Van de vorige negen edities heb ik er maar twee meegemaakt; hoog tijd dus om de tiende verjaardag te gaan meevieren op Zomerspel in Merelbeke. Omdat ik door werkgerelateerde verplichtingen pas om halftwee ’s middags kon vertrekken, had ik nog getwijfeld om te gaan. Doordat de beurs pas om acht uur ’s avonds de deuren zou sluiten, heb ik toch beslist om nog tot Merelbeke te rijden. En spijt heb ik er niet van.
Na een vriendelijke ontvangst maakte ik eerst een verkenningsronde. Wat de sfeer opsnuiven en bevriende speluitleggers en kennissen van dichtbij of veraf groeten. Even de wachtrij spotten bij de tweedehandsstand (veel te lang om aan te schuiven), even een blik in de winkel van Spelgezel werpen (op het einde terugkeren), even kijken naar nieuwe en al gekende spellen ... altijd leuk. Omdat ik zelf al heel wat keren voor White Goblin Games uitgelegde en ik daar dus wel wat mensen (die ondertussen zelfs vrienden geworden zijn) ken, bewaarde ik die stand tot op het einde van mijn verkenningsrondje. Het weerzien met enkele oudgedienden was hartelijk en na de verplichte inleiding, wou ik toch aan tafel gaan zitten om te doen waarvoor ik eigenlijk gekomen was: enkele nieuwe spellen testen.
Ik ging zitten aan de tafel van de korte en makkelijke kaart- en dobbelspelletjes. Al snel vervoegden een mama en haar zesjarige dochter mij. Het eerste spel dat we speelden was 5 torens. In dit spel liggen 5 kaarten (waarde van de kaarten van 15 tot 0) in het aanbod en mag je bieden op het aantal kaarten dat je wil nemen om te bouwen in je (vijf verschillende) torens. Je begint met de hoogste kaart en de volgende kaart moet lager zijn, de volgende weer lager enz. Kaart 8, 9 en 0 zijn speciaal. Op een 8 mag elke willekeurige kaart gelegd worden, een 9 mag je op elk willekeurig getal leggen, behalve op een 0, want die sluit de toren af.
Ik werd vakkundig ingemaakt door moeder en dochter, maar toch kon ik dit vlotte bied- en bouwspelletje wel smaken. Eenvoudige en duidelijke regels, snel te spelen, mekaar een beetje dwars zitten in het bieden ... Leuk.
Naast de vijf torens lagen er ook een kip, een koe en een koning. In dit kaartspelletje liggen er acht groepen van drie kaarten in het aanbod. Gezamenlijk aftellen: Kip, Koe, Koning en door het tonen van een aantal vingers, maak je duidelijk welke stapel je graag wil. Als er twee of meer spelers dezelfde stapel willen, wordt er een kaart van afgehaald en moeten die spelers opnieuw kampen. Wanneer je de kaarten krijgt, maak je setjes en scoor je punten. Na een eerste telronde verdwijnen wat kaarten en speel je verder tot de stapel op is.
Samen met Christophe en Joke speelde ik nog Alles of Nixx, Blokken en Quando.
In Alles of Nixx dobbel je met drie dobbelstenen die een kleur of een cijfer vertegenwoordigen. Als actieve speler moet je die drie dobbelstenen gebruiken, als niet-actieve speler moet je er minstens twee gebruiken, zo niet zet je een kruisje bij het rijtje van de mislukte worp (max. drie mislukte worpen zijn mogelijk, dan speleinde). De waarde of de kleur van de dobbelstenen moet je aankruisen op het centrale veld met getallen of de rand met kleuren. Is het spel aan de voorkant afgelopen, dan draai je het scoreblad en speel je nogmaals hetzelfde spel. Punten van beide partijtjes worden opgeteld en bepalen wie de winnaar wordt.
In Blokken dobbel je met twee dobbelstenen en moet je de waarde ervan invullen op je scoreblad. Je kunt die waardes invullen in een leeg wit veld of een leeg geconnecteerd met een ander veld. Vier velden samen vormen een zone van twee op twee die op het einde van het spel allemaal gevuld zullen zijn met cijfers van 1 tot 6. Op die manier probeer je een paar, twee paar, een mix, vier dezelfde, een kruis ... te vormen. Kun je alle figuren vormen, dan krijg je er nog een bonus bovenop. Elk figuur levert een aantal punten op en wie opgeteld de meeste punten scoort, wint het spel.
In Quando krijg je dubbelzijdige kaarten op hand. Een speler speelt in zijn beurt een aantal kaarten uit (van 1 tot ...) of drie opeenvolgende kaarten of drie dezelfde kaarten. Na zijn speelbeurt neemt hij een nieuwe (dubbelzijdige) kaart van de trekstapel. De waarde van de kaart is zichtbaar, vind je dat die waarde te hoog ligt, dan mag je beslissen (zonder eerst te spieken) om de kaart omgekeerd in je hand te steken (met de waarde van de achterkant op de kaart dus). Dat kan beter zijn of slechter. Je streeft ernaar om zo weinig mogelijk punten te scoren. Vind je op een bepaald moment dat je puntenwaarde voldoende laag is, dan klop je op tafel en mogen de andere spelers nog een rondje spelen. Wie de laagste score heeft, wint de ronde.
Van de drie hierboven beschreven spelletjes, vond ik Alles of Nixx de leukste. De andere waren zeker niet slecht, maar vond ik net iets minder. Complexloos dobbelplezier, snelle beurten, fijn spelletje.
Na deze uitgebreide sessie bij White Goblin was het tijd om nog eens rond te kijken. Ik merkte Frederic Moyersoen op en hij mij. Vroeger hadden we al eens een paar keer staan babbelen op verschillende beurzen, vandaar. Moyersoen had twee goede redenen om op Zomerspel te zijn: 20 jaar Saboteur, dat gevierd wordt met een jubileumuitgave en de voorstelling van zijn nieuwe spel: Bite the Bullet: You are a legend. Meteen was ik benieuwd, want ik zag geen speldoos staan, wel twee boeken (spel + uitbreiding). Dit spel wordt gedrukt ‘on demand’ en vereist wat knip- en plakwerk voor je kunt gaan spelen.
Bite the Bullet is ontworpen om solo te gaan spelen, maar het kan ook met twee of vier spelers (teamverband) gespeeld worden.
Eerst had ik een heel lang gesprek met Moyersoen: over Bite the Bullet, over de geschiedenis van Saboteur, over het werk als spelauteur, over de spellenwereld, over hoe een spel tot stand komt, over goede en minder goede spellen, over de keuzes die een auteur of een uitgever maakt ... heel boeiend en heel onderhoudend allemaal.
Na een tijd kwamen Jurgen en Tom aanwandelen die Bite the Bullet wilden testen. Ik mocht mee aanschuiven ... Ik ga de beschrijving van het spel hier niet helemaal uit de doeken doen. Filip heeft de voorbije week een mooie recensie over dit spel geschreven en die kun je
hier lezen.
Kort gezegd, Frederic en ik speelden tegen Tom en Jurgen. Door een formidabele actie kon ik twee tegenstanders op heroïsche wijze uitschakelen en wonnen we glorieus het spel.
Zoals Filip schrijft in zijn recensie: het is geen spek voor ieders bek. Ik weet nog niet of het spek voor mijn bek is. Wat ik wel weet, is dat het goed in elkaar zit, dat het een nieuw concept van spellen uitgeven is en dat Frederic Moyersoen een aimabel man is.
Na deze shootout-ervaring was het stilaan tijd om af te ronden. Nog even langs een paar mensen om afscheid te nemen, toch nog iets te kopen in de winkel en dan tevreden huiswaarts keren. Misschien moet ik volgend jaar toch minstens de volledige dag komen!
Alle foto's: Bart51 (Bart Descamps)
.
Verder waren er ook echt goede spel aanbiedingen op de beurs, dus de auto ging weer wat voller huiswaarts. Enige minpuntje was dat een aantal speluitleggers wel een pepermuntje hadden kunnen gebruiken