Tweede wat opvalt, zijn de schattigste speelstukjes ter wereld. De enorme scholen vossenkopvisjes, koraalbaarsjes, vijlvisjes en clownvisjes die uit hun verpakking komen zwemmen, zijn een feest voor het oog. Houten speelgoed met felle en levensechte kleuren. Je krijgt gewoon zin om dit spel te gaan spelen. Artwork van Sophia Kang is sowieso weer prachtig.
Het regelboekje bevat behalve heldere aanwijzingen ook veel kleine achtergrondteksten en een heuse encyclopedie van het Barrièrerif achterin. Al die wetenswaardigheden maken de eerste spelbeleving compleet en erg leuk.
Spelconcepten
Zoals een gerespecteerd lid van onze spellengekkengemeenschap al schreef: Shallow Sea speelt als een Cascadia kloon, maar dan toch iets anders. Dat kunnen wij intussen beamen na een tiental potjes met zijn tweeën en drieën. De spelletjes zijn zeer vergelijkbaar maar verschillend genoeg. Cascadia is vloeiender en soepeler; het tweedimensionale puzzelen is relaxed en rustig. Shallow Sea is ook soepel genoeg, maar veroorzaakte bij mij toch een acute hersenverstuiking. Ik kon er ook niks van, die eerste potjes. Ik had zoveel dimensies bij elkaar te puzzelen dat ik bijkans duizelig werd. Afijn, ik wil maar zeggen: Shallow Sea is echt een breinbreker. Familiespel? Wellicht. Maar wel voor echte puzzelfamilies dan. Met flexibele hersens.
Hoe werkt het nou? Net als Cascadia dus: je pakt een combinatie van tegel en vis en legt dat in je eigen rif. Alleen heb je bij Shallow Sea meer keus: er liggen behalve koraaltegels en visjes óók zeedieren in het aanbod: tegels met doelen erop die punten waard zijn als je ze ‘voltooit’, dat wil zeggen: als je visjes en koralen in een bepaald patroon of kleurencombinatie op je bordje liggen. Er liggen dus drie rijen op tafel in plaats van twee; waarbij je steeds moet kiezen voor een vis met een koraaltegel of een vis met een zeedier. Dat aspect alleen al geeft een hoop meer keuzes en hersenactiviteit. Vervolgens kun je die tegels en visjes in allerlei richtingen in je eigen zee kwijt, waarmee je dus beurt voor beurt een koraalrif opbouwt. Aldus ontstaat tussen spelers een continue strijd om kleurige tegels en vissen.
Met de interactie zit het bij dit alles wel goed. Want je ziet de hele tijd combinaties liggen die jij wel wilt en je geeft met het aanleggen van je waterdieren ook aan anderen prijs waar je heen wilt met je eigen barrièrerifje. Daarnaast speel je allemaal toe naar twee openliggende ecosysteemdoelen - en probeer je ook nog een maximale diversiteit aan koralen, waterdieren en vissen te bereiken. Meer diversiteit is namelijk meer punten.
Dat beurtelings pakken uit een gezamenlijk aanbod, gecombineerd met die lichte race naar bepaalde einddoelen, is een vorm van interactie die ik zeer waardeer. Het duurt even voor je met je ogen van je eigen rif loskomt, maar als je vaker hebt gespeeld, ga je echt wel op de andere rifjes letten en daar jouw beurten op afstemmen.
De herspeelbaarheid bij dit alles is groot. De halve doos ligt vol waterdieren om uitgeprobeerd te worden, en de mogelijke combinaties die je elke beurt kunt pakken zijn ongeveer oneindig. Wat in mijn geval de herspeelbaarheid bevordert, is dat ik ongeveer elk potje verlies. Ik puzzel me gek, denk vaak dat het best goed gaat, maar verlies gerust van medespelers die naar eigen zeggen hun rifje hebben vernaggeld. Kortom: ik kan er ook na meer dan tien spelletjes nog steeds niks van, maar wil het elke keer opnieuw proberen.
De uitbreiding: Broedseizoen
Als je een spel uitbrengt en meteen ook de uitbreiding uitgeeft, dan geeft dat te denken over de kwaliteit van het basisspel. Maar dat hoeft dus niet: de schildpadden zijn volstrekt niet nodig voor een goede spelbeleving. Wèl geven ze een beetje extra interactie. En een extra puzzellaagje. Daar zat ik net op te wachten. Heb ik eindelijk het multidimensionale puzzelen onder de knie, eigenlijk zelfs dat niet, moet ik ineens ook nog die schildpadden een plek geven. “Succes ouwe”, zegt zoon 2 dan. Zijn schildpadden halen de volgende generaties wel, die van mij sterven bijkans uit. Alle gekheid: de uitbreiding draait dus om schildpadden die willen broeden. Als jij als eerste aan de voorwaarden boven het nest voldoet, leg je thematisch meer eieren en krijg je speltechnisch dus meer punten. Voilá: extra competitie in het spel. Stukje Darwin ook.
Daarnaast bevat de uitbreiding de onontbeerlijke extra zeedieren = extra patroon- en combinatiedoelen. Meer variatie = vaker spelen, nietwaar?
De mini-uitbreiding: Zeldzame vissen
Deze uitbreiding, met de hamerhaai, zaagvis, walvishaai en napoleonvis, is vooral leuk om te zien op tafel. Het levert daarnaast een iets andere startpositie op en een paar nieuwe einddoelen die met deze speciale vissen te maken hebben. Je kunt ervoor kiezen met deze vissen te spelen en een bijhorend doel in het spel te brengen. Wat ook kan is dat je de doelen gewoon door de andere doelen schudt en de speciale vissen erbij pakt als zo'n doel tevoorschijn komt. Een mooie aanvulling op je eigen tableau voor nog weer extra knaagwerk in je hoofd.
Conclusie
Shallow Sea is een kleurenfeest op tafel en een pittige ‘pakken en leggen’ puzzel. Niks nieuws op zich, maar door het meerlaagse puzzelen toch anders genoeg om zich staande te houden tussen grootheden als Carcassonne, Azul, Harmonies of Cascadia. Daarbij is dit ondanks alle abstractheid toch wel de meest thematische van alle genoemde spelletjes, waarbij het spelmechanisme nadrukkelijk ook de biodiverse werkelijkheid verbeeldt. Al met al een uitstekend spelletje dus, dat wij heel graag spelen. In elk geval tot ik eindelijk zelf eens het mooiste barrièrerif van allemaal voltooid heb.
Shallow Sea
DSV Games, 2026
1-4 spelers, 10+
Ontwerp: Yeom Cheolwoong
Vormgeving: Sophia Kang
.