Ik had het misschien al moeten weten: Wingspan is mijn favoriete bordspel en de ontwerper van Wyrmspan, Connie Vogelmann, sloeg met Apiary al een plank mis. Draken zeggen mij ook al niets. Drie redenen om voorzichtig te zijn. Toch moest ik deze kopen natuurlijk.
Spelconcepten
Wyrmspan lijkt erg op Wingspan. Je bouwt een tableau op van kaarten, je bouwt dat op met allerlei grondstoffen en eieren, je hebt een beperkt aantal beurten waarin je via de gespeelde kaarten allerlei acties kunt uitvoeren en synergetische effecten probeert te bewerkstelligen, je hebt rondedoelen waarop je wedijvert en aan het einde wint degene met de meeste punten.
Er zijn ook verschillen: Wyrmspan gaat over draken en niet over vogels. De blokjes waarmee je acties uitvoert zijn vervangen door muntjes die je uitgeeft en die je ook extra kunt krijgen. Er is een drakengildebord met een spoor waarop je vooruit gaat met allerlei bonussen onderweg. Je acties gaan van links naar rechts over de kaarten in plaats van van rechts naar links. Je moet eerst grotten uitgraven voordat je drakenkaarten kunt spelen. De ei-, kaart- en voedselmachines zijn getemperd of eigenlijk zelfs nagenoeg uit het spel verdwenen.
Alles bij elkaar genomen vind ik die veranderingen geen verbeteringen. Dat zal hieronder duidelijk worden.
Thema
Het drakenthema doet mij zoals gezegd helemaal niets. Dat wist ik tevoren en dat mag dus niet meetellen in mijn beoordeling, maar dat ik in zo'n schattige kinderdraakjeswereld terecht zou komen, vind ik toch teleurstellend. De draken zijn nogal bedacht (duh), betekenen dus niets en hun krachten zijn in mijn ogen dan ook kunstmatig. Het grappige is dat er een heel boekje bij zit met alle verhalen over de draken. Prachtig boekje trouwens. Maar had dat met Wingspan gedaan, denk ik dan. Vogels bestaan namelijk echt en hebben ook nog echte verhalen.
Artwork en spelonderdelen
Het spel is weer prachtig verzorgd, zoals gebruikelijk bij Stonemaier Games. Artwork is heel mooi, er zit echt veel werk in de tekeningen en de materialen zijn weer top. Hoewel…? De kaarten, met donkere randen aan de achterkant wat in mijn ogen al een doodzonde is, begonnen al kleine witte plekjes te vertonen met één keer schudden. Ja ja, ik weet het, ik had alles kunnen sleeven… maar komop mensen: beschadigingen na één keer schudden? Niet dat het mij veel kan schelen eigenlijk, die plekjes, maar ik denk dat veel bordspelfanaten hier toch bij fronsen.
Het actiesysteem
De beurten zijn ineens ongelijk verdeeld. Ja echt. Geen voor iedereen gelijke eindigheid aan blokjes meer, maar muntjes die je uitgeeft voor een beurt. Een speler kan met wat geluk extra muntjes verzamelen en daarmee extra beurten verdienen. De anderen zitten dan aan het einde van een ronde wel mooi te wachten. Qua punten lijken die extra muntjes wel in balans met andere voordeeltjes in het spel, maar toch: wachten tot iemand anders nog even zijn of haar extra beurten pakt, is best hinderlijk.
Tableau van kaarten
Je bouwt in Wyrmspan wel een tableau van kaarten, maar dat doet vervolgens niet zoveel als in Wingspan. Je spaart grondstoffen en je speelt een draak. Een juiste volgorde van acties levert wat efficiencywinst op maar dat is het dan ook. Geen supercombo's hier, geen synergetische explosies. Hooguit kleine puntenplofjes. Dat wreekt zich vooral op het eind, als je nog wel beurten over hebt, maar eigenlijk niet zoveel punten meer kunt pakken.
De meeste punten komen van je draken, daarna van het doelenbordje en dan nog rond de 10 van het gildebord. Een machientje maximaliseren is er niet bij want daar hebben ze geforceerd een grens aan gesteld: elke volgende actie in dezelfde rij (grot) kost namelijk een extra ei. Aldus lokt het spel uit dat je iets opbouwt, wat je vervolgens maar matig kunt gebruiken. Tableaubouwen met een handicap zogezegd.
Het gekke is dat de ontwerper dat zelf ook al lijkt te vinden, want met een grotkaart op de laatste kolom van elke grot kun je eenmalig allerlei overbodige materialen inwisselen voor een extra muntje (= beurt). Bij Wingspan komt het echt bijna nooit voor dat je zóveel overbodige zaken hebt verzameld dat je ze weg zou willen doen voor een extra bonus. Bij Wyrmspan dus wel.
Je kunt al spelende trouwens, als je niet oplet, jezelf helemaal klem zetten en de laatste beurten moeten passen omdat je bijvoorbeeld geen eieren meer hebt. Natuurlijk is dat je eigen schuld, maar dan nog: een spel hoort niet zo uit te pakken. Nooit.
Eieren
De eieren, in Wingspan nog thematische gangmakers en puntenpakkers, zijn hier slechts extra betaalmiddel. Verder doen ze er niet toe. Aandeel in je puntentotaal is erg klein. Gezochte spelelementen zijn het ineens, waar ze in Wingspan nog een centrale rol hebben.
Grotten
De extra laag van grottenbouw, voor je een draak kunt spelen, vind ik overbodig. Het voegt een keuze toe om maar een extra keuze te hebben. O ja, en je krijgt altijd iets als je een grot plaatst. Waarmee de willekeurigheid verder wordt vergroot.
Interactie
Interactie, in Wingspan nog zo prima verzorgd (zie dit draadje), gaat flink naar beneden bij Wyrmspan. Alleen de rondedoelen blijven over, en het wegpakken van kaarten voor de ander. Oké: soms geef je nog eens iets weg. Maar verder is het bordje van de ander irrelevant. Je kunt net zo goed aan verschillende tafels gaan zitten. Wat gezien de ruimte die het spel inneemt niet eens zo'n gek idee is.
Conclusie of geen conclusie, dat is de vraag
Wyrmspan speelt alsof ze de vogels uit Wingspan hebben gekortwiekt en vervolgens als neergestorte draakjes met allerlei kunst- en vliegwerk geprobeerd hebben weer op hoogte te brengen. Dat is niet helemaal gelukt. Zoals Apiary na een paar potjes dood voor de kast viel, zo viel ook Wyrmspan na een paar potjes een beetje plat. Geen diepgang, snel verveeld, geen spanningsopbouw of puntenexplosies, maar een spelletje doen als ledige bezigheid. Bij alle veranderingen t.o.v. Wingspan denk ik: waarom eigenlijk? Bij alle aanvullingen ook. Ik vind dit spel dus niet zo’n goed ‘Wingspan-spel’.
Echter. Mijn jongste zoon vindt het een leuk spel. Hij vindt die draken helemaal top, hij is gewoon lekker zijn bordje aan het vol spelen, probeert de beste plekjes op het gildebord te pakken, is gek op de effecten van de drakenjonkies, enzovoort. Heeft ook al eens 125 punten gehaald met allerlei multipliers op die draakjes van hem. Ik heb mezelf dus spreekwoordelijk in de voet geschoten met deze aankoop, want spelen zál ik dit spel voorlopig. Ik zou dus zomaar eens op mijn negatieve oordeel terug kunnen komen en op zich vind ik het spelletje bepaald geen straf om te spelen. Maar intussen wacht ik met ongeduld op een échte uitbreiding van Wingspan. Vogels uit Zuid-Amerika graag. En snel een beetje.
. Hebben we ze allemaal op een rijtje. Poffertjespan is bijvoorbeeld óók heel leuk.