Irritante tantes en vervelende ventjes

[mazinho]

Udo the Underpowered.
Gelukkig weet Udo vaak welke aanpassingen nodig zijn om wél het spel eerlijk te laten zijn. Iedereen wacht nog steeds op zijn eerste spel...

ROFL

[Bridget]

Ik heb er nog een paar.
Vrij geciteerd uit een boek. (weet niet meer welk boek, dus helaas geen bronvermelding).

Boris de Bloedfanatiekeling: Zodra er een overwinning te behalen valt krijgt deze persoon een trillend spiertje bij zijn oog. Tijdens de strijd is alles geoorloofd: oprecht kwaad zijn, uitzinnig juichen en vooral je zichtbaar verkneukelen bij andermans pech.

Karin de Kletser: Dit type is totaal niet geïnteresseerd in winnen en begint tijdens beslissende spelmomenten, zich van geen kwaad bewust, over dat ene lekkere stoofschotelrecept.

Vladimir de Valsspeler: Iemand die ver na zijn kindertijd nog steeds kaarten zoekt maakt, afleidingsmanoeuvres bedenkt en creatief de puntentelling bijhoudt.

Nico de Spelregelnazi: Degene die strikt alles volgens de regels wil spelen en absoluut geen mededogen kent voor afwijkingen, ook niet als iemands kleine broertje meespeelt.

Bram de Bruggenbouwer: Iemand die zich voornamelijk bezighoud met het groepsproces. "Kom op jongens, laten we het nu wel een beetje gezellig houden". Voor deze persoon geldt alleen of er ook moreel is gewonnen.

Harry de Hoofdschudder: Iemand die dacht dat er in harmonie een spelletje gespeeld zou worden, maar geconfronteerd werd met een groepje gekken, en die zich nu liever wat afzijdig houdt.

Belangrijkste in dit verhaal: Het duurt maar even, zodra het spel is afgelopen zijn het gewoon weer je vrienden.

[Bridget]

Piet de Pessimist
Tsja, Piet is een hele goede vriend van je maar je weet dat elke keer dat je met hem speelt, de kans enorm is dat hij - in zijn beleving - een kardinale fout maakt waardoor zijn zorgvuldig opgebouwde positie in elkaar stort als een kaartenhuis. Handen in het haar, hoofdschudden en een blik alsof het eind der tijden aangebroken is kenmerken hem op dat moment. Krachttaal en fysieke agressie kunnen de medespelers ten deel vallen (vuisten op tafel, weggooiende gebaren, “wat en k*tspel”) vrijwel direct gevolg door (1) apathie die evensnel omslaat in (2) zelfdestructie. Nu maakt niets meer uit; ook niet het spelplezier van de medespelers. Vaak gebeurt het dat de zorgvuldig opgebouwde eindspelposities van anderen door volstrekt onlogische tactieken afgebroken worden met bijbehorende frustratie van dien. Niets is meer zeker als Piet als een ongeleid projectiel zijn gedrag afstemt op de bewijslast die zijn furie onderstreept: die ene zet maakte het verschil tussen een goede kans op de winst en ultiem falen.

Ik heb te doen met Piet, want hij is tóch een goede vriend...

Deze roept ook na de eerste ronde meteen met de handen in de lucht en zwaar kreunend en zuchtend: Ik kan al niet meer winnen want.....

(om vervolgens soms alsnog te winnen hoor...)

[Jerome]

Leuke column en leuke reacties.
Echter, met enige schaamte bespeur ik al deze karikaturen ook een beetje in mezelf...

[ouwezeeman]

Straf dat Alfred de Alfa-player nog niet genoemd is.

Met Alfred een co-operatief spel spelen is een hel. Hij dwingt anderen om te spelen zoals hij het wilt. Als iemand dan toch zijn zin doordrijft tegen Alfreds wil, dan is Alfred teneergeslagen en jodelt dat we nu zeker gaan verliezen.

Maar het stopt niet bij enkel co-operatieve spellen. Alfred is namelijk de tweelingsbroer van Ingmar.

[Bruno]

De Anton, Otto, Karel en Peter komen op gezette tijden ook in mij naar boven als ik dit zo lees. Omar en Piet zie ik mezelf ook wel eens immiteren, maar aan de overkant van de tafel zie ik ze ook regelmatig. Ach, zolang het binnen de perken blijft.

Maar met name Ab de Apper en Udo the Underpowered halen bij mij het bloed onder de nagels vandaan. Al mag Karin de Kletser van mij ook liever een andere hobby zoeken.

Hoe leuk deze karikaturen ook zijn, als ik me aan iemand stoor is het doorgaans iemand die duidelijk niet tevreden is met zichzelf en daardoor minder prettig in de omgang is. Soms denk ik ook dat dit een hobby is waar zulke mensen naar toe trekken, misschien op zoek naar sociale aansluiting. Zou ik wat empatischer zijn, ergerde ik me er wellicht wat minder aan.

[Maarten&Gaatske]

Iedereen heeft wel een bepaalde typetje, zelfs ik hoor, in zich die hier beschreven zijn. Zijn gewoon de karaktertrekken die men in het dagelijkse leven ook heeft.

Ben zelf beetje ocd wanneer het gaat om het goed neerzetten van een spelstuk enz.....en heb ook een irritante tick om tijdens de uitleg met mijn meeples te zitten spelen.....

Weet nog een tafelkarakter:

Henry de halve regeluitlegger: Legt de basisregels goed uit, maar vertelt bijna niets over de (tactische en strategische) speltips, zodat het bij andere spelers heel verrassend overkomt wanneer Henry dan vervolgens via een legale regel een zet doet, en vervolgens met een stalen gezicht zegt dat dit ook mag......

[Gert12555]

Leuke column en leuke reacties.
Echter, met enige schaamte bespeur ik al deze karikaturen ook een beetje in mezelf...

+1. Ik had de moed niet om dit te posten omdat ik dan mogelijks nergens meer welkom ben.

Mijn vrouw vindt het ook typisch dat ik men spellen na afloop "zelf wel verder zal opruimen en opbergen", omdat ik dat altijd op precies dezelfde gesorteerde manier doe. Rare is dat ik dat fenomeen alleen bij het opruimen van spellen heb, nooit bv met rondslingerend wasgoed of andere huishoudelijke rompslomp .

[Edwin84]

Isa "ik ken het spel"

Als er op een bijeenkomt een grote stapel spellen liggen en we willen met paar mensen er 1 kiezen vragen we wie een bepaald spel kan uitleggen als we het allemaal nog niet kennen.

Dan komt Isa. Ik ken dit spel wel.

We pakken de doos uit en beginnen met opgezetten. Dan zegt Isa: even in de regels kijken waar alles ook alweer hoort.

Daarna begint de uitleg die van de hak op de tak gaat. Als iemand dan een vraag heeft omdat het niet duidelijk is duikt Isa nog een keer in de spelregels.

Na een half uur tot drie kwartier later kan het spel dan eindelijk worden gespeeld.

[mazinho]

Leuke column en leuke reacties.
Echter, met enige schaamte bespeur ik al deze karikaturen ook een beetje in mezelf...

Mijn vrouw vindt het ook typisch dat ik men spellen na afloop "zelf wel verder zal opruimen en opbergen", omdat ik dat altijd op precies dezelfde gesorteerde manier doe. Rare is dat ik dat fenomeen alleen bij het opruimen van spellen heb, nooit bv met rondslingerend wasgoed of andere huishoudelijke rompslomp .

Mooi! En inderdaad bijzonder selectief

[C&S]

Laten we William de Waaghals niet vergeten! De speler die grootste risico's neemt om zijn score maar een klein beetje te verbeteren. "Living on the edge!" brult hij, voordat hij met een dobbelsteenworp al zijn punten kwijtraakt.