Deep Regrets is een spel waarin je steeds dieper wilt vissen, maar al snel spijt krijgt van je eigen overmoed. Of juist niet, want voldoende berouw kan zomaar de winst opleveren. Deep Regrets doet het met veel dobbelstenen & kaarten, een beetje economie, timing en puzzelen, ook nog wat tactiek en vooral veel geluk beproeven. O ja, en met spijt natuurlijk, als haren op je hoofd. Niet dat je dit spel hebt gespeeld, dat gelukkig niet, maar wél dat je wéér teveel wilde. Jezelf wéér voorneemt om volgende keer écht rustig aan te doen met die hengels en verdorie toch de verleiding weer niet hebt kunnen weerstaan. Met berouwvolle gekte tot gevolg. Pure visserspoëzie.
Wat komt er uit de doos?
Het gebeurt niet vaak dat een spelontwerper ook de illustraties en het artwork verzorgt. Judson Cowan is de naam van deze veelzijdige ontwerper, en Deep Regrets is dus zijn spel. Er zit veel moois in de doos. Enorm veel kaarten om te beginnen, die we dit keer dus eens niet tevoren hebben bekeken. De kaarten die we gedurende onze eerste potjes hebben gezien, waren fraai geïllustreerd, verrassend en een tikje gruwelijk soms. Sommige vissen zien er natuurgetrouw uit, maar andere lijken uit een aflevering van Rick & Morty te komen.
Ook dobbels zitten er in de doos. Die dobbels zijn dobbers, oftewel visboeien. Je weet wel: die kleine boeien die je in het water gooit om aan te geven dat dáár gevist gaat worden. Ik heb veel soorten dobbelstenen gezien, maar nog nooit dit soort tot de verbeelding sprekende vormpjes. Verder krijg je stevige houten speelstukken en zelfs één van metaal, eigen spelersbordjes met berouwvolle personages erop. Tot slot is het regelboekje bepaald thematisch te noemen en staat het vol met historische gekheid. Neem nou die meneer Halley, die bij hoog en laag water bleef beweren dat de aarde hol was. Op een van zijn reizen om dát te bewijzen is hij gewoon verdwenen. Ergens op zee natuurlijk. Misschien is de aarde toch hol. Judson Cowan lijkt er zelf van overtuigd, want ook zijn belangrijkste kaart verwijst naar de verborgen stad in dat holle middelpunt van de Aarde. Wat ik maar wil zeggen: alles in de doos werkt mee aan een stukje immersie. Je weet waar je aan begint.
Hoe speel je het spel?
Je vaart uit en gaat vissen op zee. Die vissen ga je opzouten (voor punten aan het eind), opeten (voor instant profijt), verkopen (voor geld) of opzetten (voor nóg meer punten). Voor de verkoop en het opzetten moet je naar de haven, waar je en passant nog wat spullen kunt inslaan om de volgende dag beter te kunnen vissen. Het regelboekje heeft er vele pagina’s voor nodig, maar zo simpel is dus het spel. Je krijgt een week, of beter gezegd: zes dagen want die zevende dag is gereserveerd voor de rust der vissers. De vissen die je vangt, zijn niet allemaal wat je wilt. Net echt en het doet me denken aan de tijd waarin ik - toen ik nog geen last had van een diervriendelijk vervormd geweten - zelf regelmatig een hap zooi opviste. Je haalt soms prachtige goede vissen naar boven, maar soms ook echt slechte vissen, of gewoon rommel waar je niks aan hebt. Het is een chaos onder water. Gelukkig is in Deep Regrets het slechte nooit alleen maar slecht en het goede nooit alleen maar goed.
Spelmotieven
Belangrijkste aspect in Deep Regrets is het bekende push-your-luck mechanisme. De kaarten ken je pas als je ze omdraait en de dobbelstenen als je gaat werpen. Het geluk moet aan je zijde zijn. Het spel lokt nogal uit om toch steeds iets dieper te gaan vissen. Dat kan geweldig uitpakken, maar uiteraard ook tegenvallen. De vissen zwemmen namelijk in duistere diepten (aka de kaarten liggen gedekt) en de dobbers (aka dobbels) doen ook niet altijd wat je wilt.
Er zit onmiskenbaar ook iets strategisch in dit spel. Je hebt immers zes dagen. Dagen waarin je niet alleen wilt vissen, maar óók de haven wilt bezoeken om die vissen te gelde te maken of een hengel te kopen. Je hebt dus meer dan genoeg keuzes te maken de hele tijd. Hoe diep durf ik te vissen? Wanneer ga ik naar de haven? Wat ga ik daar kopen? Welke vissen eet ik op, welke zout ik op voor later, welke vissen zet ik op voor extra veel punten? Hoeveel dobbelstenen wil ik kopen, want hoe meer ik er heb, hoe hoger de kans dat ik iets moois kan opvissen?
Wat me brengt tot het laatste ‘motief’: het tegendraadse inplannen van je punten. Dat zit zo: goede vissen brengen veel op zolang je nog onder normale mensen verkeert en redelijk weinig berouw hebt, kort gezegd: nog niet helemaal doorgedraaid bent. Slechte vissen daarentegen heb je niks aan, tenzij je de gekte toelaat en je berouw omarmt. Punt is alleen: je weet niet wat je vangt. En je weet ook niet hoeveel berouw dat allemaal oplevert. Je wordt dus de hele tijd door het spelverloop heen en weer geslingerd tussen gekte en gezondheid. Terwijl beide dus een radeloze overwinning of juist tragisch verlies kunnen opleveren. Begrijpt iemand het nog? Dat betwijfel ik. Het lezen van zo’n recensie is gekmakend met een spel als Deep Regrets. Speel het anders gewoon zelf. Ontdek die kaarten, want ik ga ze hier niet prijsgeven. Ik val in herhaling. Te vaak wezen vissen, denk ik.
Interactie
Interactie is er best in dit spel. Met twee spelers zit daar iets van ‘zero sum’ in, zeker als de berouwkaarten op raken en je bij elkaar gaat pakken. Met meer dan twee spelers komt dat beter uit de verf, omdat je dan spelers kunt kielhalen waarvan je vermoedt dat ze de beste vissen aan de haak slaan. Hoe interactief het heen en weer vliegen van items, berouwkaarten en vissen ook is, het levert wel de nodige wiebeligheid en plotselinge wendingen op. Het blijft een geluksspelletje natuurlijk.
Herspeelbaarheid
De herspeelbaarheid is best groot. Vooral als je je kunt laten verrassen door kaarten die je nog niet had gezien. Ook het bij elkaar proberen in te schatten hoe hij of zij ervoor staat, gaat wel wat potjes duren, net als het plannen van je vistochtjes en havenbezoeken over de zes dagen die je hebt. Toch zie ik op den duur wel wat vaste patronen ontstaan. De kaarten hebben meestal eendimensionale effecten en doen niet zoveel met elkaar. Misschien blijft dan alsnog de verrassing overheersen, maar op het gebied van tactiek en timing denk ik dat eentonigheid op de loer ligt. Op zich ook wel weer thematisch natuurlijk. Doe het maar eens: elke dag vissen op diezelfde zee. Over berouw gesproken.
Speelplezier
De eerste potjes waren buitengewoon leuk. Wat daarbij meespeelt is dat ik het heb uitgeprobeerd samen met een zeer speelse 14-jarige die zich graag laat meeslepen door het verhaal, en met een kinderachtige 47-jarige die alleen nog maar met Berp wil spelen.
Ikzelf mis wel een beetje controle over wat er gebeurt. Je bent met dat vissen toch een beetje aan het toeval overgeleverd. De dobbels, het omdraaien van kaarten: het is allemaal wat willekeurig en het spel speelt jou eerder dan dat jij het spel speelt. Dat maakt Deep Regrets niet minder leuk trouwens.
Met twee is het een vrij snel een beetje touwtrek-achtig spel en zit je elkaar continu in de gaten te houden. Met drie speelt het heel leuk, maar iets chaotischer. Met meer spelers neemt de chaos toe en vrees ik al te lange tijd op zee.
Solo en coöperatief
De solo is een soort administratief verzamelspel met een papieren spreadsheet waarop je je vangsten bijhoudt. Dat kun je ook met meer spelers doen, een coöperatieve variant dus. Ik heb dat laten zitten omdat ik bij voorbaat al afhaak op de bureaucratie met compleetheid als enige doel. Spelen moet niet op werken gaan lijken.
Conclusie
Deep Regrets is precies wat er op de doos staat: “een ongelukkig visspel”. Je vist je letterlijk een ongeluk, probeert juist dáár een slaatje uit te slaan, wat vervolgens stevig kan mislukken, wat weer leidt tot nieuwe kansen. Alles is onvoorspelbaar en verontrustend als de zee zelf. Toch heb je het gevoel dat het er allemaal toe doet, dat vissen. Wij vinden het een geinig spel met een leuke twist en dito verhaal. Knap dat één persoon dit kan, zo’n spel maken. Dat heeft sowieso mijn bewondering.
- Deep Regrets
- Tettix Games, White Goblin Games (2026)
- Ontwerp en artwork: Judson Cowan
- 1-5 spelers, 16+
- Speelduur: 45-60 minuten
- Adviesprijs: €59,95
