Barrage is een spel waar ik graag van had gehouden...

[Pura Vida]

Omdat ik het draadje van de fans van Barrage niet wil vervuilen, start ik een nieuw draadje over dit mooie spel waar ik graag van had willen gaan houden, wat helaas niet is gelukt.

Is Barrage nou een strak, economisch en strategisch spel, waarbij je langzaam opbouwt en vooruit plant en om moet gaan met keiharde schaarste aan materiaal en geld? Of is Barrage snoeiharde tactische gebiedscontrole waarbij je strijdt om de beste plek op het bord?
Barrage is allebei. Sommige spellen gaat dat heel goed af, ik noem Gaia Project of Scythe. Maar dit spel niet. Beide concepten (strategie en gebiedscontrole) zijn in Barrage los van elkaar al niet zo sterk, maar zitten elkaar ook nog in de weg.

Eerst maar even beide concepten losgeknipt.

Dat economische en strategische vind ik dus veel te krap, tergend en knagerig. Alsof je probeert te gaan lopen met gewichten aan je voeten. Barrage komt zo moeizaam op gang dat het niet leuk meer is. Strategisch zou ik dit spel ook niet willen noemen, want dat suggereert dat je keuzes moet maken voor je lange termijn speldoel. Maar die keuzes zijn eigenlijk nogal voor de hand liggend omdat je opbouw in verplichte volgtijdelijke stapjes is opgebouwd. Je kunt dus zogezegd niet veel anders en het optimale paadje zie je vrij snel. Nu is dit iets wat ik wel vaker heb met workerplacement spellen: de terreur van het winnende paadje. Maar er zijn WP spellen die zo goed in elkaar zitten dat je, als iemand “jouw” actie blokkeert, “eromheen” kunt werken om alsnog op je hoofdroute te komen. Viticulture bijvoorbeeld is een goed voorbeeld (niet kunnen bouwen? Speel gewoon een kaart uit), of Orléans (eigen bordje met de basisacties), of zelfs het nog immer briljante Stenen Tijdperk (geen hut kunnen pakken maar wel een kaart, of gewoon even sparen voor je volgende ronde). Bij Barrage is een blokkade meteen over en uit. En nogmaals: die volgorde is dodelijk. Het is toch echt: pak een neutrale dam, bouw z.s.m. een centrale, zorg voor extra geld en machines, produceer. Wie het eerst komt die het eerst maalt. Letterlijk zelfs, bij dit thema.

Het tactische dan. Ook dat vind ik heel matig ontwikkeld. Het bestaat er slechts uit dat je een ingenieur neerzet waar een ander er ook graag een had gezet. Of een dam bouwt waarvan je allebei allang hebt gezien dat die gaat opleveren. En voor alle zinvolle acties is eigenlijk maar één plek. Meer 'take that' dan tactiek, zou ik zeggen. Als dat je ding is, helemaal oké, maar ik verwacht van een spel als Barrage meer dan alleen take that. Verder is het aantal plekken op de kaart eigenlijk nogal beperkt. En het aantal waterstromen ook. Er liggen wel allerlei grappige omleidingen over het bord heen, maar ook dat speel je snel uit. De behoefte aan een extra bord (zoals Concordia dat heeft) dient zich eigenlijk meteen al aan.

De combinatie van beide elementen dan. De beide mechanismen van tactiek versus strategie, of zo je wilt gebiedscontrole versus planning, verdragen elkaar slecht bij dit spel. Je strategie is namelijk zichtbaar omdat je open en bloot je poppetjes neerzet. Omdat de volgorde van je acties zo evident is, kan één blokkade op jouw paadje er al voor zorgen dat je planning in de prullenbak kan. Of: één tactisch foutje en je lange termijn spel is naar de haaien. Zoetwaterhaaien dan wel hè. Het spel is bepaald niet vergevingsgezind.

Ik denk dat Barrage, als je het vaak genoeg speelt, op deze aspecten wel wat beter gaat scoren, omdat je meer gaat zien, meer kunt doen en beter in je economie gaat zitten. Ik heb alleen helemaal geen zin om daar doorheen te spelen. Daarvoor waren de eerste potjes voor ons te verstikkend en tenenkrommend. Alles was een rekentechnisch monstrum, je piekert je suf om vervolgens te zien dat je gewoon éérst die actie moet doen. Om daarna te constateren dat de ander dat ook zag. Barrage had beter Blokkade genoemd kunnen worden.

Het thema tot slot, om positief te eindigen. Dat is uitstekend verzorgd. Ook hier een sterke Scythe connotatie, tot en met de inspiratiebron aan toe. Ook Barrage is opgebouwd rond de bijna mythische figuur van de uitvinder Nicola Tesla. Ik vind dat erg leuk en tot de verbeelding sprekend. Thematisch klopt dat waterverhaal ook helemaal, met alle toeters en bellen erbij. Ik had het spel alleen om die reden al echt héél graag gehouden. Afijn. Niet dus, want speeltijd krijgt het niet meer. Soms heb je dat. Een miskleun voor ons. Helemaal niet erg. Op Marktplaats ermee. Hopelijk iemand anders blij. Gaia Project op tafel. En door.

[Lord Leuber]

Niet OT omdat ik (nog?) niet hetzelfde oordeel heb, wel OT omdat het gebaseerd is op hetzelfde exemplaar.

Inmiddels is Barrage bij mij eindelijk op tafel gekomen. 1 keer, dus een vergelijkbare gedegen analyse zal ik niet meteen kunnen geven. Dat zal ook wel even duren want ik speel helaas wat minder vaak spellen dan Pura.

Ik herken zeker een aantal dingen. Om maar eens te beginnen met tergend, of "Barrage komt moeilijk op gang". Zeker. Sterker nog, eigenlijk heb ik eerder al een poging gedaan om het spel solo op tafel te krijgen; alles opgezet, en ik kreeg het niet voor elkaar te beginnen, uit een gevoel "wat moet ik nou eigenlijk gaan doen om uiteindelijk aan punten te komen". Omdat het solo was heb je niemand die protesteert, dus terug de doos in (bedankt voor de inlays, Pura ). Daarna opgezet voor een sessie met mijn vaste bordspel vriend, toen dat qua corona weer kon. En dan kun je er niet onderuit: je moet wel acties gaan doen en maar hopen dat het wat wordt.

Daarbij had ik het gevoel van beklemming met name in de eerste 1, 2 beurten. Zeg maar het idee "als ik twee of drie dingen gebouwd krijg is het al heel wat, laat staan dat ik ooit die verder verwijderde inkomensvakjes vrijspeel". Dat bleek mee te vallen, op het eind van het spel had ik geloof ik nog iets van 3 gebouwen niet op het bord staan. Het is een beetje wat Agricola ook heeft, wat mij betreft: in het begin is het al heel wat om voedsel voor elkaar te krijgen en lijk je nooit genoeg acties of spullen te hebben, aan het eind heb je bijna "over". Verschil vond ik dat het er bij Barrage bij het begin "hopelozer" uitziet maar toch eerder op gang komt.

In eerste instantie wil ik het hier even bij laten. Omdat we waarschijnlijk nog beter moeten spelen, had ik niet het gevoel dat een blokkade meteen over en uit was. Misschien ervaren we dat later nog, al is het ook meestal het soort interactie wat mij in het algemeen aanspreekt in WP spellen.

Onze eerste indruk was in elk geval positief; ook van mij, als verliezer, met een aardige marge.

[Pura Vida]

Gaaf! Eindelijk op tafel!

[Lord Leuber]

Verliezen en het tòch leuk hebben gevonden is trouwens een goed teken voor mij. Ik kan over het algemeen aardig tegen mijn verlies (vind ik zelf ), als ik tenminste het gevoel heb dat het verlies het resultaat was van mindere keuzes van mij en/of betere keuzes van de tegenstander(s). Als ik het gevoel krijg dat ik nergens iets beters had kunnen doen maar (zeker in het begin) in een kansloze positie werd gemanoevreerd door een willekeurige uitkomst, staat een spel bij mij al gauw op een bedenkelijke lijst. Voorbeelden zijn een 4/3 of 5/2 start bij Dominion (+ afhankelijk van het aanbod), niet de startspeler zijn bij Istanbul (of allebei 7 zeggen op die ene tegel en 6 en 7 gooien), uberhaupt het spel Martians: ASoC spelen in semi-competetieve modus, etc.

Ik heb dus goede hoop voor Barrage; ook omdat het denk ik juist het soort spel is wat mij aanspreekt. De willekeur is in elk geval behoorlijk laag; na de startpositie (welk land/ingenieur combinatie, en startposities neutrale dammen, rondedoelen en watertegels) tijdens het spel alleen nog de contracten volgens mij.

[Martyn F]

Ik heb Barrage nu 10x gespeeld en ik vind het steeds interessanter worden.

Het is geen gemakkelijk spel. En fouten in het begin kunnen je duur komen te staan. Maar als alle spelers dat eenmaal doorhebben wordt het erg interessant. En ook flink spannend soms.

[Gert12555]

Voor mij is Barrage het beste spel dat ik gespeeld heb dat niet in mijn collectie zit.

[humske]

Ik heb Barrage nu 10x gespeeld en ik vind het steeds interessanter worden.

Het is geen gemakkelijk spel. En fouten in het begin kunnen je duur komen te staan. Maar als alle spelers dat eenmaal doorhebben wordt het erg interessant. En ook flink spannend soms.

ik speel het graag nog eens met je!

[MickyS]

Zonder het spel gespeeld te hebben, maar de manier waarop je het omschrijft lijkt het mij juist een competatief tactisch en economisch spel.

Maar er zijn WP spellen die zo goed in elkaar zitten dat je, als iemand “jouw” actie blokkeert, “eromheen” kunt werken om alsnog op je hoofdroute te komen

Ik denk dat Barrage, als je het vaak genoeg speelt, op deze aspecten wel wat beter gaat scoren, omdat je meer gaat zien, meer kunt doen en beter in je economie gaat zitten. Ik heb alleen helemaal geen zin om daar doorheen te spelen.

Hieruit proef ik een beetje de crux van de frustratatie. Een ander zou zeggen, dat als je 'atlijd wel wat goed kunt kiezen om te doen', dat het spel minder diepgang en interactie met zich meebrengt.

Ik snap dat je er niet je levenswerk van wilt maken. Maar net als al het goeds in het leven, hebben sommige dingen tijd en ervaring nodig om het te kunnen waarderen. Wijn, jazz, andere mensen op de wereld.

Hoe vind je een spel als Agricola bijvoorbeeld? Ook strak en tergend, maar een spel dat je moet 'ontdekken' om er het genot van te zien.

Verder geen aanval hoor, maar de punten die je beschrijft waarom je dit spel niet leuk vindt, triggeren mij juist om dieper naar spel te kijken! Dus dank daar voor. De ontwerpers hebben ook Tzolkin en Grand Austria Hotel ontworpen. Beidden spellen die ik erg hoog aanschrijf!

[Martyn F]

Ik snap dat je er niet je levenswerk van wilt maken. Maar net als al het goeds in het leven, hebben sommige dingen tijd en ervaring nodig om het te kunnen waarderen. Wijn, jazz, andere mensen op de wereld!

Je slaat de spijker op zijn kop. Dat is wat Barrage zo interessant maakt. Je maakt telkens weer fouten. Maar probeert steeds beter te worden!

[Pura Vida]

Ik vind je vergelijking tussen spellen, wijn, jazz en mensen erg leuk en adequaat bovendien, Micky! Je betreedt daarmee ook een terrein met veel onverklaarbare magie. Waarom is het ene spel meteen raak en wekt de ander direct weerzin? Waarom worden sommige spellen een verslaving en speel je andere - hoewel steengoed - uiteindelijk maar zelden? Waarom trek je de stroeve eerste potjes soms wel en soms helemaal niet?

[Martyn F]

Waarom trek je de stroeve eerste potjes soms wel en soms helemaal niet?

Ik denk dat dat ook vaak aan de atmosfeer ligt.

Een redacteur vertelde mij ooit dat een slecht spel op een goede avond eerder doorgaat naar de volgende ronde, dan een goed spel op een slechte avond.


Sent from my iPhone using Tapatalk

[Pura Vida]

Waarom trek je de stroeve eerste potjes soms wel en soms helemaal niet?

Ik denk dat dat ook vaak aan de atmosfeer ligt.

Een redacteur vertelde mij ooit dat een slecht spel op een goede avond eerder doorgaat naar de volgende ronde, dan een goed spel op een slechte avond.


Sent from my iPhone using Tapatalk

Precies: net als met wijn dus. Of jazz. Of mensen.

[MickyS]

Daarom des te meer reden om een spel niet op een avond af te rekenen. Soms moet hij gewoon een jaar rijpen in de kast, om een volgend jaar in volle glorie op tafel te komen.

Verstuurd vanaf mijn SM-G973F met Tapatalk

[Martyn F]

[Pura Vida]

Daarom des te meer reden, om een spel niet op een avond af te rekenen. Soms moet hij gewoon een jaar rijpen in de kast, om op een volgend in volle glorie op tafel te komen.

Verstuurd vanaf mijn SM-G973F met Tapatalk

Helemaal eens. Soms heb je dat. En soms laat je die stroeve en van tannine bulkende superwijn lekker door iemand anders opdrinken omdat het vocht te tergend door je eigen slikgedeelte komt en pak je zelf toch liever een soepel kloosterbiertje uit een willekeurig vriendelijk dorpje in Vlaanderen.