Beste avontuur of spelervaring

[De Struikrover]

Ik ben erg benieuwd naar het beste avontuur of de beste spelervaring die jullie hebben gehad. In mijn groep is bijvoorbeeld het "Secret of Bromhead Manor" avontuur een eeuwig terugkerend fenomeen: "weet je nog..." Dit is een avontuur dat ik met een aantal mensen van onze groep op de Gencon Benelux heb gespeeld. Je speelde in de Victoriaanse tijd één van de kinderen van een gezin met een zieke moeder. Dit gezin logeerde bij een familielid. De kinderen hadden op een nacht een slecht voorgevoel en gingen op zoek naar hun zieke moeder... Een fanastisch avontuur wat elke RPG-er een keer gespeeld zou moeten hebben.

[Gurth]

De leukste spelervaringen die ik meegemaakt heb, zijn denk ik een paar gebeurtenissen in Shadowrun geweest, met een piratencampagne (nee, geen 18e eeuw met Blackbeard en zo, maar 2058 met magie en implantaten).

We begonnen de campagne met een clubje piraten (de spelers) zonder schip — dit omdat ze geen geld overgehouden hadden om een schip te kopen tijdens het maken van hun karakters. Dus zou het eerste avontuur het stelen van een schip gaan worden. Ze kozen een jacht uit in de jachthaven van Basse-Terre (een stadje op Guadeloupe dat we als thuisbasis voor de campagne gebruikten) en besloten 's avonds aan boord te gaan terwijl de eigenaar weg was. Jammer genoeg rekenden ze er niet op dat de dochter des huizes op dezelfde avond een feestje gaf … Heel het jacht vol mensen, maar dat schrok hen toch niet af. Omdat veel gasten al een beetje (veel) dronken waren vielen ze niet zo op, en met de beveiligingsmedewerkers konden ze ook wel afrekenen zonder de feestgangers te alarmeren. Eén hiervan werd verlamd met een spreuk en aan een touw over de reling bij de boeg gehangen zodat de feestgangers hem niet zouden opmerken.

Dan was er alleen het probleem dat ze het jacht niet aan de gang kregen. Zowel vanuit de stuurhut als vanuit de machinekamer lukte het maar niet (misschien wel omdat niemand de benodigde skills had …) dus renden ze constant heen en weer, de hele tijd proberend om zo min mogelijk aandacht te trekken — nu gaat dat alleen niet zo goed als één van de karakters een 3 meter lange trol is, en een ander een nogal asociaal, om maar niet te zeggen psychopatisch, type

Uiteindelijk besloot de magiër in de groep maar om bovenop het jacht te gaan staan en een zeegeest op te roepen zodat ze het jacht naar zee af konden laten drijven. Nu moet je weten dat magie in Shadowrun je vermoeit of zelfs (als het krachtig genoeg is) verwondt, en dat deze magiër een wel erg sterke spirit op probeerde te roepen. Resultaat: geen spirit, en hij een zware wond. Wel jammer dat hij een Shark shaman was, en die willen nog wel eens compleet door het lint gaan als ze gewond raken, waarbij ze het dichtstbijzijnde levende doel aanvallen. Dat waren dus een paar mensen op het voordek van het jacht, die zich een beetje van het feestje teruggetrokken hadden … en onverwacht (voor hen) een magische zuurgolf over zich heen kregen die nog eens ook een groot deel van de voorkant van het jacht wegvrat. En waar hing die verlamde bewaker trouwens ook alweer?

Op dit punt besloot de groep maar om dit jacht te laten voor wat het was, en het later opnieuw te proberen bij een ander schip Bijna deed zich nog de situatie voor dat de eerde genoemde trol van drie meter en 500 kg van een paar meter hoogte in een rubberbootje zou springen, maar hij bedacht zich jammer genoeg op het laatste moment.

Een ander briljant moment met deze groep was toen ze een olietanker gekaapt hadden en dus 20.000 ton ruwe olie probeerden te verkopen. Via-via hadden ze een afspraak gemaakt met potentiële klanten in een café ergens op een eiland, en ze namen een volledig vat (200 liter) olie mee. Op het strand aangekomen besloten ze om het toch maar in een flesje te doen, want 200 l is toch wel wat veel voor een monster … behalve de kapitein (de eerder genoemde trol), die persé het vat mee wilde nemen. Hij mocht het café dus niet binnen van de eigenaar, en bleef dan maar buiten op het vat zitten Maar goed, de klanten kochten de olie voor iets van 25% van de marktprijs, en om goede wil te tonen (en omdat ze toch niet wisten wat ze ermee moesten) zeiden de karakters toen: "En het schip krijg je erbij cadeau."

Ik kon m'n lachen moeilijk inhouden, maar het lukte net lang genoeg dat ze zich niet bedachten

[De Struikrover]

Ok klinkt goed. Je hebt inderdaad soms van die situaties die zich maar blijven opstapelen en dan gaat het uiteindelijk helemaal fout. Daar heb je het vaak nog jaren over!
Dat is naar mijn idee ook het leuke van een RPG: je beleeft echt samen iets.

[De Struikrover]

Het is jammer, Gurth dat er zoveel RPG-ers zijn die dus blijkbaar zo weinig goede ervaringen hebben met hun RPGs!

[martinehlert]

Ik denk dat het komt dat het lastig is om de ervaringen van een RPG avontuur of beter nog campaign te omschrijven die ook leuk is voor naderen om te lezen.
Ieder rollenspel heeft zij zijn klasiekers.
Hoe het uiteidenlijk uitpakt is afhankelijk van de 'magie' tussen de GM en de spelers.

Ikzelf heb over het algemeen de leukste herinneringen aan avonturen waarin voldoende improvisatie terug komt, vooral als GM zijnde en als je dan merkt dat de spelers het ook naar hun zin hebben.

Een leuke herinnering die me overigens nu binnen valt.
Call of Cthulhu, een avonyuur met een trein die door tijd en dimensie lijkt te rijden. Ik speelde het character van een Professor aan de Arham University, met veel moeite het 'driver thing' van de trein verslagen. Ik was toch wat nieuwsgierig hoe deze trein werd aangedrijven, dus een kijkje in de stookoven...
En toen was ik de nieuwe driver thing.
Call of Cthulhu is bij uitstek een van de RPG's waarbij je je niet moet gaan hechten aan je character, dat ik het mijne op deze manier kwijtraakte is leuker dan de tik van een ghoul of wat dan ook...

[De Struikrover]

Je hebt gelijk wat betreft het delen van ervaringen en dat deze lastig op papier of post te zetten zijn, maar jouw verhaal komt op mij wel herkenbaar over!
Dit soort zaken gebeurt inderdaad makkelijk met CofC en je moet je niet teveel hechten aan een personage. Dat is wel even wat anders dan je 11th level fighter bij D&D waar je al 2 1/2 mee speelt. Dan is het al helemaal niet grappig om je personage te "zien" sterven!

[Juhani]

Ik wás bezig met een erg gave half-Dragonlance, half-zelfverzonnen horror rpg, maar die is doodgegaan. Net zoals de campaign waar ik daarvoor in zat. En daarvoor. En daarvoor. Op de een of andere manier kan ik gewoon geen groep vinden die lang genoeg blijft bestaan. Ik ben vervloekt, denk ik.

[De Struikrover]

Ik wás bezig met een erg gave half-Dragonlance, half-zelfverzonnen horror rpg, maar die is doodgegaan. Net zoals de campaign waar ik daarvoor in zat. En daarvoor. En daarvoor. Op de een of andere manier kan ik gewoon geen groep vinden die lang genoeg blijft bestaan. Ik ben vervloekt, denk ik.

Daar staat tegenover dat ik met sommige mensen in mijn groep al bijna 20 jaar speel (en nee ik ben niet erg oud: slecht 29! ) en ook in zo'n groep vallen campaigns wel eens dood!
Het leuke hieraan is wel dat bepaalde archetypes altijd teruggevonden kunnen worden in de personages van dezelfde spelers!

[Juhani]

Ik bedoelde meer dat de groep dood is. En alle groepen daarvoor ook. Ik vrees dat ik vervloekt ben, en nooit eens normaal D&D mee kan maken.

[Saintdarkness]

Ik bedoelde meer dat de groep dood is. En alle groepen daarvoor ook. Ik vrees dat ik vervloekt ben, en nooit eens normaal D&D mee kan maken.

Ik denk dat je dan eens in goed overleg moet gaan met je DM.

[Juhani]

Sorry, maar waar slaat die post nu weer op? Jij weet helemaal NIETS over de redenen van mijn DM om er even mee te stoppen, en dus ook niet of er overleg is geweest, wat er dus wel is geweest. Als je niets zinnigs hebt te zeggen, doe dat dan ook niet zeg!

[De Struikrover]

Wat Saintdarkness bedoelde was: dat als al je groepen keer op keer uitsterven, dat een goed gesprek met je DM geen kwaad zou kunnen. Het is tenslotte niet de bedoeling dat je groep iedere keer dood gaat.
Zover ik het begrijp wilde hij alleen een grapje maken en reageerde hij hiermee dus niet op je DM maar op de situatie en geef toe zo kwam het citaat wel over:

Ik bedoelde meer dat de groep dood is. En alle groepen daarvoor ook. Ik vrees dat ik vervloekt ben, en nooit eens normaal D&D mee kan maken.

[Juhani]

Denk je nou echt dat we het er niet over hebben gehad?? Er was gewoon geen andere oplossing dan er voorlopig mee stoppen. Bovendien ken ik geen andere groepen, geen andere DM of wat dan ook.

Daarnaast geen je over het algemeen een grapje aan met een leuke smilie of emoticon, en dat was nu niet het geval. Bovendien was het een behoorlijk loze opmerking.

[Erwin]

Sorry, maar waar slaat die post nu weer op? Jij weet helemaal NIETS over de redenen van mijn DM om er even mee te stoppen, en dus ook niet of er overleg is geweest, wat er dus wel is geweest. Als je niets zinnigs hebt te zeggen, doe dat dan ook niet zeg!

Waarom reageer je zo opgefokt? ?Ik denk dat je dan eens in goed overleg moet gaan met je DM? lijkt mij namelijk een doodnormale suggestie voor iemand die zichzelf meerdere malen als ?vervloekt? bestempelt, omdat zijn speelgroepen steeds worden opgedoekt. Ik vind geen negatieve lading of een grap in deze opmerking terug.

[Juhani]

Waarom is dat een doodnormale suggestie? Ik vind het een domme suggestie, en een loze opmerking. Ik zal het namelijk nóg maar eens melden: ER IS AL OVERLEG GEWEEST MET DE DM. Dan is er toch geen ene reet meer aan te doen?

Maar goed, blijkbaar staat niemand aan míjn kant, en vind niemand het even nodig om te zeggen dat het inderdaad wel heel erg sneu is. Ik wil namelijk niets liever dan regelmatig D&D spelen, maar die lol wordt me op de een of andere manier gewoon niet gegund. Dat is toch niet leuk?