Quadropolis
Vier spelers.
Blijft een leuk puzzelspelletje. Lekker je eigen gang gaan om een kleurrijke stad op te bouwen, beetje verschillende strategieën proberen... Uiteindelijk komt het er vaak op neer dat iedere speler 4 of 5 verschillende gebouwen gebruikt in plaats van zich volledig op één soort te storten. Drie van de vier spelers gingen bij dit potje voor havens, dus dat maakt het lastig meer dan één rij van vier ervan te maken op je bordje. De winnaar won door een appartementen/winkelstrategie: veel bewoners binnenharken en die in je winkels dumpen. Daar heb ik in het verleden ook al twee keer mee gewonnen, dus het is een strategie die je bij je andere spelers in de gaten moet houden: zorg ervoor dat ze niet teveel mensen krijgen om hun winkels mee te vullen!
Flamme Rouge
Eerste keer. Vier spelers.
Ik ben altijd bereid wat nieuws te proberen, dus Flamme Rouge kwam op tafel. Het deed me direct denken aan Snow Tails, een ander racespel waarbij je over een parcours racet en telkens twee kaarten speelt. Maar waar Snow Tails voor mij echt als een spannende race aanvoelde, deed FM voor mij aan als een repititief en zoutloos gebeuren. De pionnen blijven voortdurend dicht bij elkaar, onder meer vanwege het slipstreammechanisme waardoor achterliggende pionnen een plaatsje vooruit mogen. Daardoor voelde de colonne wielrenners voor mij meer aan als een langzaam voortbewegend regenbooggeleimonster dan een race waarbij de deelnemers telkens door elkaar heen manoeuvreren. Voor tweederde van het spel lijkt het ook niet echt uit te maken wat je doet, als je maar niet te ver naar voren gaat en niet te ver achter blijft hangen: pas tegen het eind hoef je pas te sprinten en je hoge kaarten op te gooien.
Er gebeurt gewoon te weinig om dit spel spannend te maken. Snow Tails heeft obstakels, bochten om rekening mee te houden en tegenspelers die je kan rammen. FR heeft helemaal niks van dat: geen obstakels, geen verschillende weersomstandigheden, geen kaarten die iets anders doen dan snelheid bepalen, geen lekke banden, niks. Ja, misschien de heuvels die je minimum-/maximumsnelheid bepalen, maar dat zorgde er alleen maar voor dat spelers heuvel af hun lage kaarten dumpten. Ik snap niet waarom dit spel bestaat met Snow Tails op de markt, want voor mij doet dat qua gameplay alles beter, en ST is acht jaar ouder! Je zou kunnen zeggen dat FR thematisch is met hoe de colonne bij elkaar blijft, maar dat houdt het spel voor mij eerder tegen qua gameplayervaring dan dat het bijdraagt aan het plezier.
Kortom, Flamme Rouge kan mij helaas simpelweg niet boeien met hoe weinig het te bieden heeft. Je bouwt niks op: je speelt simpelweg twee kaarten en beweegt je mannetjes vooruit, en dat is het. Misschien dat racespellen niet echt mijn genre zijn, maar juist daarom moeten ze wat extra's te bieden hebben, want anders kan je net zo goed gaan ganzenborden.
2x HMS Dolores
Eerste keer. Vier spelers.
Van dit spel had ik niet eerder gehoord, maar toen het werd omschreven als een onderhandelspel was ik wel benieuwd. En ik moet zeggen: ik heb me hier kostelijk mee vermaakt! Je bent altijd aan de beurt met een andere speler en probeert vier kaarten met elkaar te verdelen. Dit doe je door een steen-papier-schaar-achtig spel met elkaar te spelen, waarbij de uitkomst bepaalt hoe de buit wordt verdeeld: ieder de helft, 1 om 3, winner takes all of alles van tafel. Het prisoner's dilemma speelt hier ook weer heerlijk op in.
Wat het voor mij vooral interessant maakt is dat je verschillende sets probeert te verzamelen, maar alleen de sets scoort waarin je hoogste en laagste waarde hebt. Dan kan het zijn dat je laagste set op dat moment een waarde van 3 is, en dus geen nieuwe sets wil, waardoor je misschien toch eerder geneigd bent naar een half om half in plaats van alles te willen pakken, want er zitten geen kaarten in de stapel die strikt slecht zijn omdat ze bijvoorbeeld minpunten geven. En als aan het eind al je stapels precies dezelfde waarde hebben, wordt je score verdubbeld. Wonder boven wonder lukte het mij bij het tweede potje vijf sets te hebben van drie waardoor ik dertig punten scoorde en won, maar dat was meer geluk dan wijsheid. Het moment waarbij ik en een andere speler allebei voor 'peace' gingen was ook een juichmoment waard, omdat het vaak juist de meest nadelige keuze is. Dit spel heeft voor mij de nodige lachmomenten opgeleverd en is niet te lang, dus was een prima afsluiter van een gezellige avond.
