Tactisch/strategisch inzicht partner/date

[WTULTC]

Valentijnsdag is net voorbij en er kwam ineens een leuk item om hierover te posten in mij op.

Hoe belangrijk vind je dat het tactisch/strategisch spel inzicht ongeveer gelijkwaardig is aan jou spel inzicht?

Ik merk dat ik dit toch wel redelijk belangrijk is, want heeft iemand ongeveer hetzelfde inzicht dan zijn de potjes bij tactische/strategische spellen interessanter.

Bij de 2 vriendinnen die ik heb gehad (ben al een tijdje, paar jaar, weer op de markt ) lag het verschil wel wat uit elkaar. De eerste vriendin kon wel redelijk mee komen met de wat moeilijkere spellen, maar miste wel een beetje het inzicht waardoor ik het vaakst won. Mijn laatste vriendin had minstens hetzelfde inzicht als ik een dat was fijn tijdens het spelen.

Hoe is dat bij jullie?

Nu rest mij een beetje de vraag voor mijzelf.
Hoe belangrijk ga ik dit vinden bij het daten?
Stel iemand is wel leuk op andere vlakken maar heeft geen spel inzicht. Gaat dat op den duur en afknapper zijn of houden we het dan naar bij bijv de makkelijke dobbel spelletjes?

[siepie]

Hm lastige vraag vind ik dit, want voor mij is het heel makkelijk. Mijn partner en ik zijn samen de hobby ingerold, we zijn ook al best lang samen, en gaan redelijk gelijk op. Ik vind het vooral belangrijk dat we van dezelfde dingen houden, want zou toch een stuk vervelender zijn als je totaal verschillende hobby's/interesses had, al denk ik dan dat je ook niet bij elkaar bent of zo lang blijft. Maar ook op gebied van de bordspel hobby kan je dan nog best verschillen van elkaar. Bij ons valt dat gelukkig wel mee. Ik heb er nog niet eerder naar gekeken op het gebied van inzicht, maar het is me nog niet opgevallen dat er daar grote verschillen in zitten. Al zijn er wel spellen die 1 van ons vaker wint dan de ander, maar dat gooi ik dan meer op de waan van de dag dan algeheel inzicht.

[maxitaxi777]

Interessant onderwerp om over na te denken. Niet direct antwoord op je vraag wellicht maar wel in het verlengde hiervan: Een aantal jaar terug leek het me onoverkomelijk als een potentiële partner niet van spellen zou houden. Nu vind ik dat minder een ding, want heb vrienden om me heen met wie ik vaak spellen speel. Als mijn toekomstige partner ook van spellen houdt, lijkt vooral haar spellensmaak me het belangrijkst. Als zij volop met mini's in de weer wil en zich helemaal inleeft, terwijl ik liever euro's speel of me helemaal in Android: Netrunner vastbijt, dan ligt dat misschien te ver uit elkaar om überhaupt samen een spelletje te spelen.

[Edwin84]

Bij voorkeur vindt je partner spellen spelen ook leuk. Het is altijd fijn om een gedeelde hobby of interesse te hebben. Maar er zijn veel belangrijkere dingen in een partner dus het is zeker geen dealbreaker.

Mijn vrouw speelt ook graag spellen maar minder dan ik. Je merkt dan wel als ik een bepaald spel snel door heb of vaker gespeeld en de eindscore liggen ver uit elkaar dat het spel minder makkelijk met 2 op tafel komt. Winnen is niet belangrijk maar wel een beetje spanning van wie gaat er winnen.

[pieter.schutz]

Met mijn vrouw heb ik het wat dit betreft zeker getroffen.

Als we een speel voor het eerst spelen, heb ik het vaak sneller door, maar bepaalde spellen (bijna elke tegellegger, of setcollectie) doet zij meteen beter dan ik. Zeker als ze het een aantal keer heeft gespeeld zijn we eigenlijk altijd gelijkwaardig (op een paar spellen na die bijna altijd door de één, of de ander worden gewonnen.

[Lucky Jack]

Nu rest mij een beetje de vraag voor mijzelf.
Hoe belangrijk ga ik dit vinden bij het daten?
Stel iemand is wel leuk op andere vlakken maar heeft geen spel inzicht.

Ik ben dol op bordspellen, maar hier trek je het naar mijn mening vrij extreem door. Natuurlijk is het leuk om een gedeelde hobby te hebben, maar no way dat ik mijn droomvrouw erdoor zou laten lopen. Ik zou het eigenlijk ook juist wel heel gezond vinden om allebei een eigen hobby/passie te hebben in een relatie. En hoe toevallig is het eigenlijk dat je beiden dezelfde hobby hebt? Ik ken ook maar weinig vrouwen die net als hun man een passie hebben voor voetbal, vissen, gamen of BBQ'en.

[olavf]

Ik ken ook maar weinig vrouwen die net als hun man een passie hebben voor voetbal, vissen, gamen of BBQ'en.

Ik heb het maar getroffen; mijn vrouw vindt voetbal, vissen, gamen en BBQ’en net zo leuk als ik! Namelijk totaal niet

[Lucky Jack]

Ik ken ook maar weinig vrouwen die net als hun man een passie hebben voor voetbal, vissen, gamen of BBQ'en.

Ik heb het maar getroffen; mijn vrouw vindt voetbal, vissen, gamen en BBQ’en net zo leuk als ik! Namelijk totaal niet

Voetbal en vissen kunnen mij ook maar weinig boeien, gamen en BBQ'en wel en van dat laatste geniet mijn vrouw ook met smaak van.

Maar wat ik probeer te zeggen dat een partner hebben met dezelfde hobby én ook nog op hetzelfde niveau, eigenlijk best bijzonder is. Harstikke mooi als mensen op dit forum dit wél hebben getroffen, maar dat is volgens mij eerder een uitzondering. Je partner bij een date afserveren op niet matchende hobbies is naar mijn mening dan ook vrij kieskeurig en ook niet realistisch.

[helena]

Stel iemand is wel leuk op andere vlakken maar heeft geen spel inzicht. Gaat dat op den duur en afknapper zijn of houden we het dan naar bij bijv de makkelijke dobbel spelletjes?

Om die reden op voorhand iemand afwijzen is geen gezonde gedachte lijkt me.
Mijn man en ik zijn 40 jaar getrouwd. Toen we elkaar leerden kennen was hij een fervent wandelaar. Ik vond wandelen op zich wel leuk maar zeker geen 4-daagse of elfstedentocht, en al helemáál niet al de trainingen die daarvoor nodig waren, daar ging veel tijd in zitten. Heb ik daardoor getwijfeld aan een relatie beginnen? Absoluut niet. De basis voor een relatie is niet of je dezelfde hobbies hebt, hoewel niemand zal ontkennen dat dat mooi meegenomen is, maar wederzijds respect (ook in hobbies) en vertrouwen. Dat is de basis waarmee je het gezond houdt. Je groeit naar elkaar toe ( we wandelen nu samen gezellige afstanden en we doen minder complexe spellen omdat hij die niet leuk vindt om wat voorbeelden te noemen) óf als de ander toch zijn eigen ding wil doen laat je elkaar daarin vrij en respecteer je dat de ander daar misschien buiten jou om een weg in vindt.
Conclusie: als je iemand leuk vindt , ga er dan voor en focus je op belangrijkere zaken.

[Lord Leuber]

Nee, en ja.
Mijn vrouw vindt een spelletje af en toe best leuk, maar ik hoef niet elke week te gaan pushen op een Tergende Tascini of een Langdradige Lacerda, dat gaat de relatie ook niet ten goede komen. Is voor mij ook geen issue verder in de relatie. Een relatie is wat mij betreft niet dat je 100% dezelfde hobby's en interesses hebt, wel fijn natuurlijk als er wat overlap is.

Echter ik heb elke week een vaste spellenafspraak met een vriend en daar vind ik het wel fijn (of eigenlijk belangrijk) dat we er redelijk op hetzelfde niveau inzitten, dwz niet bloedfanatiek en alles tot de max doorrekenen, maar wel een redelijk serieuze instelling en niet half opletten bij de uitleg en/of ik doe maar wat. Ook hebben we een redelijk vergelijkbaar inzicht niveau, dus niet de een is veel beter in de meeste spellen en wint altijd. Er zijn zelfs spellen enigszins afgevallen omdat de een er veel beter in was dan de ander (Le Havre was er zo 1).

Dus ik zou zeggen: met degene met wie je vaak speelt is het een item, maar het is niet gezegd dat diegene je partner is (of zou moeten zijn).

[Dennis77]

Ik denk dat het afhangt van wat je wél deelt. Het is denk ik heel belangrijk dat je dingen kunt delen. Maar het is minstens net zo gezond om ook eigen dingen te hebben.

Mijn vrouw en ik houden beide van spelletjes. Het merendeel zijn toegankelijkere spellen. De zwaardere expert spellen vindt ze soms ook prima, maar niet altijd. Ik kan gelukkig zelf alle soorten spellen leuk vinden. Ik kan genieten van een simpel dobbelspelletje tot een moeilijk expert spel. Dus we spelen veel spellen, en vaak ook samen, al dan niet met andere mensen. We hebben een aantal groepjes waar we samen aan mee doen, en ik heb een groepje waar ik alleen in zit, waar we vooral expert spellen spelen. En dat werkt prima. Het is primair een gedeelde hobby, waar we met name samen van kunnen genieten.

Mijn andere grote hobby is (retro) video games. En hoewel mijn vrouw soms ook wel eens iets speelt, is dit echt mijn hobby. Ik verzamel al jaren en heb sinds kort een game room in huis. Ik heb er online veel contacten door en zo nu en dan leidt dit ook tot meetings in real life. En daar kan ik voor mezelf ook enorm van genieten. Andersom heeft mijn vrouw ook haar vriendinnen waarmee ze regelmatig afspreekt. Ze doet aan beeldhouwen. Leuk, maar niet voor mij. Maar ik gun het haar wel, omdat zij het wél leuk vindt.

Dus wat iemand hierboven ook al aangaf: het is belangrijk om een aantal gedeelde interesses te hebben, maar dat hoeft dus niet per sé bordspellen te zijn.

[MickyS]

Als een strategisch spelpartner van gelijkwaardig niveau een behoefte is in je leven waar je niet zonder kan, dan hoeft niet persé je levenspartner dat te vervullen denk ik. Ik denk dat je vrouw liever heeft dat je buiten de deur speelt, in plaats van dat je buiten de deur speelt if you catch my drift.

Het is soms fijn om iets voor jezelf te hebben. Als er een wederzijdse oprechte interesse is in elkaars hobbies, kan het ook leuk zijn om juist niet dezelfde hobby te hebben. Zo ga ik beperkt met mijn vrouw naar theater. En zij speelt beperkt met mij spellen. En samen vinden we concerten bezoeken weer leuk.

Voor dat ik een relatie had, kon ik mij niet voorstellen dat het zou werken als mijn toekomstig partner niet een favoriete Belle & Sebastian nummer had. Of een top 5 Lynch films. Achteraf vind ik dat helemaal niet belangrijk.

Wat ik meer uit je vraagstelling haal is of het fijn is als je partner/tegenstander op het 'niveau' als jouw zit. En dat is wel bevorderlijk voor een goede relatie. Als er in een relatie geen uitdaging zit, op wat voor manier dan ook. Dan is er kans dat deze dood bloed.

Een vriend van mij die 100% strategisch gamer is, is gelukkig in een relatie met iemand die niet van spellen houdt. Er zijn dingen die belangrijker zijn dan een spel. Een intelectuele en emotionele band, gezamenlijke doelen en wijderzijds begrip.

Tip: beperk je zelf niet door te denken dat iets moet, maar laat je overvallen door iets waar je niet van wist dat je er naar zocht.

[MikeBzonderpuntje]

Zoals al eerder hierboven is gezegd: het is belangrijk dat je voldoende kunt delen met je partner. Behalve belangrijke zaken als 'kijk op het leven' (ik zou zelf geen Wilders of Baudet stemmer als partner wensen) en 'plezier in bed' horen voor mij daar 'plezier in muziek' en 'plezier in spelen' bij. Voor die twee hoort op zijn minst begrip voor het plezier van de ander hier in bij, en nog mooier als het gedeeld wordt.

Hoe ouder ik wordt, des te meer ik me realiseer dat als je ergens veel tijd aan wilt besteden dat het toch wel verdomd handig is als je partner op zijn minst gedeeltelijk op dezelfde manier de tijd samen wenst te besteden. En begrip is een vereiste: Iemand die mijn bordspelhobby raar/onbegrijpelijk of belachelijk zou vinden zou niet mijn partner kunnen zijn, want als je je niet enigszins in me kunt verplaatsen (of ik me in haar) wordt het bij voorbaat al niks.

Mijn huidige vriendin vind bordspellen spelen gelukkig ook leuk, en ze komt ook goed mee qua strategisch inzicht. Ze heeft alleen een achterstand qua (jarenlange) speelervaring, dus een op een win ik meestal. Maar bij 3, 4 of 5 spelers wint ze wel regelmatig (blijkbaar ben ik sterker in spelen tegen 1 persoon dan tegen meerdere?), dus dat houdt het wel zo gezellig. Want als je alleen maar wint is er ook weinig aan....

Wat ik persoonlijk het belangrijkste vind: dat als iemand speelt dat dat serieus genoeg en eerlijk is.
Als iemand spelen puur als tijdverdrijf tijdens het kletsen ziet hoef ik daar niet mee te spelen.
Maar vooral als iemand die al tijdens een bordspel vals speelt geeft me dat teveel te denken wat iemand dan 'in het echte leven' al dan niet zou uithalen om op een gemene manier ten koste van anderen door het leven te gaan dat ik bij voorbaat al niet meer in die persoon geinteresseerd ben.....

Dus in zekere zin is voor mij "hoe staat een potentiele partner tegenover bordspellen" wel een potentiële selectiefactor.....