Everdell na 10 potjes

[Pura Vida]

Als je de eerste keer iets te bonkig een kaart uit de evertree pakt, waardoor alle eekhoorns en muizen uit de boom donderen, dan komt het thema van Everdell wel goed binnen. Maar onze kinderen lopen met de boom weg en zetten hem na het spel liefdevol in de vensterbank. En ze smelten ook al van die schattige boswezens en die sprookjesachtige gebouwen op de kaarten. De bosdiertjes, die in de spelregels merkwaardig genoeg "arbeiders" genoemd worden, zijn ook meteen een hit bij ons in huis. De grondstoffen zijn voor kinderen al helemaal top. "Echte" bessen en kiezels en takken en hars, het voelt en speelt allemaal onwijs lekker.

Duidelijk dus: de vormgeving en het artwork doen veel bij dit spel. Andrew Bosley heeft een hele mooie dromerige wereld gecreëerd rond de boom waar het allemaal om draait.
Everdell speelt ook erg leuk. Het asynchrone is leuk, het opbouwen van winter (nog bijna niks te doen, net echt) via lente en zomer naar een productieve herfst is leuk, de combinatie van bosdiertjes neerzetten en kaarten spelen is leuk... alles aan Everdell is leuk eigenlijk.

Maar dan ga je vaker spelen, en dan merk je dat je eigenlijk steeds vaker dezelfde keuzes maakt, soms lelijk achterop kunt raken door een slechte starthand, je irritatie groeit over de vergezochte bijzondere gebeurteniskaarten en tot slot merkt dat iedereen eigenlijk alleen maar met zijn eigen spelletje bezig is. Dat laatste gaat zo ver dat de een soms al na 45 minuten klaar is terwijl de ander nog lekker ergens in de zomer zit. Eigenlijk heb je helemaal niks met elkaar te maken bij dit spel, behalve dat je samen aan tafel zit. Wat op zich heel fijn is natuurlijk.

De kaarten dan, toch al behoorlijk moeilijk leesbaar door een onmogelijk lettertype, moeilijke kleuren en te klein font, liggen zo ver weg ergens op een tak of onder die boom, dat ze keer op keer weer gepakt moeten worden om even iets te checken. Daarbij, waar zet je nou dat hele gevaarte? Hij staat, zeker met vier spelers, eigenlijk continu in de weg.

Mijn voorlopige conclusie: Everdell is een leuk, prachtig spel met een prima spelmechanisme, maar met iets te weinig herspeelbaarheid en interactie en met licht irriterende elementen. Ikzelf vind het wat minder allemaal, helaas. Maar de kinderen vinden het schitterend en willen dit spelen. En dan doe ik natuurlijk mee.

[Edwin84]

Dit is herkenbaar en zie je vaker. Als je een spel goed doorkrijgt kunnen potjes hetzelfde worden.

Dit kan aan het spel liggen maar ook aan de Meta. Als de groep mensen waarmee je speelt ook altijd hetzelfde doen wordt de tactiek om hierop te reageren ook vaak hetzelfde. Het spel zou dan heel anders kunnen spelen als je met andere mensen speelt die andere tactieken hanteren.

In sommige gevallen kan een uitbreiding het fixen als het wel aan het spel ligt. Wij vonden Rovers vd Noordzee erg draaien om wie het eerste en beste de grote locaties kon plunderen en minder om de missies bij de Jarl of andere tactieken. Met de uitbreiding zijn er meerdere tactieken die naar de winst leiden mogelijk.

[The Iced One]

Hoe oud zijn je kinderen?
Ik heb Everdell ook net aangekocht, maar heb het al eens 1x gespeeld bij iemand anders met één van de uitbreidingen. Maar het feit dat er al 3 uitbreidingen van zijn bevestigt mss wel jouw opmerking over de herspeelbaarheid...

[Pura Vida]

Dit kan aan het spel liggen maar ook aan de Meta. Als de groep mensen waarmee je speelt ook altijd hetzelfde doen wordt de tactiek om hierop te reageren ook vaak hetzelfde. Het spel zou dan heel anders kunnen spelen als je met andere mensen speelt die andere tactieken hanteren.

Mooie! Ik denk dat dat gewoon klopt en bij ons is de "meta" wel elke keer hetzelfde, zeker sinds 20 maart. Of was het 13 maart?

Hoe oud zijn je kinderen?
Ik heb Everdell ook net aangekocht, maar heb het al eens 1x gespeeld bij iemand anders met één van de uitbreidingen. Maar het feit dat er al 3 uitbreidingen van zijn bevestigt mss wel jouw opmerking over de herspeelbaarheid...

6, 8, 10 en 12. Die van zes trekt dit spel nog niet trouwens (vindt wel het meest van allemaal het spel zo mooi). De herspeelbaarheid van workerplacement spellen is natuurlijk sowieso altijd wat lager dan bijvoorbeeld bij kaartspellen, wat dus niet aan het spel op zich ligt. Everdell ondervangt wel mooi het gevaar van gebaande paadjes, door er een fikse dosis kaarten en tableaubuilding aan toe te voegen.

[Bored Gaymer]

Ik heb Everdell nu een paar keer bij een vriend gespeeld en vond het een enorm frustrerend spel om exact dezelfde redenen. Die vriend speelt het spel meerdere keren per week en dat was duidelijk te merken.

Ik merk dat ik steeds vaker geen interesse heb in spellen met random kaarten, zoals Everdell, Wingspan etc. Bij Viticulture begon ik dat probleem ook steeds meer te merken met de zomer en winter gasten, sowieso bij de uitbreidingen daarvan. Maar bij Viticulture heb je de kaarten niet echt nodig om te kunnen winnen. Het is gewoon frustrerend als je een belabberde random starthand hebt en je tegenstanders niet. Of dat alle kaarten die je wilt kopen/hebben niet meer beschikbaar zijn wanneer je weer aan de beurt bent. Het helpt ook niet om zulke spellen te spelen met mensen die het veel vaker spelen en de betere combo's al weten.

[Flex]

Ik herken je haat-liefde verhouding met het spel. De allereerste keer was ik helemaal verliefd op het spel, maar bij mijn tweede potje had ik pech met starthand, kaarten die niet kwamen, een Meadow die netniet de juiste kaarten vertoonde etc. Dat van die beroerde starthand is een herkenbaar probleem bij Everdell!
Zou je dit op kunnen lossen door te draften aan het begin van het spel? Lastige bij Everdell is dat degene die mag beginnen de minste kaarten heeft etc. Dus ik vraag me af of het mogelijk is bij dit spel.
Een huisregel die we hebben toegevoegd is dat er geen dezelfde kaarten mogen liggen op de meadow/binnenplaats. Want zeker bij een potje met 2spelers is het soms echt wachten op een husband/wife of die Evertree die nooit verschijnt.

[The Iced One]

Je kan draften met elks evenveel kaarten en na het draften afleggen naar het gewenste aantal.
Als de starthand zoveel invloed kan hebben vind ik draften wel interessant...

[Edwin84]

Ik heb Everdell nu een paar keer bij een vriend gespeeld en vond het een enorm frustrerend spel om exact dezelfde redenen. Die vriend speelt het spel meerdere keren per week en dat was duidelijk te merken.

Ik merk dat ik steeds vaker geen interesse heb in spellen met random kaarten, zoals Everdell, Wingspan etc. Bij Viticulture begon ik dat probleem ook steeds meer te merken met de zomer en winter gasten, sowieso bij de uitbreidingen daarvan. Maar bij Viticulture heb je de kaarten niet echt nodig om te kunnen winnen. Het is gewoon frustrerend als je een belabberde random starthand hebt en je tegenstanders niet. Of dat alle kaarten die je wilt kopen/hebben niet meer beschikbaar zijn wanneer je weer aan de beurt bent. Het helpt ook niet om zulke spellen te spelen met mensen die het veel vaker spelen en de betere combo's al weten.

Herkenbaar van Wingspan en de luck of the draw.

Wat je zegt over mensen die een spel al kaal hebben gespeeld geldt voor de meeste spellen wel waar tactiek en strategie bij komt kijken.

Ook bij spellen als schaken, Marco Polo, Ticket to ride en Concordia om een diversiteit aan spellen te nomen komt komt kennis van de acties, synergie, kaarten etc om de hoek kijken en ben je als nieuwe speler kansloos tegen veteranen.

[Lord Leuber]

Maar dan ga je vaker spelen, en dan merk je dat je eigenlijk steeds vaker dezelfde keuzes maakt, soms lelijk achterop kunt raken door een slechte starthand, je irritatie groeit over de vergezochte bijzondere gebeurteniskaarten en tot slot merkt dat iedereen eigenlijk alleen maar met zijn eigen spelletje bezig is. Dat laatste gaat zo ver dat de een soms al na 45 minuten klaar is terwijl de ander nog lekker ergens in de zomer zit. Eigenlijk heb je helemaal niks met elkaar te maken bij dit spel, behalve dat je samen aan tafel zit. Wat op zich heel fijn is natuurlijk.

De kaarten dan, toch al behoorlijk moeilijk leesbaar door een onmogelijk lettertype, moeilijke kleuren en te klein font, liggen zo ver weg ergens op een tak of onder die boom, dat ze keer op keer weer gepakt moeten worden om even iets te checken. Daarbij, waar zet je nou dat hele gevaarte? Hij staat, zeker met vier spelers, eigenlijk continu in de weg.

Mijn voorlopige conclusie: Everdell is een leuk, prachtig spel met een prima spelmechanisme, maar met iets te weinig herspeelbaarheid en interactie en met licht irriterende elementen. Ikzelf vind het wat minder allemaal, helaas. Maar de kinderen vinden het schitterend en willen dit spelen. En dan doe ik natuurlijk mee.

Ik zie in je Wingspan review dat je er daar 300 potjes van op hebt zitten, heb je dit daar dan ook niet? Nu is het absoluut niet mijn bedoeling om je tegen Wingspan te keren; ik ben jaloers op de stukjes die je schrijft waarin jullie hele gezin met zo veel plezier aan het spelen is, wilde dat ik zo opgegroeid was. En als dat voor jullie met Wingspan is: prachtig, blije spelers, alleen maar goed!
Maar, bovenstaande had ik bij Wingspan na 2 keer al. Grootste problemen: geen interactie en sterke afhankelijkheid van aangeboden kaarten. Alle spelers hadden op zich een leuke tijd, maar dan aan het aspect dat er van alles opgebouwd werd en de beurten steeds beter werden. Maar wat de ander doet maakt niks uit, en dat mis ik dan.
Ik heb voor mezelf in elk geval in de gaten dat ik dit niet zoek en heb een lijstje hoog scorende spellen verzameld die ik links ga laten liggen: Wingspan, Everdell, Imperial Settlers... Er zijn er vast nog wel meer in deze categorie.

Toch kan ik iets als Russian Railroads dan weer wel waarderen, en daar heb je ook je eigen bord en na een tijdje je eigen ingenieurs (= actievelden)... soms denk ik dat ik mezelf niet snap...

[Edwin84]

Russian Railroads heeft geen kaarten en tableau building.

Mechanismes die in het ene genre je tegenstaan hoeven in een ander genre geen belemmering te zijn.

[Lord Leuber]

Een van mijn grote twijfelgevallen is dan ook Terraforming Mars, in de zin dat ik benieuwd ben wat ik daarvan vind.

[Bruno]

Everdell was één van de grote teleurstellingen van 2018 voor mij. Het werd destijds behoorlijk gehypt, wat makkelijk gaat, gezien de fantastische visuele uitvoering. Maar ik voelde weinig bewegingsruimte tijdens het spelen en ook het plannen van acties was wat onbevredigend. Combo's die niet lekker voor te bereiden bleken door hoe de volgorde van kaarten uitpakt en spelers die véél eerder klaar zijn dan anderen... Het belooft zoveel meer als je het op tafel uitgestald ziet.

Het was het allemaal nèt niet. Grofweg dezelfde teleurstelling die ik had na het spelen van Wingspan; ook al zo'n hype, niet tegengezeten door z'n uiterlijk. *Net even gecheckt: ik heb ze beiden hetzelfde cijfer gegeven.

Maar herkenbaar dus. Ik had na m'n eerste potje al dat ik me afvroeg hoe herspeelbaar het zou gaan zijn.

[Sowieso]

Dat Everdell erg solistisch speelt ben ik met je eens, net als dat er een ‘leercurve’ in het spel zit (het helpt enorm als je de kaarten een beetje kent). Maar ik vind de herspeelbaarheid helemaal niet zo laag. Ik denk dat er echt verschillende manieren zijn om het spel te winnen, en dat je je tactiek echt kunt aanpassen op hoe het spel verloopt. Neemt niet weg dat het spel voor mij zeker een grote geluksfactor bevat.

[The Iced One]

Het was het allemaal nèt niet. Grofweg dezelfde teleurstelling die ik had na het spelen van Wingspan; ook al zo'n hype, niet tegengezeten door z'n uiterlijk. *Net even gecheckt: ik heb ze beiden hetzelfde cijfer gegeven.

Dat is het risico met hypes natuurlijk, met de bijbehorende te hoge verwachtingen kan het vaak enkel tegenvallen
Ik heb persoonlijk geen probleem met wat geluk, zolang het maar geen te grote impact heeft en met de keuze uit 10 openliggende kaarten + handkaarten, moet dat toch meevallen?
Wat ik in dat opzicht goed vind aan Wingspan is dat je kaarten ook voor voedsel kan omzetten (mits je die rij al wat ontwikkeld hebt), waardoor je eventuele slechte kaarten toch nuttig kan gebruiken.

[Iris88]

Ik heb voor mezelf in elk geval in de gaten dat ik dit niet zoek en heb een lijstje hoog scorende spellen verzameld die ik links ga laten liggen: Wingspan, Everdell, Imperial Settlers... Er zijn er vast nog wel meer in deze categorie.

Bij Imperial Settlers kun je je eigen deck samenstellen, in mijn geval in combinatie met de kleine uitbreidingen. Daarnaast heb je ook op meerdere momenten de keuze uit enkele kaarten. Bij de eerste kleine uitbreiding kun je gebruik maken van open productielocaties van de tegenstander en de derde kleine uitbreiding draait om het aanvallen van elkaar. Het is zeker niet het spel met de meeste interactie, maar ik vind het spel niet in het rijtje van Wingspan en Everdell thuishoren qua interactie en ranmdomness met de kaarten.