Artwork en vormgeving
Eerst maar even dat uiterlijk. Dat is uitstekend verzorgd. Het artwork is weer lekker duister en prikkelend en alles ademt de vertrouwde dreigende sfeer van Scythe. Hoewel ik langzamerhand wel merk dat ik enigzins uitgekeken raak op Rozalski. Zijn liefde voor Anna en haar beer Wojtek vind ik wel weer leuk: wederom heeft zij een hoofdrol, op de cover zelfs dit keer.
Je krijgt een op te rollen dubbelzijdige speelmat, prima houten materiaal en mooie stevige kaarten om mee te spelen. De mechs zijn weer leuk gevonden en vooral de metalen versies zijn lekker vast te pakken. Het Scythe karakter lijkt evenwel een groeistoornis te hebben en heeft een andere kleur dan de karakters die we van Scythe kennen. Als je Scythe speelt met dit nieuwe karakter, dan valt dat toch op, in negatieve zin. Hij is wittig in plaats van donkergrijs en bepaald kabouterachtig tussen de oude hoofdrolspelers.
Spelmechanismen en mogelijkheden
Wat zit er allemaal in de doos? Allereerst krijg je een nieuw tweespelerspel waarin een nieuw Scythe karakter het met zijn mechs opneemt tegen een nieuwe Expeditions mech. De Turken komen in het spel, met Constantinopel als basis en Evren als karakter, met een hond genaamd Acar en een speelmat met de naam Adventurous. Allemaal uiteraard met de bekende tokens en gebouwen. Ook zitten er leuke nieuwe encountercards bij en een paar factory cards. De Expeditions mech heeft de naam Explorer gekregen, met Nikte als bestuurder en Nohoch als dierlijke kompaan. Ook hier verder aangevuld met het bekende materiaal uit Expeditions: corruptie steentjes, werkers en ontdekkingskaarten.
Verder zitten er nieuwe combat cards bij, die totaal anders zijn dan de kaarten die we van Scythe kennen. Logisch, want ze moeten ook de Expeditions speler, niet gewend aan strijd, een kans geven om een strijd te winnen.
Je speelt dit duel op een dubbelzijdige speelmat (Jungle & Desert) met een dubbelzijdige Triumph Track (A & B) met acht wincategorieën. De eerste die zijn of haar vierde ster op een van die categorieën neerlegt, heeft gewonnen.
Als je beide spellen kent, dan speel je dit tweespeler spel vrij snel. Het is namelijk echt Scythe versus Expeditions, met een paar kleine extra regels en op een kleinere speelmat. Beide spelers krijgen een handige samenvatting van de eigen regels voor deze clash tussen twee spelsystemen. De Expeditions speler onderzoekt, kijkt rond, ontdekt en probeert op deze manier de doelen te bereiken. Het spelen van de goede kaarten staat centraal. De Scythe speler bouwt op, koloniseert, pakt momentum. Het inzetten van werkers op de goede plek staat centraal.
Een tweede mogelijkheid met Meloch is dat je op deze speelmat Scythe versus Scythe gaat spelen, of Expeditions versus Expeditions. Je hebt uiteraard de materialen nodig van de respectievelijke spellen, maar je kunt daarmee eindeloos combineren als je met zijn tweeën bent. Zelfs het 'grote' modulaire bord is voor twee spelers niet zo krap als de nieuwe dubbelzijdige speelmat, dus aanhangers van directe interactie kunnen hun hart ophalen.
Derde mogelijkheid is om de nieuwe spullen uit Meloch te gebruiken als uitbreiding van beide bestaande spellen. Daarbij kun je de nieuwe encounter cards, factory cards en discovery cards gewoon toevoegen aan je bestaande stapeltjes kaarten. De nieuwe combat cards kunnen de oude vervangen, waarmee je spel Scythe - als het gaat om interactie - echt wel nieuw elan krijgt: uitkomsten van strijd liggen niet meer vast met deze nieuwe kaarten. Alles kan ineens gebeuren. Nou ja, bijna alles.
Kortom: Duel of Meloch is weer een typisch Stegmaier ontwerp. Je kunt er alle kanten mee op en alles is te mixen en matchen naar eigen wensen. Duel of Meloch is een snoepdoos met voor iedereen iets lekkers.
Hoe bevalt dit ons allemaal?
Wij hebben intussen alles geprobeerd en ik loop de mogelijkheden allemaal langs.
Scythe versus Expeditions voor twee spelers
Er zit iets uitdagends in het idee achter dit duel: je ziet acht zogeheten ster categorieën liggen, waarvan je er vier wilt proberen te pakken voordat de ander er vier te pakken heeft. Je gaat dus iets opbouwen en doet dat hopelijk sneller dan de ander. Het vraagt inzicht in waar de ander op gaat loeren, en het vraagt aanpassingsvermogen als het toch anders loopt dat je dacht. Je probeert vooruit te komen terwijl de ander je zit tegen te werken. Je wilt foutloos bewegen terwijl je de zetten van de ander inschat. Je kunt jezelf voor het hoofd slaan als de ander je te slim af is en je kunt het gelukje pakken als de ander een onhandige zet doet. Eigenlijk wat een goed spel dient te hebben: spelen op het puntje van je stoel, elkaar in de gaten houden, blokkeren en dwars zitten, tegelijkertijd proberen tempo te maken. In elke zet zit spanning en emotie.
Klinkt goed, nietwaar? Helaas pakt niet alles goed uit. Dat blijkt al na een paar potjes. Er is bijvoorbeeld een groot verschil tussen beide tracks en maps enerzijds en de winkansen voor Expeditions speler en Scythe speler anderzijds. Scythe heeft de winst in eigen hand op de Desert Map en met Track B, terwijl Expeditions op de Jungle Map en diezelfde Track eigenlijk onverslaanbaar is. Ik kan daar nu heel veel woorden aan wijden waarin ik uitleg waarom dat is, maar dat is alleen leuk voor de kenners van een der beide spellen. De conclusie is wel hard: wij spelen het duel niet meer met Track B, want die is gewoon te snel opgelost. Dat dat er met het testspelen niet uit is gekomen, vind ik ongerijpelijk. Misschien is dit gezeur van doorgewinterde Scythe en Expeditions spelers, maar ik dacht toch dat dit spel voor hen was bedoeld.
Met Track A is nog wel voldoende te ontdekken, ware het niet dat een tweede tegenvaller in de weg zit: de exclusieve wincategorieën en het speleinde, die beide heel anders zijn dan bij Expeditions en Scythe. Dat exclusieve: er kan maar een speler een ster bij een bepaalde categorie leggen. Dat betekent dat je eigen moeite voor die ster voor niets is als de ander daar al een ster legt. In zowel Scythe als Expeditions is dat anders en kun je later alsnog je ster kwijt.
Het speleinde: alles wat je hebt bereikt, doet er niet meer toe als een van de spelers een vierde ster neerlegt: vier sterren is winnen en klaar. Waar de originele spellen Expeditions en Scythe op het eind nog een spannende telling van geld hebben, waarin alles wat je hebt opgebouwd nog wordt ingewisseld voor punten, zie je in dit duel de uitkomst soms al veel eerder. Sterker geformuleerd: sommige potjes kun je halverwege feitelijk al opgeven. Dat hebben wij niet gedaan, maar stom vind ik dat wel. Het is puur en enkel een race naar het vaste eindpunt van 4 exclusieve sterren. Al het andere doet er niet toe. Daarmee ontbreekt het in Duel of Meloch aan de diepgang die beide originele spellen wèl hebben. Duel of Meloch is één snelle zero sum game. Dat kan heel spannend zijn, wij vonden dat niet.
PS: je kunt natuurlijk ook dit duel spelen met ándere Scythe en/of Expeditions karakters. Wij hebben dat (nog) niet gedaan en het duel slechts gespeeld met wat er in de Meloch-doos zit.
Scythe vs Scythe
Ook dit hebben we natuurlijk gespeeld. Ook dat is ons matig bekomen. Er zijn vele combinaties te maken met de spelersmatten, factiematten, het dubbelzijdige bord en dan ook nog de dubbelzijdige Triumph Track. Maar de meeste daarvan werken gewoon niet goed met de gegeven posities op de dubbelzijdige speelmat. Als je Scythe door en door kent, zie je al direct de voor- en nadelen van bepaalde combinaties. Een oplossing is dat je samen tevoren evenwichtige spelersbordjes kiest bij de startposities op de speelmat. Onderhandelen vóór het spelen dus. Wel een beetje raar, maar het geeft in elk geval een redelijk gelijke start. Wat ook kan, en prima werkt: gewoon Scythe spelen op de tweespelermat. Als je de modulaire Triumph track uit Fenris hebt - en hė, welke Scythe fan heeft die nou niet in huis? - dan kun je allebei gewoon naar zes sterren bewegen en na afloop alles optellen. Of dat nou heel anders is als spelen op het modulaire bord met twee tegels, vraag ik me wel af.
Expeditions vs Expeditions
Bij Expeditions vs Expeditions krijg je de ongelijkwaardige start er moeilijk uit omdat je het veel meer van het centrale bord (speelmat) moet hebben. Ik begrijp daarom niet waarom ervoor gekozen is de beide spelers op de beide thuisbases te laten starten. Waarom niet hetzelfde gedaan als bij Expeditions: allebei vanaf hetzelfde startveld vertrekken? Werkt veel beter. Of we dit vaak gaan spelen, weet ik niet, want Expeditions is op zichzelf al een prima spel voor twee en heeft de kleinere speelmat eigenlijk niet nodig. Maar als we het doen, dan toch gewoon allebei vanuit hetzelfde startpunt.
Constantinopel als uitbreiding op Scythe
Dit werkt gelukkig heel goed. Constantinopel is een van de sterkere facties in Scythe. De speed mech behoort uiteraard tot de mogelijkheden, maar de warp-mech is helemaal sterk. Dat je een ster kunt inwisselen voor een grondstof (en natuurlijk later in het spel kunt terugwisselen), is in de beginfase heel erg goed. Soort van kickstart geeft dat. Crimea en Rusviet hebben er een geduchte concurrent bij in het topsegment der Scythe karakters. Het modulaire bord helpt ook hier om de omstandigheden te veranderen. En de combi Adventurous met Evren/Acar is ook geen vast gegeven natuurlijk.
Dat er na al die jaren toch nog een officiële nieuwe factie voor Scythe uitkomt, vinden wij hier wel een feestje. Hoeveel nieuwe mogelijke combinaties geeft dit wel niet? Het heeft het spelen van Scythe een nieuw impuls gegeven hier in huis.
De nieuwe combat cards hebben we ook gebruikt bij Scythe, maar dat was na een potje weer over: combat wordt een soort konijn uit de hoge hoed en er zijn spelers in huis die dat absoluut niet trekken. Kwestie van smaak.
Explorer als uitbreiding op Expeditions
Eigenlijk geldt hier hetzelfde: leuk! Explorer is een sterke mech in de wereld van Expeditions. Niet té sterk, lijkt het, dus prima. De nieuwe ontdekkingskaarten zijn mooi te mixen met de oude. Ook hier heeft de nieuwe toevoeging weer tot een paar leuke potjes geleid.
Conclusie
Wij zijn niet zulke fans van de toch wat eendimensionale race naar vier sterren in dit nieuwe tweepersoons spel. Of je nu Expeditions vs Scythe speelt of er een head to head van maakt in een der beide spelwerelden: het ontbreekt ons teveel aan spanning en diepgang door de eenzijdige focus op die vierde ster en het exclusieve karakter van het plaatsen van sterren. Waarbij de strijd ook nog eens te vaak ongelijk begint. We hebben ons er een aantal potjes mee vermaakt, maar we gebruiken het liefst al het nieuwe spul als aanvulling op de bestaande spellen.
Dit alles maakt Duel of Meloch half geslaagd als zelfstandig tweepersoonsspel, maar een groot succes als uitbreidingen op twee favoriete spellen die dankzij Meloch weer extra speeltijd hebben gekregen.
Duel of Meloch, Stonemaier Games (2026)
Ontwerp: Jamey Stegmaier
Artwork: Jakub Rozalski
1-2 spelers, 14+
