Kaarten in de juiste volgorde spelen zonder te spreken met elkaar? Dat kan, maar dan moet je elkaar indringend aankijken (zoals de spelregels ons vertellen), loensen, naar je eigen kaart kijken of toch een keer praten (laatste twee acties allebei eenmalig). Doet dit je onmiddellijk aan The Mind denken? Niet onlogisch, want het spelmechanisme lijkt er een klein beetje op. Toch zijn er voldoende andere elementen om Get it! even onder de loep te nemen.
In de eerste ronde speel je zonder speciale kaarten. Je schudt de andere veertig kaarten (genummerd van 1 tot 40) en verdeelt 10 kaarten (mogelijk niet gelijk verdeeld) onder de spelers. Elke speler bekijkt zijn eigen kaarten en sorteert ze van hoog naar laag, dat wil zeggen de hoogste kaart leg je gedekt op tafel, daarna de hoogste kaart erop enzoverder tot je alle kaarten in een gedekte stapel voor je heb liggen. In deze stapel ligt de hoogste kaart dus onderaan en de laatste kaart bovenop. Daarna geven de spelers hun stapels één maal naar links door. Je mag de ontvangen kaarten niet bekijken.
Elke speler draait de bovenste kaart op zo’n manier open, dat hij zelf zijn eigen kaart niet kan zien. Dat betekent dus dat je alle andere kaarten ziet, maar niet je eigen kaart. Elke speler bekijkt alle kaarten, behalve zijn eigen kaart. De bedoeling is om nu de laagste kaart te spelen. Dat doe je door de speler die de laagste kaart vasthoudt, indringend aan te kijken. Als de speler met de laagste kaart doorheeft dat iedereen naar hem kijkt, dan speelt hij die kaart in het midden van de tafel. Vervolgens draait hij een nieuwe kaart open (als hij nog kaarten heeft tenminste) en gaat het spel verder. Opnieuw kijkt iedereen de speler aan die op dat moment de laagste kaart heeft. Die speler speelt dan zijn kaart in het midden en neemt een nieuwe kaart enz. Als alle kaarten op die manier uitgespeeld zijn, win je de ronde/het level.
In level twee komen er vijf glimlachkaarten bij. Je neemt de volledige stapel kaarten (dus ook de kaarten die in level 1 meespeelden, je schudt er de vijf glimlachkaarten onder en verdeelt deze ronde 13 kaarten aan de spelers. Opnieuw kan het zijn dat niet alle spelers evenveel kaarten hebben. De kaarten worden opnieuw gesorteerd, maar de speciale glimlachkaart mag niet als bovenste kaart op de nog door te geven stapel liggen.
Opnieuw draait elke speler een kaart open en houdt hij die kaart voor zich. De spelers gaan weer op zoek naar de laagste kaart en kijken de eigenaar ervan opnieuw indringend aan. Als er een glimlachkaart gedraaid wordt, dan moet eerst die kaart afgehandeld worden. Speciale kaarten worden immers als de laagste kaarten beschouwd en moeten dus gespeeld worden voor de getallenkaarten. Een speler met een glimlachkaart wordt niet indringend aangekeken, maar lieflijk toegelachen. Als die speler doorheeft dat iedereen mooi naar hem zit te lachen, speelt hij zijn kaart in het midden. Zo gaat de ronde verder tot alle kaarten gespeeld werden. Echter de tijd tikt ongenadig verder en ook deze opdracht moet binnen de tijdspanne van één minuut voltooid worden.
In level 3 komen er twee oogkaarten bij en moeten er 16 kaarten verdeeld worden. Bij de oogkaarten kijk je de eigenaar van die kaart niet aan, maar kijk je langs die speler (vreemde gewaarwording).
In het volgende level komt er een spiegelkaart bij waarbij alle spelers die de kaart zien (iedereen behalve de eigenaar dus) naar zijn hun eigen kaarten mogen kijken en moeten proberen te onthouden welke kaart ze gezien hebben. Zo weet de eigenaar van de spiegelkaart dat hij die kaart heeft en dus moet spelen. In deze ronde worden 19 kaarten uitgedeeld. In level 5 komt er een kaart met een tekstballon bij. Die werkt op een gelijkaardige manier als de spiegelkaart. De spelers die de kaart zien, mogen hardop de getallen voorlezen die ze zien. Zo weet de eigenaar van de kaart met de tekstballon dat iedereen eenmalig mag praten, dat hij die speciale kaart heeft en die dus nu moet spelen. In deze ronde verdeel je 22 kaarten.
In het laatste level komen er dan nog eens 10 dubbelkaarten bij (1, 6, 10, 15, 19, 22, 26, 33, 37, 40). Onder de spelers worden 25 kaarten verdeeld. Zijn er op een bepaald moment twee kaarten met dezelfde waarde te zien, dan bepaal je zelf welke kaart eerst afgelegd moet worden (door die specifieke speler aan te kijken) en welke daarna. Opgepast, pas na het opendraaien van de nieuwe kaart gaat het spel verder. Er kan dus ook een speciale kaart gespeeld moeten worden tussen twee kaarten met dezelfde waarde.
Slagen jullie ook in dit opzet, dan winnen jullie Get it!
Wat zij er ook mogen van vinden, ik vind Get it! leuk.
Ondanks de humor en flauwe zever die ik zeer waardeer, wil ik toch volgende opmerkingen maken: speel het zonder tijdsdruk en gooi de zandloper of telefoontimer opzij. Wil je echt je zelf uitdagen na een aantal spellen, neem er dan gerust een timer bij. Ik ervoer minder speelplezier met de tijdsdruk. Verder vind ik het jammer dat je dus best wel een aantal rondes ver kunt geraken zonder ooit die speciale kaarten tegen te komen. Op die manier gaat het speelplezier wat verloren voor mij. Als test speelden we eens een laatste rondje met àlle speciale kaarten, aangevuld met gewone kaarten. Dat rondje vond ik ongeveer het meest hilarische. Laat de jeugd maar lachen om hun ouwe … Wellicht nemen ze het spel stiekem uit de kast als ze zelf vrienden over de vloer hebben.
- White Goblin Games
- Spelontwerp: Steffen BENNDORF
- Grafisch ontwerp: Christian OPPERER
- 3 - 6 spelers vanaf 8 jaar
- 20-30 minuten
- Adviesprijs: € 12,95
