Soms heb je van die spellen waar je niets van verwacht en die dan toch erg leuk zijn, schreef ik ooit over Berenpark in de BSM spellendatabase waarvan ik hoop dat die ooit nog terugkeert. Speeltijd kreeg het spel genoeg toen, maar het verdween toch in de vergetelhoek van onze spellenkast. De laatste weken krijgt het ineens een tweede leven. Een kleine lofzang op een vergeten spel.
Toen
Berenpark kocht ik ooit toen ik met twee van onze kinderen bij een 999 Games outlet langsging. Dat was onze eerste en meteen laatste keer, want wat was het druk in die enorme doos vol dozen. We slaagden wel stevig, want er kwamen spellen in huis die nog steeds de deur niet uit zijn. Patchwork bijvoorbeeld, intussen een tweepersoonsklassieker. Lost Cities, Clever en Take 5! zaten er ook bij. Carcassonne Amazone moest mee van zoon 2 en staat intussen in zijn “eigen spellenkast”. Last-but-not-least: Berenpark moest mee. Ik weet nog dat ik dacht: waarom Berenpark, als je Patchwork al in je tas hebt gestopt?
Berenpark was na Amazone het eerste spel dat werd uitgepakt, uitgedrukt en gespeeld. Overigens is het samen met kinderen uitdrukken van spelkartonnetjes een van de leukste opbrengsten van het kopen der spellen. Berenpark werd een vrolijke verrassing. De kinderen waren eerst lang bezig met het bewonderen van de kleine beertjes op de puzzelstukken. De afgebeelde graafmachines en cementwagens spraken ook tot de verbeelding van beide jongens die zelf nog vol in hun graaf- en bouwfase zaten. Na het kijken graaiden en puzzelden ze al die stukjes enthousiast bij elkaar in hun eigen berenpark. Ikzelf was ook om. Vooral vanwege de familiepret aan tafel natuurlijk, maar toch ook dankzij het spel zelf. Dat was namelijk een aardig puzzeltje zo, met al die berenverblijven, berengebieden, kiosken, wc-units, speeltuinen en standbeelden die je eerst en vooral bijtijds moet zien te bemachtigen en vervolgens allemaal precies moesten passen op je eigen alsmaar uitdijende bordje. Het hele gezin (6x) deed in wisselende samenstelling mee en we hadden er tientallen potjes lol van. Aldus werd de uitbreiding aangeschaft voor nog meer jolijt: een doosje vol met echte Grizzly’s en heuse monorails. Berenpark ging driedimensionaal! Ik was enthousiast en het was nog enkele potjes leuk, maar het werd er voor de kinderen te ingewikkeld door. Het spel werd overvleugeld door andere spelletjes en belandde dus ergens achterin de kast. Soms gaan spellen bij ons dan de deur weer uit, maar deze bleef netjes in de kast. Misschien omdat de herinnering aan die volle kindertafel zo leuk was? Of omdat ik het zelf eigenlijk best een leuk spel vond en ergens voorvoelde dat het nog weleens op tafel zou komen?
Nu
Dit alles was dus ruim 6 jaar geleden, als het geen 7 is. Onze kinderen zijn allemaal ouder geworden; de een speelt nauwelijks nog mee tenzij Exploding Kittens of Zombie Dice op tafel komt, een ander is alleen te porren voor een enkele keer Friesche Velden of Akropolis, een derde doet nog mee met Race of Wingspan… ik weet, het is allemaal luxe praat… Maar er is er dus ook nog één in huis die af en toe door de kast struint en dan een vergeten parel opduikt. En zo speelden we ineens weer Berenpark. Nu met de opdrachten erbij, en met de Grizzly’s en de monorails uit die eerste uitbreiding. Berenpark “all in” zoals hij zei, want anders was het te saai allemaal, nietwaar? Kinderen worden ouder, zoveel is duidelijk.
De anderen kregen we helaas niet mee, althans voor nu, maar met twee is deze maximale variant echt enorm leuk. Je hebt veel teveel keuzes te maken met al die tetris stukken, die monorails erboven en de opdrachten waar je om concurreert. Concurrentie is trouwens alom tegenwoordig bij Berenpark. We zitten continu te gluren bij elkaars bordje om erachter te komen waar het allemaal heen gaat en wat je dus zelf snel wilt pakken. Tot slot is het ook nog een race naar het einde, want vol is vol en dan is het spel onherroepelijk voorbij.
Het allerleukste is: je wilt eigenlijk álles in je park proppen. Én een paar enorme grizzly gebieden, én een ultra lange monorail, én snel die beste standbeelden, én die opdrachten allemaal vervullen en dat alles dus vooral sneller dan de anderen. Gevolg is een race om speelstukken die zo rap mogelijk in je eigen park worden gepuzzeld. Waarbij de lengte van die monorail toch tegen gaat vallen, je toch een of meer opdrachten laat schieten en je uiteindelijk maar één grizzlyfamilie kunt huisvesten. Je wilt alle beren wel een plek geven, maar net als in het echt is er ruimte en tijd tekort. Dus ben je elke beurt moeilijke keuzes aan het maken en tegelijk op je medespeler(s) aan het letten. En dus wil je na een potje eigenlijk meteen nog een keer.
Conclusie
Wat met jongere kinderen een aangenaam en verrassend leuk legspel is, wordt met oudere kinderen én de uitbreiding een pittige en tactische puzzelstrijd. Onze beren hebben in elk geval een tweede leven gekregen en hun doos staat intussen weer op een prominente plek in onze kast, naast alle mooie nieuwe spellen die voor nu even het nakijken hebben. Berenpark was en is beregoed.
Moraal van het verhaal: kijk vooral eens achterin je eigen uitpuilende spellenkast. Daar ligt geheid ergens een prachtspel te verstoffen.
(Edit: formele gegevens toegevoegd)
Berenpark
Ontwerp: Phil Walker-Harding
Artwork: Klemens Franz
Uitgave: 999 Games, 2017
BGG link
