Om het vervolgens een stukje interessanter te maken wordt er vier keer gedurende het spel een puntentelling gehouden, waarbij de twist is dat je een (gemaximeerd) aantal punten krijgt voor hoeveel je meer van iets hebt dan de medespeler met het minste daarvan (in vier categorieën: aantal Schotten in je kasteel, whiskeyvaten, bevriende BS'ers en landmarks in bezit). Je doet er dus verstandig aan om goed in de gaten te houden wat de anderen doen, om proberen overal ongeveer even goed in te zijn.
Vervelend addertje: aan het einde van het spel krijg je (een flink aantal) strafpunten voor elke tegel die je landgoed gróter is dan dat van de speler met het kleinste landgoed... Dus het is een fijne balans tussen uitbreiden om makkelijker meer goederen etc te produceren voor de tussentellingen, maar ook weer niet zoveel uit te breiden dat je daardoor ontstane voorsprong bij de eindtelling weer verdampt...
In Paris was die al leuk, het rondel-achtige spoor voor het bepalen van welke bonussen je wilt hebben (je mag alleen voorwaarts, dus als je een hele goede verderop op de rondel wilt hebben loop je het risico dat je medespelers met meerdere kleine stapjes de overgeslagen bonussen allemaal inpikken), in dit spel wordt een rondel gebruikt voor de selectie van welke tegel je wilt. Met als twist dat steeds de speler die op dat spoor achteraanstaat als eerste aan de beurt is. Dus ook hier: wil je heel graag iets (kostbaarders) dat verderop ligt, hebben de medespelers de gelegenheid meer beurten te doen.
Alleen het basisspel gespeeld, de doos bevat ook nog flink aantal "chronicles", mini-uitbreidingen die wat variatie in het geheel aanbrengen (bijvoorbeeld om een bepaald soort goed of actie interessanter te maken).
Gedeeld derde geworden -- na mijn initiële whiskey-sprint liep ik een beetje vast in een gebrek aan grondstoffen en geld...
maar ze gaan zeker in de herhaling. 
is toch wel My City, Reiner Knizia's legacy/campaign/polyomino's "laten we een stad gaan ontwikkelen" spel.
