als 'Metropolis'. Nu vond ik Metropolis in het begin wel aardig, maar na een tiental potjes was het me duidelijk geworden dat het simpelweg geen goed spel was: grote willekeur, de aanwezigheid van een dominante strategie, en een enorm 'run-away-leader-problem'. Jump Drive was eigenlijk gewoon hetzelfde: 'Sneeuwbaleffect: Het Spel', maar dan met RftG-artwork. Het spelen van dit spel was als het eten van zo'n mini-wrap van de McDonald's: een snelle, maar niet verzadigende hap. Na afloop had ik gewoon niet het idee dat ik een spel had gespeeld met betekinsvolle beslissingen. Het spel speelt zichzelf afhankelijk van de kaarten die je krijgt. Trek je na 3/4 ronden die kaart die je iedere beurt 16 punten geeft? Natuurlijk speel je 'm dan meteen! Je bent dan nooit meer in te halen want het spel duurt maar 5-6 ronden. Erg teleurstellend, erg lui spelontwerp. Als er nou eens een spel was met hetzelfde thema van dezelfde auteur met het slimme mechanisme waarin je handkaarten ook je geld zijn, hmmm...
Ik ben voorlopig weer zoet.
