Hoe belangrijk is winnen voor jou?

[Dennis77]

Of je nou coöperatief speelt of tegen elkaar: hoe belangrijk is het voor jou om te winnen?

Het draait voor mij niet om winnen, maar toch doe ik het graag. Belangrijker is het gevoel wat ik tijdens een spelletje heb. Gaat het lekker en kun je een beetje je ding doen? Of zit je vast, steelt je tegenstander weer die ene kaart, komt het gewoon niet van de grond? Dat laatste, daar heb ik echt een hekel aan. Dan voelt het als verloren tijd. Een lekker potje waarin ik goed heb gespeeld, maar iemand had net meer punten? Geen probleem. Natuurlijk vind ik winnen leuk en daar kan ik wel vrolijk van worden. Maar als iemand anders het beter heeft gespeeld? Terecht gewonnen en alle felicitaties aan de winnaar.

Allemaal heel politiek correct, maar als ik eerlijk ben is er wel één ding wat ik slecht trek. Als je continue voor staat, het gaat lekker en je hebt het gevoel: dit ga ik winnen! en iemand kaapt dan net nog voor het einde een overwinning weg. Daar kan ik dan wel even moeite mee hebben of soms zelfs oprecht chagrijnig van worden. Maar goed, ik ben (enigszins) volwassen en uiteindelijk zet je je er wel over heen. Snel een nieuw spelletje doen helpt altijd.

Hoe zit dit bij jullie?

[Edwin84]

Helemaal eens met jou. Ik speel om te winnen en wil dat iedereen dat doet.

Het hoeft geen punten uitrekenen met AP en optimalisatie op toernooiniveau te worden. Maar als iemand zeker bij spellen met interactie voor spek en bonen meedoet en zomaar wat doet kan dit het spel element eruit halen. Je kunt dan enorm benadeeld worden door iemand die onbedoeld maar wat doet en niet echt mee is.

Spellen waarbij je geluk moet hebben met de kaarten die je trekt die 1.5 uur of langer duren kunnen frustreren. Wil zelf het gevoel hebben dat ik de taktiek of strategie heb kunnen proberen die ik wilde. Ook al verlies ik dik. Dat maakt me niet uit.

Een spel waar alle scores heel dicht bij elkaar liggen en 1 speler net wel een beurt van 20 punten kan maken in de laatste beurt en een ander net niet waardoor eigenlijk het aankwam op de laatste ronde halen voor mij ook de fun eruit. Je krijgt dan een eindscore van bijvoorbeeld 110, 112, 115 en 134. Terwijl de rest met net 1 grondstof meer 130, 132 en 135 had gehad.

[Lucky Jack]

Voor mij is winnen vooral de kers op de taart. Leuk als het gebeurt, maar niet het belangrijkste.

Neem Fury of Dracula als voorbeeld. Als Dracula kun je vaak vrij veilig spelen: ver weg blijven van de jagers, risico's vermijden en langzaam richting een vrijwel zekere overwinning kruipen. Effectief? Absoluut. Spannend? Niet echt.

Ik kies dan liever voor een totaal andere aanpak. Met de dood voor ogen een jager aanvallen, een gewaagde zet doen die niemand verwacht, of bewust een risico nemen omdat het verhaal er mooier van wordt. Dat eindigt regelmatig in een nederlaag, maar ook in avonden waar jaren later nog over wordt nagepraat.

Dus ja, winnen is leuk. Maar als ik moet kiezen tussen een stille, efficiënte overwinning of een legendarische nederlaag waar iedereen nog om lacht, dan kies ik meestal voor het laatste. Een goede herinnering is mij meer waard dan een extra streepje op de winstatistieken.

[WTULTC]

Ik sta er zoals Dennis in.

Vorige week kon ik wel enorm genieten van iemand anders overwinning en met name door zijn out of the box denken waardoor hij deze overwinning tot stand bracht bij Alice Garden. Normaal gesproken puzzelt iedereen zo netjes dat je nauwelijks vrije vakjes (minpunten) overhoudt. Maar hij deed het anders. Zorgde dat hij veel extra enkele tegeltjes verdiende en puzzelde zo dat hij zelf bewust geen grote tegels meer kwijt kon waardoor het spel eigenlijk 1 a 2 rondes te vroeg eindigt.
Door zijn vele extra tegels kom hij veel meer dicht leggen dan de anderen.

[Dennis77]

Ik kies dan liever voor een totaal andere aanpak. Met de dood voor ogen een jager aanvallen, een gewaagde zet doen die niemand verwacht, of bewust een risico nemen omdat het verhaal er mooier van wordt. Dat eindigt regelmatig in een nederlaag, maar ook in avonden waar jaren later nog over wordt nagepraat.

Dit is wel mooi!

Ik speel Tapestry ook elke keer anders. Geheel ander soort spel, natuurlijk. Maar ook hier dit idee: om elke keer voor hetzelfde spoor te gaan vind ik niet zo interessant. Ik las ooit ergens dat het rode militaire spoor de meeste punten oplevert. Sindsdien nooit meer echt gespeeld. Ik probeer juist liever één van de andere sporen om te kijken hoe ver ik daar mee kan komen. Het spel zo volledig mogelijk spelen, dat is dan wat het interessant maakt, het ontdekken zeg maar.

[Dennis77]

Iets wat ik in het algemeen jammer vind, is wel dat je tegenwoordig lang niet altijd meer een gevoel kunt hebben bij de punten telling. Veel spellen geven nog altijd wel punten tijdens het spel, maar vaak komt er een grote eindtelling, waardoor je nooit weet hoe je er voor staat tot de eindtelling klaar is.

[Patries]

Winnen geeft altijd een kleine euforie, maar een tevreden spel geef meer voldoening.

Ik speelde laatst wingspan en mijn kaarten waren echt ruk in vergelijking met die van mijn medespelers. Toch vond ik dat ik desondanks goed gespeeld had, ik had er m.i. alles kunnen uithalen wat mogelijk was. Daarom toch een leuk potje.

Ook met Clank! Catacombs een keer iets meegemaakt: de tegels met de artifacten kwamen heel snel in het spel en de weg was zo eenvoudig om weer terug te komen, dat ik binnen een half uur er met de winst vandoor zou kunnen gaan. Maar ik ben toen niet direct teruggegaan, maar ging nog wat onderzoeken en ontdekken. Er kwamen leuke verrassingen langs en daardoor werd het een leuk potje.

Ik ga alleen in de laatste beurt uitrekenen hoe ik de meeste punten kan bereiken. Dat ga ik wel alle mogelijkheden na. De andere beurten geloof ik wel. Tempo in het spel is voor mij een deel van het spelplezier, voor mij dus belangrijker dan de winst.

Als ik met nieuwe spelers speel, dan kan ik die ook wel zodanig helpen dat ik mezelf in de vingers snij. Maar het is gewoon leuker als iedereen het spel een beetje goed kan spelen. Andersom ook: als ik voor het eerst een spel speel dat de rest al kent, dan probeer ik gewoon leuk mee te doen zonder dat ik de anderen hinder. Dan hoef ik echt niet direct te winnen.