Everdell na 10 potjes

[Pura Vida]

Interessante discussie. Ik doe daar natuurlijk graag even aan mee.
Ikzelf vind dat vergelijken toch lastig hoor. Wingspan en Everdell bijvoorbeeld passen wat mij betreft niet in dezelfde categorie. Ja, er zitten kaarten in. Met combinaties die meerwaarde hebben. En een geluksfactor. Maar daar is het wat mij betreft wel mee gezegd. De vergelijking tussen Terraforming Mars en Wingspan vind ik al beter. Wat deze alledrie hebben, is inderdaad het (on)geluk van de starthand. Alleen: als je W of TM vaker speelt, dan merk je (of nou ja: dat hebben wij gemerkt) dat bij beide spellen die initiële hand slechts in zeer beperkte mate invloed heeft op je spel. Omdat er zoveel kaarten langskomen, omdat het spel zoveel beurten heeft, met steeds weer nieuwe kansen, dus met heel veel mogelijkheden om je geluk uit te buiten c.q. je pech te mitigeren. Wij pakken bij Wingspan bijvoorbeeld nauwelijks voedsel dat suboptimaal is, of blind kaarten van de trekstapel. Kwestie van plannen, of beter nog, en heus: strategie. Neem een makkelijker voorbeeld: als je bij Ticket to ride steeds weer twee kaarten van de gedekte stapel pakt, dan ga je geheid verliezen. TTR wordt dan een puur kansspelletje, terwijl het een dijk van een planningspelletje is.
Bij Everdell is dit alles minder het geval. Er zijn veel minder kaarten en veel ook nog van dezelfde soort en je hebt gedurende het spel maar een paar momenten en beurten die er echt toe doen. Als die voorbij zijn, dan hang je. Of niet.

Dat gezegd hebbende, in reactie op de leuke berichten hieronder: Lord Leuber (dank voor je aardige woorden trouwens, lucky basterds is our middle name, indeed) kan ik TM van harte aanbevelen. Fantastisch spel. Maar wél een kaartspel. En of deze aanbeveling van een Wingspan fan nou werkt voor een Wingspan afkerige?
En Wingspan: waardig opvolger van Race (weer zo'n vergelijking). Alleen veel mooier. En oneindig herspeelbaar, juist dankzij die massa kaarten en de toevalsfactor die elke keer weer vraagt om goed anticiperen en een andere strategie. Het woord "hype" dan. De verkoop van Wingspan is nu al bijna 2 jaar op het hoogste niveau, het staat al 24 maanden op 1 op BGG als het gaat om meest gespeelde spellen, het tikt daar ook de top 20 aan... vind van dat spel wat je vind, maar het woord hype is niet (meer) van toepassing. Of het moet de expanded version van hype zijn.

Everdell tot slot, om maar weer on topic te raken. De "meta" hier in huis, om met Edwin te spreken, is nu eenmaal dat ik dit vaker ga spelen. Die boom staat daar veel te zichtbaar in onze vensterbank en de kinderen willen dit gewoon spelen. Wie mijn oorspronkelijke bericht goed heeft gelezen, weet dat ik ook heel veel positiefs vind aan dat spel. En ach, dat ik de verkeerde kaarten krijg... even tandenknarsen en door. Ik verlies dan in elk geval van een dierbare. Dat scheelt enorm. Ik heb vrienden die ik in elkaar wil timmeren als ik verlies, of in elk geval die rotte kaarten de schuld geef, maar bij je kinderen is dat toch iets anders. Vrede op aarde.

[Edwin84]

Interessante discussie. Ik doe daar natuurlijk graag even aan mee.
Ikzelf vind dat vergelijken toch lastig hoor. Wingspan en Everdell bijvoorbeeld passen wat mij betreft niet in dezelfde categorie. Ja, er zitten kaarten in. Met combinaties die meerwaarde hebben. En een geluksfactor. Maar daar is het wat mij betreft wel mee gezegd. De vergelijking tussen Terraforming Mars en Wingspan vind ik al beter. Wat deze alledrie hebben, is inderdaad het (on)geluk van de starthand. Alleen: als je W of TM vaker speelt, dan merk je (of nou ja: dat hebben wij gemerkt) dat bij beide spellen die initiële hand slechts in zeer beperkte mate invloed heeft op je spel. Omdat er zoveel kaarten langskomen, omdat het spel zoveel beurten heeft, met steeds weer nieuwe kansen, dus met heel veel mogelijkheden om je geluk uit te buiten c.q. je pech te mitigeren. Wij pakken bij Wingspan bijvoorbeeld nauwelijks voedsel dat suboptimaal is, of blind kaarten van de trekstapel. Kwestie van plannen, of beter nog, en heus: strategie. Neem een makkelijker voorbeeld: als je bij Ticket to ride steeds weer twee kaarten van de gedekte stapel pakt, dan ga je geheid verliezen. TTR wordt dan een puur kansspelletje, terwijl het een dijk van een planningspelletje is.
Bij Everdell is dit alles minder het geval. Er zijn veel minder kaarten en veel ook nog van dezelfde soort en je hebt gedurende het spel maar een paar momenten en beurten die er echt toe doen. Als die voorbij zijn, dan hang je. Of niet.

Dat gezegd hebbende, in reactie op de leuke berichten hieronder: Lord Leuber (dank voor je aardige woorden trouwens, lucky basterds is our middle name, indeed) kan ik TM van harte aanbevelen. Fantastisch spel. Maar wél een kaartspel. En of deze aanbeveling van een Wingspan fan nou werkt voor een Wingspan afkerige?
En Wingspan: waardig opvolger van Race (weer zo'n vergelijking). Alleen veel mooier. En oneindig herspeelbaar, juist dankzij die massa kaarten en de toevalsfactor die elke keer weer vraagt om goed anticiperen en een andere strategie. Het woord "hype" dan. De verkoop van Wingspan is nu al bijna 2 jaar op het hoogste niveau, het staat al 24 maanden op 1 op BGG als het gaat om meest gespeelde spellen, het tikt daar ook de top 20 aan... vind van dat spel wat je vind, maar het woord hype is niet (meer) van toepassing. Of het moet de expanded version van hype zijn.

Everdell tot slot, om maar weer on topic te raken. De "meta" hier in huis, om met Edwin te spreken, is nu eenmaal dat ik dit vaker ga spelen. Die boom staat daar veel te zichtbaar in onze vensterbank en de kinderen willen dit gewoon spelen. Wie mijn oorspronkelijke bericht goed heeft gelezen, weet dat ik ook heel veel positiefs vind aan dat spel. En ach, dat ik de verkeerde kaarten krijg... even tandenknarsen en door. Ik verlies dan in elk geval van een dierbare. Dat scheelt enorm. Ik heb vrienden die ik in elkaar wil timmeren als ik verlies, of in elk geval die rotte kaarten de schuld geef, maar bij je kinderen is dat toch iets anders. Vrede op aarde.

Ik vraag me af of je de term Meta goed hebt begrepen. De Meta gaat niet om welke spel vaak gespeeld wordt maar om de tactiek in jouw groep.

Heel zwart wit: neem Great Western Trail. Als iedereen de tactiek gebruikt om altijd alleen voor de cowboys te gaan en snel door het spoor heen te racen is de tactiek elk spel hetzelfde en voelt het spel saai aan. De Meta is de tactiek die jouw spelgroep hanteert. Een andere spelgroep speelt misschien heel anders waardoor je zou verliezen als je deze tactiek hanteert omdat deze spelgroep huist langzaam op het spoor beweegt en jij jezelf dood rent. Dit kan met Everdell mogelijk spelen als alle spelers dezelfde tactieken toepassen.

Wat denk ik bij Wingpsan en dat soort spellen ook meespeelt is het aantal spelers. Meer spelers betekent ook dat het aanbod open kaarten vaker wordt gebruikt en vaker ververst.
Bij 2 spelers is dit stukken minder dan met 4 dus ben je meer afhankelijk van wat er ligt aan het begin van het spel. Is dit ruk ga je toch sneller blind trekken.

[wennepen]

Een van mijn grote twijfelgevallen is dan ook Terraforming Mars, in de zin dat ik benieuwd ben wat ik daarvan vind.

Qua herspeelbaarheid is TM voor mij juis een topper. Alleen in het basisspel al zo veel projectkaarten, dat je niet snel dezelfde tegenkomt. En met prelude en de companies om uit te kiezen met allemaal hun eigen starting resources, acties en focus speelt geen spel hetzelfde.

[WTULTC]

Klopt, en bij Wingspan ga je de roze kaarten minder snel spelen als je met 2 speelt. De kans dat dat bijv. een roofactie van je tegenstander lukt is dan minder (bij 4 spelers heb je daar in een ronde 3 kansen op tov 1 bij een 2 spelers spel).

Pura, merk je bij Everdell niet dat je acties voor je tegenstanders blokt?
Nu heb ik het alleen met 3 personen gespeeld en ik kwam toch op een aantal momenten wel in grondstofproblemen omdat tegenstanders de mooie plaatsen blokkeren. Of dat ik eerst voor een kaart ga in het midden zodat een andere speler die dezelfde grondstoffen heeft deze niet kan pakken en vervolgens voldoet aan een van de voorwaarde voor de extra punten. Hoeveel symbooltjes iemand heeft liggen moet je goed op letten. In principe kunnen ze maar 1 kaart per keer leggen, dus je kan uitrekenen wanneer je jouw poppetje moet zetten op het kaartje of dingetje om de extra punten niet mis te lopen.

[darkman]

Maar, bovenstaande had ik bij Wingspan na 2 keer al. Grootste problemen: geen interactie en sterke afhankelijkheid van aangeboden kaarten. Alle spelers hadden op zich een leuke tijd, maar dan aan het aspect dat er van alles opgebouwd werd en de beurten steeds beter werden. Maar wat de ander doet maakt niks uit, en dat mis ik dan.
Ik heb voor mezelf in elk geval in de gaten dat ik dit niet zoek en heb een lijstje hoog scorende spellen verzameld die ik links ga laten liggen: Wingspan, Everdell, Imperial Settlers... Er zijn er vast nog wel meer in deze categorie.

Toch kan ik iets als Russian Railroads dan weer wel waarderen, en daar heb je ook je eigen bord en na een tijdje je eigen ingenieurs (= actievelden)... soms denk ik dat ik mezelf niet snap...

Zo herkenbaar dit. Ik heb Wingspan in korte tijd 4 x achter elkaar gespeeld en daarna is het niet meer op tafel gekomen. Het is nog niet verkocht maar staat mogelijk op de short list voor de volgende opruiming.

Alleen wachten op andermans beurt om zelf weer te kunnen zonder ook maar enige interesse te hebben in wat de ander doet (want dat is ook totaal niet nodig) begint mij bij meer en meer spellen tegen te staan. Everdell heb ik slechts 3 x gespeeld verdeeld over een periode van meer dan een jaar dus daar had ik het niet direct maar heb bijvoorbeeld Imperial settlers en anachrony al van de hand gedaan om die redenen. Underwater cities heb ik hetzelfde gevoel maar vind ik toch nog iets te leuke spelmechanismen hebben om van de hand te doen.

We hebben een tijd geleden Eufraat & Tigris gespeeld en wat mis ik dat soort van interactie in de euro's van tegenwoordig. Tegenwoordig lijkt wel 50% van de spellen coöperatief te zijn of, indien competitief, nagenoeg geen interactie in zich te hebben. Ook moet er blijkbaar altijd een solo mode aanwezig zijn. Al dit soort speltypes doen me weinig dus tegenwoordig blijft er nog maar weinig over om uit te kiezen.

Het lijkt een trend te zijn, maar elkaar een beetje in de haren zitten is blijkbaar een no go voor veel spelontwerpers en spelers. Misschien moet ik maar een wargamer worden...

Waar ik dan geen probleem heb met het gebrek aan interactie zijn de roll en write's. Die zijn blijkbaar net kort genoeg voor mij om lekker zelf te proberen als beste je eigen puzzel op te lossen.

[WTULTC]

@ darkman, Architecten al geprobeerd? Daar is de interactie best redelijk in andermans beurten. Het is immers best spannend of je poppetjes door een ander wel of niet gevangen worden genomen.

Simultaan spelen vind ik persoonlijk het fijnste zoals bij bijv. 7 Wonders en in mindere mate bij Hadara.

[kosterix]

Het blijft een single tiered deck spel, dus wat verwacht je? Die zijn altijd matig tot slecht.
De charme van ED:CE is natuurlijk dat men het schattig vindt, anders had ik het niet eens aangeschaft.
Je kunt de critters van de constructions scheiden en met 2 stapels werken, maar elk van beide is nog steeds single tiered.
Uitbreidingen helpen dus niet, althans niet zonder grondige herzieningen.
Accepteren dus, en wanneer de kids het huis uit zijn dumpen op een ander.

[Edwin84]

Wat bedoel je met single tiered? Ik ken die uitdrukking niet.

[JeVo]

volgens mij dat je met die ene stapel kaarten het hele spel speelt, waardoor elke kaart overal gedurende het spel kan opduiken.

Volgens mij bedoelt Kosterix met multitier decks spellen zoals 7 wonders waar je verschillende stapels kaarten hebt. De startkaarten komen dan vroeg in het spel, en de sterke eindspelkaarten komen ook daadwerkelijk pas aan het einde te voorschijn.

Hoogspanning heeft ook zoiets, waar je de grootste centrales weer onderop verdwijnen, zodat ze pas in fase 3 weer beschikbaar komen.

Of zit ik helemaal mis,
Kos?

[Edwin84]

Dus eigenlijk samengevat vervuilen de startkaarten het spel aan het einde.

[Lord Leuber]

We hebben een tijd geleden Eufraat & Tigris gespeeld en wat mis ik dat soort van interactie in de euro's van tegenwoordig.

Deze interactie is voor mij dan weer te sterk
Ik vind het dan toch weer jammer om echt dingen bij elkaar af te breken of over te nemen. Een spel als Hanze (2P) heeft voor mij de mooiste interactie: het doet er enorm toe wat je tegenstander doet, waar hij het schip achterlaat, waar hij marktkramen heeft, welke goederen, etc, maar je sloopt niet echt elkaars voortgang (al kun je wel goederen laten verdwijnen).

Ik ga Terraforming Mars ooit zeker wel een keer proberen trouwens.

En los van mijn eigen voorkeur: ik wordt gewoon oprecht blij van de bijdragen van (bijvoorbeeld) Pura Vida. Zoveel bordspelplezier is gewoon leuk om te lezen, dat het toevallig met een spel is wat mij minder aanspreekt doet daar voor mij niets aan af. Ieder zijn smaak (gelukkig); en met dit soort discussies kan ik weer iets beter bepalen waar mijn eigen voorkeur precies ligt, en waarom.

[Pura Vida]

Ik ga Terraforming Mars ooit zeker wel een keer proberen trouwens.

En los van mijn eigen voorkeur: ik wordt gewoon oprecht blij van de bijdragen van (bijvoorbeeld) Pura Vida. Zoveel bordspelplezier is gewoon leuk om te lezen, dat het toevallig met een spel is wat mij minder aanspreekt doet daar voor mij niets aan af. Ieder zijn smaak (gelukkig); en met dit soort discussies kan ik weer iets beter bepalen waar mijn eigen voorkeur precies ligt, en waarom.

Dank! Erg leuk dit te lezen. En precies ook de reden waarom ik ook zo graag op BSM rondneus. De informatie, leuke verhalen en ervaringen van iedereen, de discussies. Hebben mij enorm geholpen om (meestal) goede keuzes te maken. En terug on topic: zojuist weer een potje Everdell verloren. Dit keer van mijn 10 jarige. Ik geef de kaarten natuurlijk de schuld, mijn pech, die stomme gebeurtenissen ook, maar intussen trekt er dus wel eentje een vrolijke lange neus naar zijn vader. Topspel toch?
PS proberen hoor dat Terraforming Mars!

[darkman]

We hebben een tijd geleden Eufraat & Tigris gespeeld en wat mis ik dat soort van interactie in de euro's van tegenwoordig.

Deze interactie is voor mij dan weer te sterk
Ik vind het dan toch weer jammer om echt dingen bij elkaar af te breken of over te nemen. Een spel als Hanze (2P) heeft voor mij de mooiste interactie: het doet er enorm toe wat je tegenstander doet, waar hij het schip achterlaat, waar hij marktkramen heeft, welke goederen, etc, maar je sloopt niet echt elkaars voortgang (al kun je wel goederen laten verdwijnen).

Die heb ik hier ook liggen en inderdaad een erg fijn spel en prima speelduur van circa 45 minuutjes. Goeie tip, gauw weer eens op tafel gooien .
Net Ginkopolis gespeelt, ook dat is een fijne euro met wat meer interactie door de wijkscore
(=area control) en de kaartroulatie. En werkt zowaar ook goed met twee.

[WTULTC]

En Pura deelt zijn ervaringen niet alleen hier maar ook op bgg. Die Engelstalige review van bijv. Wingspan Oceanië die je daar hebt gepost misstaat niet en veel gebruikers daar waarderen die ook. Ik vraag mij af waar je al die tijd vandaan haalt. Huishouden van 4 kinderen runnen, reviews schrijven, bordspellen spelen en werken (of doe je dat laatste niet ivm corona?).

[Swaxie]

Ik heb nu een potje of 10 Everdell gespeeld.
En moet eerlijk zeggen, dat ik voorlopig je mening nog niet volledig deel.

Punt 1: we hebben alleen met 2 spelers gespeeld waardoor je redelijk ver vooruit kan kijken wat je tegenstander doet, en dus ook welke stappen je zelf neemt. Dit bepaalt namelijk ook wat je met de start gaat doen.

Een vaak gespeelde combo is in de winter natuurlijk om de boerderij met man / vrouw te spelen indien mogelijk. (tenminste bij ons thuis).

Ik probeer in ieder geval op elk mogelijk moment een 2e tactiek achter de hand te hebben voor als de vrouw weer een geintje uithaalt en mijn kaart pakt. Vaak al op die manier toch weten te winnen...

overigens ben ik nog nooit boven de 66 punten uitgekomen. mijn vriendin inmiddels al een keer 76 en gisteren zelfs 84...

En om nog even TM erbij te halen. Is die enigszins vergelijkbaar met Everdell? behalve dan het thema? Het lijkt mij namelijk een geweldig spel, maar ben bang dat ik hem bij mijn vriendin niet op tafel gelegd krijg haha.