Ad blocker detected: Our website is made possible by displaying online advertisements to our visitors. Please consider supporting us by disabling your ad blocker on our website.
xanthie schreef:
Eens klaar met Hula Hoo begonnen we aan Allegra, eveneens een kaartspel. Hoewel de uitlegger even enthousiast dit spel uitlegde, hadden we niet echt het gevoel dat hij zelf het spel voldoende beheerste. We wisten dus niet meteen wat de bedoeling was. Gelukkig was een andere demonstrateur net klaar met zijn uitleg aan een andere tafel en kon hij ons Allegra nu wel verstaanbaar uitleggen. Onze dankbaarheid was dan ook groot. Bleek het om de hier welbekende Svatje te gaan. Dus die hadden we al gevonden nu nog Piet. Goed, Allegra beviel ons wel. Het is de bedoeling om in jouw rooster van 4 x 4 zoveel mogelijk rijen van gelijke kaarten te maken. Die kaarten worden dan uit het spel gehaald. Als bij één speler alle kaarten in zijn raster zijn omgedraaid wint de speler met de laagste waarden van kaarten in zijn raster. Let wel, iedere speler heeft ook nog een rij bij de linkerspeler. Dus een raster bevat eigenlijk 15 kaarten. De gemeenschappelijke rijen worden met een pion aangeduid. De punten worden bijgehouden en wie na drie ronden de minste punten heeft, wint. Allegra vonden zowel mijn echtgenote als ikzelf best leuk. Een exemplaar ging dan ook mee naar huis. Tijd om Piet dit heuglijke nieuws te melden. Maar ja waar is hij? Ook Svatje had hem nog niet gezien.
Leuk elkaar (en je vrouw) te hebben ontmoet en dank voor het compliment. Als het goed is gaan we elkaar zaterdag’s op Spel in Antwerpen wederom tegenkomen. Dan kom ik graag met mijn vrienden een spel op de WGG stand spelen, liefst door jou uitgelegd.
Na ons potje Atiwa gingen we terug naar de White Goblin stand. Wie weet was er nog ergens een tafeltje vrij bij een van de nieuwe spellen. We hadden geluk, er kwam plaats vrij bij Starship Captains. Het was even wachten op een demonstrateur dus bladerde ik de spelregels al even door. Oei, een lijvige bundel met behoorlijk wat regels. Geen Piet-spelletje met andere woorden. Een van de demonstrateurs begon aan zijn uitleg. Jammer genoeg was zijn uitleg nogal warrig en verdween hij meteen toen hij klaar was. We hadden echter nog veel vragen en wisten niet goed wat eigenlijk van ons verwacht werd. Maar gelukkig kwam Bruno, een van de andere demonstrateurs, die ik kende van de vele Vlaamse beurzen waar we samen aanwezig waren, ter hulp gesneld. Volgens Bruno was Starship Captains eigenlijk eenvoudig. Het spel telt vier ronden. Iedere ronde telt een aantal beurten waar spelers een van hun astronauten (te beginnen met vier) inzetten en de actie uitvoeren die gekozen wordt. Met die acties scoor je punten. Voila, dat was de structuur die we nodig hadden. Waar komen al die regels dan vandaan? Wel als je een actie uitvoert, kan er van alles gebeuren waardoor het regelboekje nogal uitgebreid is. Veel mogelijkheden en regels voor een spel dat in principe geen uur (slechts vier ronden en met twee spelers is een ronde snel voorbij) duurt. We waren niet echt overtuigd. En zonder dat we Piet zagen, wisten we ook al. Dit is niets voor Piet.
We passeerden langs de stand van de Lunetten Bordspelgroep en we zagen een vrije tafel. De uitlegger van dienst vroeg meteen of we uit de omgeving van Utrecht kwamen. Toen we opmerkten dat Waregem in West-Vlaanderen niet meteen echt in de omgeving van Utrecht lag, merkten we een lichte ontgoocheling op. De brave man zocht namelijk nieuwe leden voor hun vereniging die op donderdagavond bereid waren om in Utrecht een spelletje te spelen. Desondanks was hij bereid ons Similo Histories van 999 Games uit te leggen. In dit coöperatieve spel zoeken we een historische figuur. De ene speler, de spelleider, weet wie er gezocht moet worden. Neen, niet Piet. Maar Cleopatra in ons geval. De andere spelers moeten proberen te raden aan de hand van tips die de spelleider via kaarten geeft, wie ze moeten zoeken. In de tipkaarten zat de kaart van Caesar. Toen ik die meteen speelde wist mijn echtgenote meteen dat we Cleopatra zochten. Spel gespeeld binnen de minuut. Zou dit een record zijn? Mijn echtgenote maakte de terechte opmerking dat Cleopatra zoeken precies sneller ging dan Piet vinden.
Goed, we hadden niet echt zin in een tweede potje Similo. Dus nam onze uitlegger Sea, Salt & Paper. Op de spellenmarathon van Incognito, een spellenclub uit Waregem, had ik, op aanraden van Piet, wie anders, dit spelletje gekocht bij Adriaensens. Ik had echter nog geen tijd gevonden om dit te spelen. Dus dit was ideaal. Na een korte en goeie uitleg konden we meteen aan de slag. We speelden vlot twee potjes. Sea, Salt & Paper is een geinig kaartspelletje waar je probeert setjes van kaarten te verzamelen om punten te scoren of effecten te genereren. Je neemt een kaart, je speelt een kaart. Zo eenvoudig is het. Wie zeven punten heeft, kan het spel stoppen en kiezen hoe er punten geteld wordt. Ik vond het leuk, mijn vrouw iets minder. Wat bij haar de opmerking ontlokte, dit kopen we niet. Tot mijn grote scha en schande moest ik bekennen dat we al een exemplaar in ons bezit hadden, gekocht op aanraden van Piet. Een simpel Oh, van hare kant, zei meer dan duizend woorden. Gelukkig was Piet niet in onze buurt op dat moment.
xanthie schreef:
Dat geluk steeg nog toen we die avond een uitstekend restaurant in Oudewater vonden. Voor een heerlijk en gastronomisch vijfgangenmenu betaalden we slechts 49 euro per persoon.
xanthie schreef:
Bij Jolly Dutch Games was er een tafel vrij bij Pulp, de nieuwste worp (nummer 11) in hun Jolly Clubreeks. Pulp is een tweespelersspel waar je de beste Smoothie probeert samen te stellen. In principe zou het een eenvoudig kaartspelletje moeten zijn, zijnde een kaart uitspelen, uitvoeren wat op de kaart staat en punten scoren. Er zijn in totaal vijf rondes waar je in ronde één drie kaarten speelt, in ronde twee vier enz. Pulp speelde niet zo vlot omdat je eerst aan de symbolen die op de kaart staan, moest wennen om te weten wat de kaart deed. We waren dan ook een behoorlijk deel van onze tijd bezig met uitzoeken wat de kaart precies deed. Een van de uitleggers zei terecht dat je enkele potjes nodig had om Pulp in de vingers te krijgen. We waren niet echt overtuigd dat we voldoende potjes wilden spelen. Toch ging een exemplaar van Pulp mee naar huis. Ja wat wil je, we hebben al de eerste tien nummers van de Jolly Clubreeks in huis en de collectie moet volledig zijn natuurlijk. Benieuwd wat Piet van Pulp zou vinden. Maar waar is hij? (wordt vervolgd)
liefde_is schreef:
Ik heb niet veel gezien van het Spellenspektakel. Ben er de hele zondag geweest, maar omdat ik ook spellen heb ingeleverd en opgehaald bij de bring'n buy (wat toch aardig wat tijd kost), heb ik maar een kort rondje over de beurs gemaakt, om de stand van Jumbo waar ik stond te demoën niet te lang zonder mijn vrolijke aanwezigheid te laten zijn. Maar in dat korte wandelingetje wel Piet gezien!
Och ja, ik ben nog vergeten iets te vermelden. Toen we bezig waren ons te verdiepen in Starship Captains zag ik plotseling Erwin opduiken in de White Goblin Stand, fototoestel in de aanslag. Ik probeerde even zijn aandacht te trekken door te zwaaien. Maar Erwin merkte me niet op. Het was precies of hij was iets of iemand aan het zoeken. Toen ik een ander draadje over het Spellenspektakel op dit forum las, wist ik meteen wie hij zocht. Piet, natuurlijk. En hij heeft hem ook gevonden, getuige de foto.
Intussen zetten we onze zoektocht voort en belandden zo bij de stand van Tucker’s Fun Factory. Het tafeltje waar The Game of Trains uitgestald lag, was vrij en we schoven aan. Een bekwame uitlegger loodste ons deskundig door de regels. In The Game of Trains krijg je zeven wagonkaarten (met een cijfer tussen 1 en 80). Je koppelt de wagonkaarten in aflopende volgorde aan jouw locomotief. Bedoeling is om de wagonkaarten in oplopende volgorde te krijgen. Hiertoe neem je een kaart van de trekstapel en vervang je een van de wagonkaarten. De kaart die je verving, wordt in het midden van de tafel gelegd. In plaats van een kaart van de trekstapel kan een speler ook een van de kaarten uit het midden van de tafel nemen om het effect van die kaart uit te voeren (bijvoorbeeld kaarten van plaats wisselen of kaarten verwijderen, …). Wie als eerste zijn kaarten in oplopende volgorde krijgt wint. We speelden twee potjes en mijn echtgenote was wild enthousiast en wilde meteen een exemplaar van dit toch niet zo nieuwe spel meenemen naar huis. Maar wat zij niet wist en ik wel was dat we al een Engelstalige versie van dit ding hadden.
Bij dezelfde uitgever speelden we ook Chateau, een heel nieuw ontwerp, uitgegeven bij een onbekende uitgever Rolling Rhino Games en verdeeld door Tucker’s Fun Factory. Chateau is een Roll and Write game. Je kiest een van de aanwezige kasteelkaarten (iedere kaart is anders). Je dobbelt en afhankelijk van wat je gooit, kruis je vakjes aan op jouw kaart. Wie als eerste alle vakjes aangekruist heeft, wint. Chateau was leuk maar kon ons niet overtuigen. Het demomodel had blijkbaar al een aantal potjes overleefd, want het was niet zo eenvoudig om de kaart terug blanco te maken. Zou Piet dit leuk vinden? Want een goeie roll and write was wel aan hem besteed. Maar waar zat hij?
Laatst gewijzigd door xanthie op wo 08 nov 2023, 21:56, 1 keer totaal gewijzigd.
Toen we klaar waren bij Tucker’s Fun Factory en ons terug op weg begaven, zagen we plotseling twee bekende silhouetten getooid in een oranje T-shirt van Bordspelmania en met korte broek. Yep, daar hadden we Piet en zijn kompaan Bart. We spoedden er ons naartoe in de hoop om de ultieme tip te krijgen van het spel dat we zeker nog moesten spelen. Vorig jaar toen we beide heren tegen het lijf liepen, kregen we de gouden tip om Alarun te spelen. En ze hadden overschot van gelijk. Alarun wordt bij ons nog altijd met heel veel plezier gespeeld. Dus de verwachting was groot, toen we hen op de schouder tikten. Wat bleek? Beide heren, nochtans vergezeld van een meer dan ruime koffer om veel spellen in op te slaan, hadden nog niets gespeeld wat de moeite van het aankopen waard was. Net zoals wij hadden zij Pulp gespeeld maar struikelden ook zij bij een eerste potje over de vele symbolen die de kaart bevatten. Voor de rest weinig enthousiasme. Het hoeft niet gezegd, dat onze ontgoocheling groot was. Dus lieten we beide heren achter bij de stand van JBGames waar ze net aan een potje Colorow zouden beginnen en vervolgden we onze tocht.
Wij belandden aan bij Angry Raccoons Games waar twee heren getooid in een jeansoverall en een geruit hemd hun Angry Raccoons aan het aanprijzen waren. Hun tafeltje was vrij en samen met twee Nederlandse medespelers lieten we ons verleiden tot een potje. Toen de uitlegger van dienst ons aanraadde om onze ogen te sluiten en ons in het diepe zuiden van de Verenigde Staten te wanen, liep ik bijna krijsend van de stand weg. Maar goed, beleefd als ik was, bleef ik keurig op mijn stoel zitten en liet ik me een Hillbilly karakterkaart aansmeren. Angry Raccoons bestaat uit twee delen. In het eerste deel van het spel probeert iedere speler zijn deel Raccoons te bemachtigen. Je doet dit door zo’n kaart om te draaien en dan ervoor te dobbelen. Een Chinese vrijwilliger (een andere speler) verdedigt de Raccoon. Wie twee van drie dobbelbeurten wint, wint het duel. Als het de actieve speler is, verwerft hij de Raccoon. Is het de verdediger wordt de Raccoon uit het spel gehaald. Iedere speler kan ook kaarten inzetten om het dobbelresultaat te wijzigen en zodoende ook de uitslag van het duel. Ook de karaktereigenschap van de toegewezen Hillbilly kan hierbij nuttig zijn.
Eens alle Raccoons verdeeld, start deel 2 van het spel. De spelers spelen nu tegen elkaar volgens hetzelfde principe. De verliezer legt zijn raccoon af en krijgt een nieuwe actiekaart. De speler die het langst standhoud, wint. Angry Raccoons kon ons niet overtuigen. Veel dobbelen, veel chaos bij het spelen van de actiekaarten. Onze medespelers vonden het wel leuk en kochten meteen een exemplaar. Wij lieten Angry Raccoons achter. Geen idee wat Piet hier zou van vinden. Maar hem kennende is een Hillbilly niet aan hem besteed. Hoewel Piet in een jeansoverall met een geruit hemd?
Laatst gewijzigd door xanthie op wo 08 nov 2023, 22:01, 1 keer totaal gewijzigd.
De dag vorderde en na twee dagen rondlopen op een spellenbeurs begon ook bij ons de vermoeidheid toe te slaan. Een enthousiaste uitlegger wist ons te overtuigen om aan te schuiven bij Seriously!?, een kaartspelletje dat hij met heel veel enthousiasme wist uit te leggen. Hij begon zijn uitleg door te zeggen dat Seriously!? absoluut geen strategisch spel is. Je speelt kaarten en op het einde van het spel zal je merken of je gewonnen of verloren hebt. Hij legde er de nadruk op dat je af en toe Seriously! of Serieus! moest roepen als een tegenspeler een minder leuke kaart speelde. Toen ik naar zijn uitleg luisterde, had ik inderdaad zin om Serieus! te roepen. Maar je weet wel, beleefd enzoverder. Hoe dan ook we speelden het ding, legden mechanisch kaarten af en stelden vast dat mijn vrouw het ding gewonnen had. In een ding had de uitlegger gelijk. Strategie zero, je ondergaat het spel en bij toeval is er een winnaar. Veel spelplezier hadden we jammer genoeg niet gehad. Misschien is dat er wel als je het met acht spelers speelt maar met twee vonden we hier niets aan. Ik vraag me af of Piet zover zou gekregen worden om effectief luidop Seriously !? te roepen.
Intussen vonden we het welletjes en waren we van plan om stilletjes aan huiswaarts te keren. Op onze weg naar de uitgang passeerden we de stand van Fablesmith. Ze hadden een nieuw spel, Passengers, bij. Maar onze aandacht werd getrokken door een van hun oudere spellen, Ortus. Ortus is een tweespelersspel. Een vader was het met zijn dochter aan het spelen. Het zag er leuk en mooi uit. Ook mijn echtgenote was gecharmeerd. Toen bleek dat ze hun laatste exemplaren voor een tientje wegdeden, namen we meteen een exemplaar mee naar huis. Ortus staat klaar om eerstdaags gespeeld te worden. Wie weet, vindt Piet ergens in zijn drukke agenda een gaatje om dit uit te proberen. Ik hou u op de hoogte.
Goed, nu was het echt wel tijd om terug naar Vlaanderen af te reizen. Ware het niet dat in de stand van The Game Master een tafeltje vrij was, waar Adventureland, hun nieuwste spel, gedemonstreerd werd. Bleek dat medeauteur Sander Hogervorst klaarstond om ons vakkundig Adventureland uit te leggen. Sander begon zijn uitleg met de melding dat bij het ontwerpen van Adventureland spelplezier primeerde op strategische overwegingen. Een van de mechanismen die in het spel verweven zit, is om elkaar op gepaste tijde dwars te zitten. Goed, op tijd en stond hou ik wel van een degelijk spelconcept. Sander begeleidde ons stap voor stap doorheen zijn spel. Lepelsgewijs kregen we al spelend alle regels mee. En hij had overschot van gelijk. Adventureland charmeerde ons. Een mix van bieden op kaarten, setjes verzamelen, pestkaarten gebruiken, … zorgden voor een aangenaam potje. Het lukte ons ook om een volledig potje te spelen op ongeveer 45 minuten, mede dankzij, nog maar eens, de goeie begeleiding van Sander. Het ding beviel ons zo goed dat een exemplaar mee ging naar huis. We hadden graag Piet dit blije nieuws gemeld, maar die kerel was natuurlijk weer in geen wegen te bespeuren.
Laatst gewijzigd door xanthie op za 11 nov 2023, 14:34, 2 keer totaal gewijzigd.
Spellenspektakel 2023 was voor ons een zeer geslaagde editie. De combinatie van twee dagen te kunnen verblijven in een gastvrije bed and breakfast in het bijzonder leuk stadje Oudewater met twee dagen spelplezier op een goed georganiseerde beurs is ons uitstekend bevallen. In vergelijking met vorig jaar was er meer dan voldoende ruimte in de hallen en viel de drukte minder op. Hierdoor kon je heel veel spelen als je wilde. En dat deden we dan ook.
Enkel bij de bring and buystand stond een lange rij aan te schuiven.
We maakten kennis met heel veel verschillende spellen, zelfs dingen die nog niet op de markt zijn. Ook hier zorgde de mix tussen grote en kleine uitgeverijen, ervaren en beginnende spelontwerpers, nieuwe en minder nieuwe spellen voor een uitdagend aanbod. Een ding is zeker, volgend jaar zijn we weer van de partij. Zou Piet er volgend jaar ook weer bij zijn?
Bart schreef:
Zelfs zijne hoogheid Erwin blijkt te zoeken en te vinden: zie foto (Piet is de man met de schijnbaar overbodige bril)
Ik had een leuke ontmoeting met twee sympathieke Vlaamse spelers, waaronder Piet.
Waarom vind jij het nodig mij in dit verband te voorzien van het etiket "zijne hoogheid"?
Wat vindt Piet er eigenlijk zelf van dat zijn aanwezigheid op spellenbeuren een running gag geworden is?
Ik heb een keer het genoegen gehad Piet te treffen op Zuiderspel maar dat heeft niet geresulteerd in obsessieve zoektochten, noch heb ik me ooit afgevraagd wat de consequentie voor de beursbeleving is mocht Piet er onverhoopt niet zijn.
