Ik heb het nu vier keer gespeeld, allevier op mijn krapste kaart: Corsica. In de zogeheten 'veteran mode' om de lat maar meteen hoog te leggen. De eerste drie potjes verloor ik dan ook, maar het vierde was raak: Contrarius 135, ik 143. En omdat een feestje in je eentje zo lamlendig is, schrijf ik het hier maar even van me af.
De essentie van Solitaria is eenvoudig en elegant en speelt soepel weg. Geheel in lijn met wat we allemaal van Concordia kennen. Je speelt een eigen kaart, precies zoals in het basisspel, en vervolgens doe je de actie van je tegenstander, een Romeinse onverlaat met de toepasselijke naam Contrarius. Deze actie staat gewoon op je eigen kaarten vermeld. Want jawel: je krijgt in Solitaria gewoon nieuwe setjes kaarten om mee te werken. Dat is, met vier dobbelstenen, dan ook meteen alles wat in de doos zit. De rest heb je, als je Concordia of in mijn geval Venus, al hebt, allemaal al beschikbaar.
De vier dobbels hebben geen andere functie dan te laten zien wat Contrarius bouwt, welke kaart hij pakt, welke kolonist hij toevoegt of hoeveel punten hij pakt. En omdat de acties op jouw eigen kaarten staan, weet je dus altijd precies wat je tegenstander gaat doen. Voorspelbaar als wat. Nou vind ik voorspelbaarheid altijd maar zo zo in spelletjes, maar bij dit spel pakt het verrassend goed uit. De acties zijn namelijk behoorlijk tegendraads en dat levert een uitstekend actie-en-reactie spelletje op, én het vergroot de stress van het racen naar die laatste kaarten of juist huizen.
Even toelichten maar? Als je de Architect speelt, ga jij verspreiden en bouwen. Contrarius pakt vervolgens altijd een kaart. En als jijzelf kaarten koopt met de Senator of de Consul, dan gaat Contrarius altijd bouwen. Je moet dus continu kiezen: bouw ik nu even twee, drie of zelfs vier huizen, met het gevaar dat Contrarius vervolgens een Architect (en dus een Jupiter kaart!) pakt? Of pak ik die kaart nu en kom ik op achterstand in het aantal huizen? Zeker tegen het einde wordt dat precair: je kunt zomaar door te bouwen de eindespel conditie veroorzaken met de tegenactie van Contrarius. Of andersom natuurlijk. Die laatste zetten zijn goud waard in Concordia Solitaria.
Nog een paar kaarten toegelicht maar. Als je handelt, bouwt Contrarius ook en als je produceert of een specialist speelt, dan pakt Contrarius gewoon punten. Hee, dacht ik meteen, dat is nieuw: punten tijdens het spel. Contrarius neemt dus tijdens het spel een voorsprong, die groter wordt naarmate jijzelf meer produceert. Ga je dat nog inhalen met je gebouwen en je kaarten? Hoeveel voordeel durf je je tegenstander te geven met jouw productie? Net echt, zou ik zeggen, want ook in een meerpersoons spelletje speelt dat dilemma natuurlijk. Net als dat 'contrair gaan' van Contrarius na het bouwen of kaarten pakken: ook in een normaal spel Concordia laat je door je bouwacties goede kaarten liggen voor de ander en vice versa.
Keuzes keuzes en dat alles soepel en snel. Want tenzij je alles gaat zitten uitrekenen, wat vast kan hoor, is het ook solitair gewoon een kwestie van proberen, van doen, met in het achterhoofd een vage notie van de godenkaarten die je in elk geval wilt hebben, en een gevoel van waar je het spel op af wilt maken: op huizen of op kaarten.
De eerste potjes waren dus uitproberen geblazen. Geprobeerd vol op de huizen te spelen zonder op Contrarius te letten. Werkte bijna. Andersom ook gedaan: alle kaarten pakken die ik maar kon pakken. Leverde Contrarius heel weinig punten op, maar mij nog minder. Uiteindelijk werkte een allround strategie het beste, waarbij ik inzette op alle vijftien huizen en zoveel mogelijk Saturnus en Jupiter kaarten.
Tot zover. Ik ben nu vier spelletjes Solitaria rijk. En ik heb alweer zin in het volgende potje.
