Was Piet op het Spellenspektakel editie 2023?

[xanthie]

Tot 2019 was ik, samen met mijn echtgenote een trouwe Spielbezoeker in Essen. Ik probeerde daar iedere keer opnieuw Piet te ontmoeten. Piet is de autoriteit in Vlaanderen én ik zou zelfs durven zeggen, maar wie ben ik, Nederland, als het gaat om het ontdekken van lichtvoetige, snelspelende, bijzonder vermakelijke spelletjes. En zijn dat nu niet die dingen waar de meesten onder ons naar op zoek zijn?

Jammer genoeg heeft men na corona de data van Spiel vooruit geschoven naar begin oktober ipv eind oktober. Hierdoor wordt het voor mij, door allerhande andere verplichtingen, moeilijker om er te geraken. Maar niet getreurd. Sinds vorig jaar is Spellenspektakel een leuk alternatief. Jammer genoeg hebben mijn echtgenote en ikzelf niet zo’n leuke herinneringen aan de editie van vorig jaar. Niks te maken met het Spellenspektakel an sich, maar op de weg er naartoe bezochten we op vrijdag in de omgeving van Utrecht kasteel De Haar. Toen we terugkwamen op de parking was er ingebroken in de auto en onze beide laptops die keurig verstopt in de koffer zaten, bleken verdwenen. Weg spelplezier.

Maar goed, het trauma is verwerkt, en dit jaar vertrokken we terug op vrijdag richting Utrecht, zonder laptops dit jaar, lesje geleerd, om het Spellenspektakel bij te wonen. We logeerden in een heel gezellige bed and breakfast in de omgeving van Oudewater en we konden genieten van de goeie restaurants die in het stadje gehuisvest zijn.

Als Vlamingen waren we wel verbaasd over de manier van werken in de restaurants. Je bestelt namelijk eerst iets te drinken. Op vrijdag vroegen ze of we daarbij ook een broodje vooraf wilden. Gelukkig deden we dit niet. Want de tafel naast ons kreeg me daar een knoert van een brood met bijhorende dipsausjes. Onze honger was meteen gestild hadden we dit moeten doen. Pas toen ons eerste drankje bijna op was, kregen we de menukaart. In Vlaanderen krijg je meteen de menukaart dus voor ons voelde dit raar aan. Hoe dan ook het eten was superlekker. Oudewater beschikt over heel goeie restaurants, kunnen we na dit weekend zeggen.

Na de nare ervaring van vorig jaar, keken mijn echtgenote en ikzelf echt uit naar een zorgeloos bezoek aan het Spellenspektakel. En vooral wat ons bezighield, zou Piet aanwezig zijn om ons in zijn oneindige wijsheid te wijzen op dat ene ontbrekende pareltje in onze spellencollectie? (wordt vervolgd)

[WTULTC]

Meestal gaat het anders in Nederlandse restaurant. Vaak wordt de menukaart uitgedeeld als je aan je een tafeltje hebt plaats genomen of de menukaart ligt al de tafel. Wordt de menukaart uitgedeeld aan tafel dan vragen ze meestal gelijk of je iets te drinken wilt.
Pas nadat je het drankje op hebt de menukaart uitdelen ben ik als Nederlander nog nergens tegen gekomen.

Brood vooraf wordt vaak gedaan om de keuken de tijd te geven om je warme gerecht in de tussentijd te kunnen maken. Ik kies daar meestal ook niet voor, want als klant zijnde betaal je er namelijk wel voor.

Gisteren op de terugweg (ook richting het zuiden, dezelfde route die de Belgen nemen) heb ik wat gegeten bij chinees/snackbar combinatie. Ze hadden zowel een uitgebreide Chinese menukaart als een friet/snackbar menukaart die je ook nog eens met elkaar kon combineren. Zo was het dus bijv. mogelijk om van te voren een heerlijke Chinese tomatensoep te pakken en daarna friet met een loempia of zo. Al ging ik na de Chinese tomatensoep voor een loempia met een satestokje. Dat laatste was een aparte combinatie want ze hadden de loempia ingesneden en daar het satestokje opgelegd met satesaus. Was lekker!

[xanthie]

Op zaterdagmorgen reden we vanuit Oudewater richting Utrecht. De parkeertickets voor parking 2 hadden we keurig op voorhand gereserveerd en betaald, waardoor we probleemloos de parking konden oprijden. Omstreeks 09.40 uur stonden we klaar aan de ingang. Het was er toen al gezellig druk. Enkele minuten voor tienen konden we naar binnen. We hadden een duidelijk plan. Er waren twee spellen die we perse wilden spelen, eentje bij White Goblin en eentje bij 999 Games, niet toevallig twee van de grootste standhouders wiens tafels meestal permanent bezet zijn. Het plan was om op zaterdag eerst bij de ene uitgever een vrije tafel op te zoeken en op zondag de andere uitgever met een bezoek te vereren.

We trokken dus snel naar de hal waar beide uitgevers prominent aanwezig waren. Tot onze grote verbazing nam de stand van White Goblin bijna de helft van de hal in. Er was gelukkig nog een plaatsje vrij bij Marrakesh, het spel dat ik wilde uitproberen. In het gezelschap van twee heel vriendelijke medespelers, dank Wendy en Dominique, kregen we een vakkundige uitleg waardoor we snel een potje konden spelen. Marrakesh is een typische Stefan Feld. Heel veel manieren om punten te scoren dus. Iedere speler beschikt over twaalf gekleurde blokjes waar je er per beurt drie inzet. De blokjes worden in een toren gegooid (Queen, de originele uitgever van dit spel gebruikt dit ding blijkbaar graag sinds Wallenstein). Niet alle blokjes vallen uit de toren en kunnen dus soms pas in een latere ronde worden ingezet. In spelersvolgorde kan je dan blokjes kiezen om op de locaties op jouw of het centrale spelbord, waarnaar de kleur van de blokjes verwijzen, een actie uit te voeren. Het kan gebeuren dat de actie die jij in gedachten had, gekaapt wordt door een andere speler. We speelden één seizoen (normaal zijn er drie) en kregen een duidelijk beeld van het spel. Dit smaakt naar meer en ook mijn echtgenote was bijzonder gecharmeerd. Dank ook aan de uitlegger die dit complexe spel op bijzonder korte tijd kon uitleggen en ons meteen aan het spelen zette. Eens bezig vielen alle puzzelstukjes in elkaar en speelt het wel vlot weg.

Na Marrakesh bezochten we de winkel van White Goblin om de nieuwste worp van Unmatched aan te kopen. Ja, ik beken schuld. Ik durf eigenlijk niet toegeven dat Unmatched niet meteen mijn favoriete spel is, maar de verzameling moet volledig zijn. Dus Unmatched Tales to Amaze met het promotiepack vervolledigen mijn collectie.

Oké, deel een van het verplichte deel was achter de rug. Nu konden we beginnen aan onze vrije rondgang. Als ik samen met mijn echtgenote een grote spellenbeurs bezoek, hebben we niet echt een plan (behalve nu het spelen van Marrakesh). We lopen rond, kijken waar er een vrije tafel is en hopelijk vinden we die unieke parel waar we toch allemaal naar op zoek zijn. Ja toch?

Bij Jolly Dutch Games was er een tafel vrij bij Pulp, de nieuwste worp (nummer 11) in hun Jolly Clubreeks. Pulp is een tweespelersspel waar je de beste Smoothie probeert samen te stellen. In principe zou het een eenvoudig kaartspelletje moeten zijn, zijnde een kaart uitspelen, uitvoeren wat op de kaart staat en punten scoren. Er zijn in totaal vijf rondes waar je in ronde één drie kaarten speelt, in ronde twee vier enz. Pulp speelde niet zo vlot omdat je eerst aan de symbolen die op de kaart staan, moest wennen om te weten wat de kaart deed. We waren dan ook een behoorlijk deel van onze tijd bezig met uitzoeken wat de kaart precies deed. Een van de uitleggers zei terecht dat je enkele potjes nodig had om Pulp in de vingers te krijgen. We waren niet echt overtuigd dat we voldoende potjes wilden spelen. Toch ging een exemplaar van Pulp mee naar huis. Ja wat wil je, we hebben al de eerste tien nummers van de Jolly Clubreeks in huis en de collectie moet volledig zijn natuurlijk. Benieuwd wat Piet van Pulp zou vinden. Maar waar is hij? (wordt vervolgd)

[xanthie]

Spellenspektakel wil ook een forum bieden aan kleinere uitgeverijen en beginnende spelauteurs. Soms zitten daar verborgen pareltjes tussen en het is altijd leuk om die auteurs hun eigen spel vol enthousiasme te horen aanprijzen. Vaak hebben ze echter maar één tafeltje ter hunner beschikking. We schuiven dan ook met plezier aan als we zien dat hun tafel vrij is. Dit was het geval toen we bij de stand van Horned Toad Games voorbijkwamen. Ontwerper Robbin Hulsker wilde ons met plezier zijn The Arena of Baradum demonstreren. Hoewel het thema, een arena waar tot maximaal zes karakters met elkaar de strijd aangaan, gebruik makende van hun krachten en speciale kaarten, ons niet meteen aansprak, kon Robbin en zijn enthousiaste uitleg ons toch overtuigen om de strijd aan te gaan. Ik was zowaar een Minotaur en mijn vrouw een nietige kobold, denkt ze. Hoe dan ook, in een spelersbeurt deed je twee acties, te kiezen uit vijf verschillende mogelijkheden (bewegen, aanvallen, kaart spelen, kaart trekken of de eigenschap van jouw karakter gebruiken). De eerste die drie overwinningspunten heeft, wint. Een overwinningspunt krijg je door een tegenstander te verslaan. De verslagen tegenstander verliest een overlevingspunt en kan als al zijn overlevingspunten opgebruikt zijn uitgeschakeld worden. Hoewel het thema ons niet meteen aansprak, hebben we toch van ons potje genoten. De auteur gaf wel mee dat met meer spelers het nog leuker wordt, want dan neemt de chaos toe. Blijkbaar vindt hij chaos leuk in een spel. Goed, The Arena of Baradum is nog niet uitgegeven. Er loopt momenteel wel een kickstartercampagne. Dus wie interesse heeft, doe maar. Zou Piet hiervoor interesse hebben? Ik denk van niet, maar met Piet weet je nooit. Ik kan het hem echter niet vragen. Want waar is Piet?

[pieter.schutz]

Ik heb toch een beetje hulp nodig hier, en dit toont ongetwijfeld mijn enorme onwetendheid, maar wie is Piet en waarom is het zo'n dingetje?

[xanthie]

Aan de overkant stonden vier beginnende spelauteurs die onder de noemer van Amsterdam Board Game Design volgend jaar een kickstartercampagne willen opstarten om hun vier spellen uit te geven. Het gaat om Punch ‘em all, Timezoo, Bable en Grachtenpand. Het tafeltje bij Grachtenpand was vrij en we schoven met plezier aan. De Amerikaanse co-auteur van het spel wilde ons het spel met plezier uitleggen, maar wel in het Engels omdat hij zijn Nederlands niet goed genoeg vond. Hij had blijkbaar een Nederlandse vriendin en een zoontje maar hij kloeg erover dat de voertaal in Amsterdam geen Nederlands was en hij zodoende te weinig Nederlands sprak en leerde. Geen probleem om zijn uitleg in het Engels te volgen. Grachtenpand is geen vernieuwend kaartspelletje. Je begint namelijk met een basis, een shop, waarop staat hoe je punten kan verdienen (bijvoorbeeld door een aantal katten of vogels in jouw gebouw te herbergen, of door voldoende bloembakken te hebben, of door hoger of lager te zijn dan naburige gebouwen, …). Op die basis bouw je een aantal etages en bovenop plaats je een dak. Er zijn nog spellen die dit mechanisme gebruiken. Hoewel het niet vernieuwend is qua spelconcept hebben we ons toch uitstekend geamuseerd. Als dit ooit uitgegeven wordt, koop ik een exemplaar. Grachtenpand is ook een spelletje met een hoog Piet-gehalte. Ik kan niet wachten om hem dit te melden. Maar waar zit die kerel toch als je hem nodig hebt. Waar is Piet?

[Lord Leuber]

Ik heb toch een beetje hulp nodig hier, en dit toont ongetwijfeld mijn enorme onwetendheid, maar wie is Piet en waarom is het zo'n dingetje?

https://www.bordspelmania.eu/spiel/topic21514.html

Hier is het mee begonnen denk ik.
Daarna zijn nog vele Essen zoektochten gevolgd.

[xanthie]

Tijd intussen om iets te eten. De vriendelijke eigenares van de Bed and Breakfast waar we verbleven, stond erop dat we onze lunch meenamen van de rijkelijke ontbijttafel. Gelukkig stonden er her en daar tafels waar je op je gemak iets kon eten. We verorberden met plezier onze meegebrachte lunch en zetten daarna onze rondgang verder. Bij Geronimo Games was er een tafeltje vrij met Moon River erop. Moon River, van origine een spel van de Franse uitgever Blue Orange, zal in het Nederlands taalgebied verdeeld worden dus door Geronimo Games. Moon River is verwant aan Kingdomino en dus ook aan Queendomino en speelt zich af in het Wilde Westen. Je neemt tegels en legt die in een raster (5 x 5). Hoe meer tegels van dezelfde soort aangrenzend zijn, hoe meer punten op voorwaarde dat er minstens één koe in het gebied aanwezig is. Hoe meer koeien, hoe meer vreugd (lees meer punten). Er zitten ook nog een aantal pestelementen in om oa koeien te ontvreemden bij een tegenstander. Een vriendelijk Nederlands koppel schoof mee aan en dankzij een vakkundige uitleg van één van de demonstrateurs konden we vlot een volledig potje spelen. Terwijl ikzelf alsook een van de andere spelers ons focusten om op zo groot mogelijk gebieden van gelijke tegels zoveel mogelijk koeien te plaatsen, specialiseerde mijn vrouw zich in het verzamelen van bevers. Maar we werden allen de loef afgestoken door de tegenspeler die vooral mais verzamelde en dan ook nog eens een resem maisspecialisten inschakelde. Genoeg om met lengten voorsprong Moon River te winnen. Leuk maar als je al King- of Queendomino in bezit hebt, is het meer van hetzelfde. Wat zou Piet hiervan vinden?

Ook bij MNKY (de K moet eigenlijk omgekeerd staan) was een tafel vrij en we schoven aan bij Gigantosaurus. Daar kunnen we heel kort over zijn. Dit is een dobbelspel voor vrij jonge kinderen. Ze zullen dit ongetwijfeld leuk vinden, maar wij niet. Veel meer dan dobbelen en hopen dat je de juiste fiches omdraait, is het spel eigenlijk niet. Wij vonden hier niets aan. Maar misschien vindt Piet dit wel leuk. Maar ja, waar is Piet?

[xanthie]

Op naar de volgende ontdekking. Ergens in een hoekje lag er een leuk uitziende piratenspel, The Flying Gang, een prototype dat met trots uitgelegd werd door de Duitse auteur Dirk Blech. The Flying Gang was een groep van 18de eeuwse piraten, met als bekendste exemplaar Edward Teach ofte Blackbeard, die ergens in de Caraïben een eigen rijk uitbouwden. De auteur probeert met zijn spel historisch accuraat te zijn. Iedere speler, je speelt met 2 tot 4 spelers, is een zeevarende natie (Spanje, Nederland, Frankrijk, Engeland) en bevaart de zeven zeeën of zoiets. Het prototype zag er heel mooi en verzorgd uit. We kregen het spel stap voor stap uitgelegd. We verzamelden goud door schepen te laten zinken of goederen (oa rum, tabak) te verkopen. Eens we voldoende geld hadden, konden we grotere en betere schepen kopen, meer bewapening, enz. Het had wel iets maar vooral het enthousiasme van de auteur was aandoenlijk. Ook hier zal een kickstartercampagne uitmaken of het spel uitgegeven wordt. Omdat we het spel speelden kregen we van de auteur een blikje Radler met de afbeelding van het spel op het blik. Die man gelooft alvast rotsvast in zijn product. Alleen daarvoor al hoop ik dat zijn kickstartercampagne succesvol zal zijn. Een ding is zeker Piraten en Piet zie ik niet meteen voor mij. Maar nog eens met Piet weet je nooit. En heeft studio 100 (groot in Vlaanderen dankzij Samson en Gert) niet ergens ook een Piet Piraat in zijn rangen? Ik zou het graag aan Piet vragen, maar waar zit die kerel als je hem nodig hebt?

Bij Hot Games was er een tafel vrij bij Dale of Merchants 2. Vriendelijke kerels de mannen van Hot Games. Ik kom ze al jaren tegen op de verschillende beurzen in Vlaanderen (Spel, Zomerspel, …) waar ik meestal aanwezig ben als demonstrateur van White Goblin Games. Altijd leuk om met hen te praten. Wido legde ons Dale of Merchants 2 vakkundig uit. Je hebt acht marktkramen voor je liggen en je probeert die te vullen met kaarten van dezelfde soort. De kaarten zijn genummerd van 1 tem 5. Afhankelijk van het aantal spelers doen er aantal soorten (kleuren) mee. De marktkramen moeten een oplopende waarde van 1 tem 8 hebben. Wie het eerst zijn al zijn kramen vult, wint. Het duurde een tijdje voor mijn echtgenote snapte wat de bedoeling is, maar eens ze het doorhad, beviel het spelletje haar wel en mocht er best een exemplaar mee naar huis. Alleen wist ze niet dat ik ooit die dingen al in het Engels kocht.

Toen we klaar waren, stapte een van de demonstrateurs van Hot Games op ons af, zijn naam ontsnapt me, maar hij demonstreert ook af en toe voor White Goblin. Hij wilde ons wel het kaartspelletje Virus uitleggen. In virus probeer je vier gezonde organen in de vier verschillende kleuren voor je neer te leggen. De andere spelers, zo zijn die mannen, proberen jouw organen wel te bestoken met virussen. Twee virussen en hopakee je mag jouw orgaan afleggen. Je kan je beschermen tegen virussen door medicijnen aan jouw organen toe te wijzen. Virus speelt snel en is pure fun. Weinig strategisch inzicht voor nodig. Kaartje trekken en kaartje spelen. En hopen dat de anderen jouw organen met rust laten. Mijn vrouw, als ex-verpleegster, speelde ons met gemak van de tafel. Ikzelf vond virus weinig om het lijf hebben, maar nog eens wie ben ik. Benieuwd wat Piet hier zou van vinden. Maar nog altijd geen Piet gezien? Waar zat die kerel toch?

[xanthie]

Eens we klaar waren bij Hot Games vonden we een vrijstaand tafeltje bij Iello Games. Twee kaartspelletjes lagen klaar om gespeeld te worden. Een enthousiaste demonstrateur stond klaar om ons eerst Hula Hoo uit te leggen. Bij Hula Hoo (hoelahoep in het Nederlands) probeer je zo snel mogelijk jouw kaarten (vijf in de hand, vijf op tafel, tien in totaal dus) weg te spelen. Je kan ook winnen door ervoor te zorgen dat de andere spelers geen kaarten meer kunnen spelen en daardoor uitgeschakeld worden. Ze laten dan namelijk hun hoepel vallen.

Iedere keer een speler een kaart (kaarten zijn genummerd van één tot dertien, zeven doet dienst als joker) speelt, zegt hij of de volgende speler een hogere of lagere waarde moet spelen. Je speelt het spel in verschillende ronden. Wie het eerst 77 punten heeft, wint. Met twee was Hula Hoo absoluut geen hoogvlieger. Het voelde nogal mechanisch aan. We vermoeden dat met meer spelers Hula Hoo leuker wordt.

Eens klaar met Hula Hoo begonnen we aan Allegra, eveneens een kaartspel. Hoewel de uitlegger even enthousiast dit spel uitlegde, hadden we niet echt het gevoel dat hij zelf het spel voldoende beheerste. We wisten dus niet meteen wat de bedoeling was. Gelukkig was een andere demonstrateur net klaar met zijn uitleg aan een andere tafel en kon hij ons Allegra nu wel verstaanbaar uitleggen. Onze dankbaarheid was dan ook groot. Bleek het om de hier welbekende Svatje te gaan. Dus die hadden we al gevonden nu nog Piet. Goed, Allegra beviel ons wel. Het is de bedoeling om in jouw rooster van 4 x 4 zoveel mogelijk rijen van gelijke kaarten te maken. Die kaarten worden dan uit het spel gehaald. Als bij één speler alle kaarten in zijn raster zijn omgedraaid wint de speler met de laagste waarden van kaarten in zijn raster. Let wel, iedere speler heeft ook nog een rij bij de linkerspeler. Dus een raster bevat eigenlijk 15 kaarten. De gemeenschappelijke rijen worden met een pion aangeduid. De punten worden bijgehouden en wie na drie ronden de minste punten heeft, wint. Allegra vonden zowel mijn echtgenote als ikzelf best leuk. Een exemplaar ging dan ook mee naar huis. Tijd om Piet dit heuglijke nieuws te melden. Maar ja waar is hij? Ook Svatje had hem nog niet gezien.

Even verder nodigden twee enthousiaste dames die als demonstrateurs bij Asmodee stonden ons uit om een potje Happy Salmon te spelen. Happy Salmon is een partyspelletje waar je probeert zo snel mogelijk jouw kaarten af te leggen. Je wilt niet weten hoe je van die kaarten afraakt (oa. door High five uit te delen, van plaats te wisselen, en een happy salmon na te bootsen). Vrij chaotisch, maar snel spelend. Ik won het ding, maar vraag me niet hoe. Geen spek voor onze bek. Wie weet vindt Piet dit wel leuk. Maar geen Piet te zien.

[xanthie]

We hadden nog net tijd om op zaterdag één spelletje te spelen. Tegen sluitingstijd kwam er een tafel vrij bij 999 Games. Lidwiene legde ons heel vakkundig Brood en Bier uit, een tweespelersspel. Ze bleef even bij ons staan om te kijken of we alles gesnapt hadden en kwam af en toe nog eens vragen of alles goed ging. Topdemonstrateur, dank je wel. Brood en bier, we speelden het spel niet helemaal uit, beviel ons uitstekend. De combinatie van bier brouwen en brood maken ging heel vlot. Dit zal ooit onze collectie vervoegen. Intussen was het ongeveer 18.00 uur. We hadden werkelijk een topdag. Ondanks de vele bezoekers was er overal voldoende ruimte en gelegenheid te over om veel te spelen. We hadden liefst dertien spellen leren spelen. Een aantal daarvan waren ons zeer goed bevallen. Alleen was het spijtig dat we onze belevenissen niet met Piet hadden kunnen overleggen. Geen probleem. Zondag komt ook nog. Wie weet ontmoeten we dan de langverwachte. Laat ons hopen.

[Bart]

Ik heb toch een beetje hulp nodig hier, en dit toont ongetwijfeld mijn enorme onwetendheid, maar wie is Piet en waarom is het zo'n dingetje?

https://www.bordspelmania.eu/spiel/topic21514.html

Hier is het mee begonnen denk ik.
Daarna zijn nog vele Essen zoektochten gevolgd.

Zelfs zijne hoogheid Erwin blijkt te zoeken en te vinden: zie foto (Piet is de man met de schijnbaar overbodige bril)

[WTULTC]

Dit terwijl ik Piet vrijwel altijd meteen spot op een beurs. Meestal al voordat de deuren open gaan of binnen het eerste uur.

[liefde_is]

Ik heb niet veel gezien van het Spellenspektakel. Ben er de hele zondag geweest, maar omdat ik ook spellen heb ingeleverd en opgehaald bij de bring'n buy (wat toch aardig wat tijd kost), heb ik maar een kort rondje over de beurs gemaakt, om de stand van Jumbo waar ik stond te demoën niet te lang zonder mijn vrolijke aanwezigheid te laten zijn. Maar in dat korte wandelingetje wel Piet gezien!

[xanthie]

Op weg naar ons verblijf in Oudewater werden we opgebeld. Je gelooft het nooit. Piet!. Voila, nu gaan we het horen waar hij zich de hele dag verstopt heeft. Of nog beter, zei mijn vrouw, hij heeft ons ook gezocht en niet gevonden. Groot was onze ontgoocheling toen Piet doodleuk meldde dat hij enkel op zondag op het Spellenspektakel zou aanwezig zijn. Door een drukke week in het vooruitzicht had hij thuis belangrijkere zaken af te handelen. Loop je dus die kerel een hele dag te zoeken, blijkt hij gewoon thuis te zitten.
Goed, morgen, zondag dus, hadden we kans om hem te vinden. We konden ons geluk niet op. Dat geluk steeg nog toen we die avond een uitstekend restaurant in Oudewater vonden. Voor een heerlijk en gastronomisch vijfgangenmenu betaalden we slechts 49 euro per persoon. Toen we het restaurant verlieten, konden we nog genieten van de Halloweenbeleving in Oudewater. Top en leuk.

Op zondagmorgen vertrokken we welgezind terug naar Utrecht. We waren iets vroeger en om 09.30 uur gingen de deuren al open. Omdat de groep wachtenden aangroeiden konden de eersten al naar binnen om hun ticket te laten scannen en dan in het voorportaal te wachten tot de echte start. Enkele minuten voor 10.00 uur was het zover. We haasten ons meteen naar de stand van 999 Games. Naast Marrakesh wilde ik ook per se een potje Atiwa spelen. We waren ongeveer de eersten in de stand en dus was de Atiwatafel nog vrij. Gino en Ton, twee supersympathieke Nederlanders, vroegen of ze mochten mee aanschuiven. Geen probleem en demonstrateur Edwin kon aan zijn uitleg beginnen. Atiwa is een spel van Uwe Rosenberg en speelt zich af in Ghana. Blijkbaar is Atiwa daar een keten bestaande uit heuvels met steile hellingen met vrij vlakke toppen. Een lokale inwoner zag in dat je door het africhten van vleerhonden (grote vleermuizen dus) het milieu een handje toestak. Rosenberg creëerde rond dit thema een bijzonder leuk spelletje. Natuurlijk zitten de gekende Rosenberg in Atiwa vervat. Heel veel spelmateriaal, 101 mogelijkheden tijdens een beurt. Maar in feite is het simpel. Het is een workerplacement waar je over drie werkers beschikt. Je kan die op veel plaatsen inzetten om goud, grondstoffiches of nieuwe tegels te verwerven om zodoende punten te scoren. Na iedere actiefase is er ook nog een onderhoudsfase. Leek ingewikkeld maar dankzij de uitstekende uitleg van Edwin, waarvoor dank, konden we snel een aantal ronden spelen. Eens bezig vallen alle puzzelstukjes in elkaar en krijg je een vlot speelbaar spelletje. Atiwa, ik hou ervan. Zou Piet dit leuk vinden? Wel het antwoord is simpel. Neen! Want we waren amper begonnen toen we plotseling aan onze tafel een bekend silhouet zagen opduiken. Je kon er moeilijk naast kijken. Getooid in een oranje t-shirt van bordspelmania, korte broek, grote valies bij (om veel spellen in te stoppen) en vergezeld van kompaan Bart, een van de bordpelmania-recensenten. Toen Piet zag dat we Atiwa aan het spelen waren, keek hij ons meewarrig aan. Bart, zijn kompaan, verwoordde wat Piet verzweeg: “Agricola, ik kreeg er nog altijd nachtmerries van.” En weg waren zij! Daar ging Piet!

Tussen haakjes, mijn dierbare echtgenote, won Atiwa met mijlen voorsprong. Ook Marrakesh sloot ze gisteren winnend af. Wat haar de opmerking ontlokte: “Ik word hier steeds beter in!”. Ik vroeg me af of ik moest beginnen met me zorgen te maken.