Spiel 2025: verslagjes, foto's, ontdekkingen, verhalen

[Nautilus]

Afdronk: ik heb het naar mijn zin gehad, leuke spellen gedaan, leuke mensen ontmoet, maar wat was het ongelofelijk druk. Daar kon ik dit jaar wat minder goed tegen, maar dat kan aan mij liggen.

Ja, vooral Hal 3 was werkelijk niet om door te komen. Pas na 17:00 kon je daar een beetje doorlopen in de gangpaden. Als je er niet naar een specifiek spel zocht, kon je er beter wegblijven.

Het zou al veel schelen als er minder mensen rondlopen met een rolkoffer of een bolderkar. Wat dat betreft denk ik dat de organisatie van SPIEL zou moeten kijken of er een tweede bagage garderobe geplaatst kan worden. De huidige in hal 8 is te ver weg ten opzichte van Hal 3. Vooral als je bijvoorbeeld net een Frosthaven hebt gekocht. Dan is het handiger dat je in Hal 3 (of 1) ook een bagage garderobe hebt.

[Piet]

Spiel blijft ook voor ons het jaarlijkse hoogtepunt van onze hobby. Hoewel andere beurzen en evenementen evenveel (of meer) speelplezier bieden, heeft Spiel net dat tikje meer. De hele wereld die bijeen komt om er een geweldig verlengd weekend van te maken: daar kan niets aan tippen.
Na de persdag, stonden er nog bezoeken op donderdag, zaterdag en zondag gepland.


De eerste echte beursdag is voor ons het moment om een aantal afspraken en verkopen te regelen. Dat zorgt voor weinig structuur, maar dat kan de lol niet drukken.
We vertrokken met een volle auto rond 5u45. Een rit van een kleine drie uur, wat vertraging en een mogelijke tussenstop: dat moest lukken om er rond 9u30 te zijn.
Het verkeer in België was best lastig: volle autosnelwegen, veel regen, agressieve chauffeurs. Eens voorbij Antwerpen werd het allemaal wat rustiger en we bereikten de beurs rond 9u15. Ideaal om rustig aan de ingang te wachten.
Van de passagiers uit onze auto zouden we Erik en Warre de hele dag niet meer zien. Met vriend Tony, vrouw Griet en ik waren we van plan om min of meer samen te blijven.
In de voormiddag hadden we enkele ontmoetingen bij mensen die wat spellen van me kochten. We gingen ondertussen ook eens langs bij enkele uitgevers die we de laatste jaren een beetje leerden kennen. Allemaal gezellige babbels en vlotte transacties. Tony was intussen onderweg naar enkele deals van hem.
Nadat we elkaar teruggevonden hadden, was het tijd om wat dingen te bekijken. Op het moment dat we een blik zouden werpen op Thesauros (dat bij 999 Games in een Nederlandstalige editie verschijnt) zagen we een klein tussendoortje dat we snel even aanpakten: 13 Leaves. Een jonge sympathieke Duitse wilde graag aansluiten: mensen zien snel waar het plezant is.
In 13 Leaves probeer je zo snel mogelijk jouw kaarten af te spelen. In jouw beurt leg je één of meer kaarten van een zelfde waarde in de rij op tafel. De volgende speler moet evenveel of meer kaarten leggen van hogere waarde dan de hoogste kaart of een lagere waarde dan de laagste kaart. Je mag eventueel ook verder aanvullen op de hoogste of laagste waarde die al uitligt. Je mag nooit leggen op de kaartwaardes die tussen de hoogste en de laagste uitliggende kaarten zit. Kan of wil je niet meer leggen, moet je uitstappen en een openliggende kaart op de hand nemen. Als er maar één speler overblijft eindigt de ronde en start je een nieuwe ronde.
Het spel eindigt onmiddellijk wanneer een speler zijn/haar hand uitgespeeld heeft.

13 Leaves is een vlot tussendoortje dat best wel wat spelplezier bezorgt. Zeer veel strategie zit er niet in, maar bij momenten moet je wel overwegen om vervroegd uit te stappen om grotere sets kaarten van gelijke waarde op hand te krijgen. Ruim voldoende om een exemplaartje mee te nemen voor onze spellenclub (€10).


Even later kwamen we voorbij het spelletje Denkō. Het spel zal in maart verschijnen bij de nieuwe Franse uitgever Oldgames.
Denkō is een klassiek reactiespelletje. Van bij de uitleg wisten we al dat Griet dit met glans zou winnen.
Alle kaarten worden gelijk verdeeld over alle spelers. Die houden hun pakje kaarten gesloten voor zich. De spelers draaien om beurt een kaart waarbij ze tellen van 1 tot 16 tellen. Als de opengedraaide kaart overeenkomt met het getal dat ze noemen, moet iedereen zo snel mogelijk op de kaart slaan. De laatste speler moet het hele pak kaarten toevoegen aan zijn/haar stapel.
Maar dat is niet alles. Er liggen ook twee verdekte kaarten in het midden van de tafel. De spelers hebben die kaarten 5 seconden mogen bekijken en moeten dan onthouden wat de waarde is. Als er een kaart opengedraaid wordt met dezelfde waarde als een verdekte kaart, moet er ook weer geslagen worden. Deze keer op de overeenkomende verdekte kaart.
Alsof dat niet genoeg is: wanneer er een lantaarn opengedraaid wordt, moet er zo snel mogelijk geslagen worden op de laagste gesloten kaart.
Maar het mag allemaal wat meer zijn. Telkens wanneer een lantaarn gespeeld is, komt er een extra spelregel bij. Die zorgt voor meer chaos.
Zoals verwacht won Griet zonder probleem, maar met heel veel lol een eerste potje. Bij de start van een tweede potje werden we aangesproken door een sympathieke man (Miguel) die ook Vlaming bleek te zijn. Ook weer iemand die ontdekt had dat het leuk spelen is bij ons.
Miguel hakte ons zonder problemen in de pan. Goed dat Griet eens verslagen wordt in een reactiespel.

Ik ben helemaal geen liefhebber van reactiespellen omdat ik er niets van bak, maar Denkō zorgt wel voor veel ambiance aan tafel. Bovendien zit het spel goed in elkaar door de verschillende voorwaarden die het almaar complexer kunnen maken. Wanneer het in maart in Frankrijk verschijnt (in Engels, Frans en Spaans) zullen we zeker overwegen om een exemplaartje aan te schaffen.


Intussen was het al tijd om rustig naar hal 8 te gaan voor het grote Math Trade moment. Ik had 23 deals die rond 15u afgewerkt moesten worden. Tony hield ook wat kuis in zijn collectie met een 15 verkopen.
We waren rond 14u15 aanwezig en konden meteen aan de slag. Griet loopt rond op zoek naar klanten. Tony en ik staan te stralen om onze klanten te lokken. Zo werkt dat goed. Paul Mulder kwam bij ons staan. Fijn dat we tijdens het handelen een gezellige babbel konden hebben met Paul.
Na een uur waren we ‘uitgehandeld’ en konden we verder. Maar wat een drukte tijdens het MT moment op donderdag.
Omdat Tony al enkele jaren bezig is met spellen met de maan als thema, wilden we toch Earthrise eens testen. We hadden het spel in de voormiddag staan bekijken en vonden het maar matig van uitzicht, behalve de doos die geweldig is door de iconische foto van de aarde.

Earthrise is een slagenspel in drie rondes. In de eerste rond vlieg je van de aarde naar de maan, vervolgens draai je een rondje rond de maand en in de derde ronde keer je terug.
Bij elke slag moeten de spelers de kleur volgen. Kan je niet volgen, ben je verplicht om een rode kaart te spelen (waarschuwingskaarten). Kan je ook dat niet, mag je gooien wat je wil. De winnaar van de slag (de piloot), krijgt alle kaarten behalve één: die mag gekozen worden door de tweede in de slag (de co-piloot).
Naast deze manier om kaarten binnen te halen, is er telkens een fiche beschikbaar voor de speler die aan de juiste voorwaarde van de fiche voldoet. Met deze fiches bouw je jouw foto van de aarde.
Elke ronde hebben de drie gewone kleuren een andere waarde. De rode kaarten bezorgen je altijd waarschuwingssignalen. Bij het einde van het spel krijg je punten voor de kaarten in jouw slagen, strafpunten als je meest waarschuwingssignalen verzamelde en nog een handvol punten voor jouw foto van de aarde.
De uitleg die we kregen was echt slecht. De Spaanse ontwerper kent weinig Engels; zijn Duits is veel beter. Toch bleef hij proberen om het spel in het Engels uit te leggen, maar dat kwam niet goed.

Om te scoren heb je gewoon een goede hand kaarten nodig. Heb je die niet? Jammer, maar je zal geen punten scoren. Niet voldoende om en exemplaartje mee te nemen. Bovendien vonden we €25 ook wat aan de stevige kant.
Bij Asmodee lieten we ons Brick Like This uitleggen door de zeer sympathieke Ute. Weer iemand die ontdekte dat het altijd gezellig is met ons erbij.



Brick Like This is een partyspel met Lego. Er wordt gespeeld in teams die proberen om een onregelmatige toren te bouwen. Binnen het team moet één speler aangeven wat er gebouwd moet worden; de andere speler bouwt. Bij het begin van de ronde bepaalt men binnen het team welk niveau van kaart men wil gaan bouwen (5 tot 8 Legostukken met 5 tot 8 punten).
Als een eerste team klaar is, krijgt het andere team nog een halve minuut om hun opdracht verder af te werken. Alle teams die klaar geraken met het bouwwerk scoren de punten van de kaart die ze uitgevoerd hebben.

Brick Like This is een heel leuk partyspelletje dat snel uitgelegd is en dat je net zolang kan spelen als je wil. Met twee teams was het nog behoorlijk geordend, hoewel demonstratrice Ute en ik instructies gaven in Duits, Engels en een beetje Nederlands (Ute spreekt een klein beetje Nl). Ik kan mij voorstellen dat een spelletje met 8 spelers helemaal hectisch wordt. Ruim voldoende om binnenkort een exemplaartje aan te schaffen voor de clubcollectie.


Na nog wat rondstruinen schoven we even aan bij de stand van Amigo. Daar werd je onthaald als in een restaurant. Als er een tafeltje vrijkomt, wordt je daarnaar begeleid. Je kan kiezen uit het menu spellen en er komt iemand uitleggen. Stijlvol en leuk.
We kozen Meister Makatsu. Na wat discussie in de coulissen, kwam er een zeer sympathiek uitlegster om ons het spel te verklaren. Intussen werd er gevraagd of er nog iemand mocht aansluiten. Dat bleek een heel fijne Spanjaard te zijn die ook in één oogopslag gezien had dat ons gezelschap top is.
Alle spelers hebben een gelijke set kaarten. Elke beurt neem iedereen vier kaarten. Daarvan worden twee slagen gespeeld. De twee overige kaarten gaan op een aflegstapel waarmee je de tweede ronde zal moeten spelen. De openliggende kaarten worden afgespeeld. Binnen elke kleur zijn er strafpunten voor de speler met de hoogte kaart.
Als het hele stapeltje doorgespeeld is, gaan de uitgespeelde kaarten weg en neemt iedereen het reststapeltje. De tweede ronde verloopt net zo, maar dan met dubbele strafpunten. De derde rond loopt ook zo, maar dan met nog minder slagen maar telkens met drie strafpunten.
Bij ons liep het allemaal wat in de soep omdat ik bij de tweede ronde mijn foute pakje kaarten genomen had: verder spelen met alleen maar hoge kaarten… De demonstratrice kon haar lol niet op toen duidelijk werd dat ik van een koppositie meteen naar een absoluut slechte score ging. Ze troostte mij met de woorden: “You’re the winner of the hearts”. Ik blijf toch een magneet voor vrouwen. Ik moet daar mee leven.
Maar dan moest de grootste lol nog komen. Griet en de sympathieke Spanjaard scoorden 9 punten, Tony 18 en ik 24. Wie wint er bij gelijkstand? De speler met de startspelerpion. En dat was ik. Geweldig regeltje van Knizia. En het maakt duidelijk dat ik toch een topspeler ben…

Meister Makatsu is goed in elkaar gezet en klopt helemaal. Je begrijpt al snel dat je in de eerste ronde zoveel mogelijk grote kaarten moet afspelen omdat de strafpunten dan nog minder zijn.
Ik vermoed dat hier wel een Nederlandstalige editie van zal komen. Die gaat dan zeker in de clubcollectie.
(Tony speelde het spel een tweede keer en gaf aan dat je er dan wel klaar mee bent. Het spel biedt blijkbaar wat te weinig variatie.)


Tijd om naar huis te gaan. De gps gaf vlekkeloos verkeer aan, maar net voor we in Antwerpen kwam, veranderde dat plots. Anderhalf aanschuiven om door de Kennedytunnel te komen… We hebben al betere tijden gehad. Thuis na 1u00.
Maar dat kon de lol van deze dag niet drukken. We hadden een mooie tijd gehad. De volgend dag gaan werken met kleine oogjes nemen we er graag bij.

[Jerome]

13 Leaves en Meister Makatsu staan met stip op mijn willikhebbenlijst. Dank!

[Pura Vida]

13 Leaves en Meister Makatsu staan met stip op mijn willikhebbenlijst. Dank!

Hahaha nou ja, ik had precies dat. Bij 13 leaves wel een beetje Linko of Scout gevoel. Niet erg, want met blaadjes, maar toch. Leuk verslag trouwens Piet. Uitgebreid, inhoudelijk interessant en met humor. Leuk.

[Piet]

Florian, een vriend van onze club ging een dagje sfeer opsnuiven. Hij houdt van monsters en draken (waar ik altijd omheen loop omdat ik een beetje bang ben, daarvan), van decors en verkleedpartijtjes. Hij stuurde mij wat foto's om die met jullie te delen. Ik dump ze zonder bijschrift. Kijk en geniet.

[Geronimoo]

Verslag met mini-reviews van 19 spellen:
https://jerresblog.wordpress.com/2025/1 ... piel-2025/

[xkneepkens]

Verslag met mini-reviews van 19 spellen:
https://jerresblog.wordpress.com/2025/1 ... piel-2025/

Ben ik toch benieuwd welk spelconcept je had !

[Piet]

Het heeft even geduurd, maar hier is mijn tweede deel van het verslag.

Op zaterdag en zondag verblijden we Spiel opnieuw met ons bezoek. Het team bestond uit 4 mannen van onze spellenclub Incognito: Stijn, Peter, mijn broer Jos en ik.
Het vertrek was voorzien om 5u30. Door het vlotte verkeer waren we netjes voor 8u45 op de parking. Tijd om nog wat te eten en ons dan klaar te maken voor een weekend speelplezier.
De dag begon met een mooi puzzel bij Schmidt: Crystalla. De spelers leggen in het spel 12 kaartjes met steeds twee velden. De kaartjes verkrijg je door in een raster van 3x3 kaarten alle stenen van een kaart te nemen en die stuk per stuk af te leggen. De kaart waarop je jouw laatste steen legt, krijg je. De velden op de kaartjes vormen bloemen (op 1 kaart of in combinatie met stukken van de bloem op andere kaartjes).
Als je een set stenen neemt van een kaart en die set bevat twee stenen van eenzelfde kleur, krijgt de speler van die kleur een halve tegel die hij/zij op een kaartje moet leggen. Dat kan leuk zijn, maar is het dat vaak niet. Alle bloemen zorgen voor scores, afhankelijk van de kleur. Wie het meeste punten scoort, wint.

Crystalla is een bij momenten venijnig puzzeltje. Je moet de stenen op het raster goed kunnen uitspelen om een kaartje te kunnen nemen dat bruikbaar is. Of anders moet je je behelpen met een kaartje dat mogelijkheden wegneemt om te scoren. Bovendien zijn de extra tegeltjes niet altijd een verbetering (hoewel dat natuurlijk wel kan, als je zelf kiest).
Fijn! We namen meteen een exemplaartje mee voor onze spellenclub (€20).

We bleven in hal 7 om wat rond te kijken. Bij Asmodee was er een vrije tafel voor Splendor Kids. Als je vertrouwd bent met de gewone Splendor: de Kids-versie lijkt sterk op het grote werk en is niet voor de allerkleinsten.
In jouw beurt kan je kleurenfiches nemen of naar een volgende dorp of stad gaan. Het nemen van fiches is zoals in het gewone spel (3 verschillende, 2 gelijke of 1 gouden). Voor het bewegen over het spelbord: je ‘betaalt’ telkens de fiches die aangegeven staan tussen de verschillende plaatsen.
Kom je in een dorp, dan mag je nog een beurt spelen. Beland je in een stad, dan krijg je een blijvende fiche die je kan inzetten wanneer je dat wil.
Wie het eerste aan het kasteel bovenaan het spelbord geraakt, wint.

Ik speelde Splendor Kids al eerder. Toen was de speluitleg zeer onvolledig en ook wat fout. Maar het spel zat toen wat krachtiger in elkaar.
We stelden in deze speelsessie immers vast dat bewegen naar een dorp te sterk is ten opzichte van bewegen naar een stad. In een volledige extra speelbeurt, kan je immers 3 fiches nemen. Als je in een stad 1 vaste fiche krijgt, is dat een pak minder. Bovendien worden de vaste fiches bij gebruik omgedraaid. Je kan die pas heractiveren als je een nieuwe vaste fiche verwerft.
Het deed toch iets van de speelvreugde af. Zeker toen bleek dat ik het spel won, was de commentaar dat het spel niet goed genoeg is. We hadden het al eerder gekocht voor de club. Het zal zijn dienst wel bewijzen.


Nog wat rondkijken en op naar de volgende zaal. Alice, de l'autre côté du miroir is een Flip & Write spelletje van Alcouffe en Maublanc. Ik ben fan van zeer veel R&W en F&W of D&W spellen, dus moesten we dit wel proberen.
De spelers proberen Alice zou goed mogelijk te helpen met scoren. Maar daarvoor moeten ze af en toe door de spiegel naar de ommezijde van het scoreblad. Er zijn verschillende manieren om punten te scoren. Voor twee daarvan moet je op de beide zijden van het blaadje goed je best doen. De egels en flamingo’s scoren immers het laagste getal van beide. Bij de rozen vermenigvuldig je de score op één zijde met die van de andere zijde.
Elke beurt kiest een speler een kaart die wordt opengedraaid. Op de ommezijde van een kaart krijg je altijd enkele suggesties van wat er mogelijk op de kaart kan staan. Je kiest dus op die basis welke kaart je zal opendraaien.
Alle spelers vullen de vorm in en proberen daarbij zo goed mogelijk te scoren. Kom je op een spiegel, dan draai je het scoreblaadje en je gaat verder op de achterkant van dezelfde spiegel.
Als alle kaarten opengedraaid zijn, eindigt het spel en begint het tellen.

Alice, de l'autre côté du miroir is een knap ineengestoken F&W. Ik hou van het genre, maar dat is niet de reden dat ik dit goed vind. De originele manier om aan twee zijden van het scoreblaadje te spelen, is origineel. Bovendien is het goed in elkaar gezet dat je de beide zijden nodig hebt om te scoren. Te lang aan één zijde blijven hangen of slechts één keer door een spiegel stappen: het rendeert niet. Aanrader voor wie houdt van dit soort spellen. (Ik weet alvast iemand die het niets zal vinden, want je bent teveel alleen bezig.) Er ging meteen een exemplaartje mee naar huis (€20). Volgens mij is het echter ook perfect haalbaar om er een Nl-versie van te publiceren.


We keken nog wat rond en zagen dat het tijd begon te worden voor de trade. Even naar de auto om wat te eten en mijn spullen mee te nemen. Mijn vrouw had mij aangeraden om wat herkenbaarder te zijn op de trade. Mijn klassieke beschrijving (jong, afgetraind lichaam, scherpe blik, hot bij de vrouwen) blijkt immers niet zo efficiënt. Daarom raadde ze me aan om mijn afstudeerhoedje mee te nemen (je leest het goed, ik studeerde in juni af. Op mijn 55e!).

Het werkte: van bij aanvang stond er meteen een rijtje gegadigden om wat spullen van mij over te nemen. Toen ik vroeg hoe ze me zo snel gevonden hadden, was het antwoord altijd: “Jong, afgetraind lichaam, scherpe blik, hot bij de vrouwen... Makkelijk te vinden!”.


De trade duurde dus niet lang. Op naar de speeltafels. Als je van hal 8 komt, wandel je voorbij de grote firma’s uit Duitsland en we zagen dat er weinig volk in de rij stond bij Amigo. We kregen al na enkele minuten een tafeltje en kozen voor Biddle.
In Biddle wordt er gedobbeld met 6 dobbelstenen. Elke ronde wordt er een kaart met een dobbelopdracht opengedraaid en de spelers gaan bieden in hoeveel worpen de opdracht kan uitgevoerd worden. Daarbij kan je beter (in minder worpen) bieden of je kan gelijk bieden aan de laatste. Wil je niet meegaan of onder bieden, stap je uit. Zolang er geen enkele speler uitgestapt is of zolang de resterende spelers niet op hetzelfde niveau staan, gaat het bieden verder. Van zodra er minstens één speler uit is en de overige spelers op hetzelfde niveau staan, begint het dobbelen. Alle spelers die meegegaan zijn, dobbelen om beurten. Ze kunnen doorgaan tot alle beurten van hun bod zijn opgebruikt (bv. 2 spelers hebben 4 dobbelworpen geboden. Ze kunnen elk twee keer dobbelen om het resultaat te behalen). Lukt het? Dan scoren deze spelers punten. Lukt het niet, dan halen de spelers die uitstapten punten.
Het spel gaat 10 rondjes verder. Wie daarna het meeste punten heeft verzameld, wint.

Biddle is een heerlijk dobbelspel. Heerlijk eenvoudig maar het combineren van bieden en dobbelgeluk zorgen voor veel lol. Aan onze tafel steeg het geluidsvolume omdat mijn broer Jos bij elke beurt ongelofelijk veel gelukt had. We wisten al dat hij een bofkont is, omdat hij mijn broer is, maar ook in het dobbelen heeft hij evenveel geluk. Bij elke kaart werd er van de tafels rondom ons gekeken wat er aan de hand was. Toen we weggingen zagen we dat er verschillende tafels ook al Biddle aan het spelen waren. Ze namen ons het kabaal niet kwalijk. Oef.


Nu we toch een tafeltje hadden bij Amigo besloten we om ook nog Shadow Cards te spelen. We spelen al een kwarteeuw kaartspellen van Amigo en waren al vaak best tevreden. Deze moest bijgevolg getest worden.
In dit slagenspel voorspel hoeveel punten je zal halen. De voorspelling maak je aan de hand van twee handkaarten die je verdekt voor je legt. Van zodra iedereen een inschatting heeft gemaakt, begint het kaarten. Je bent verplicht om kleur te volgen; als dat niet kan, mag je kopen met rood dat altijd troef is. De speler die de slag haalt, kiest uit die slag één kaart die opengelegd wordt als score. Je probeert met de open kaarten zo goed mogelijk de voorspelling te benaderen.
Heb je meer gehaald dan de voorspelling, dan tel je de gescoorde punten op bij de voorspelling. Heb je het getal exact bereikt, dan doe je dit maal 3. Scoor je minder dan we je vooropgesteld hebt, dan krijg je enkel die score. De speler die de allerhoogste score haalt, wordt bestraft: die krijgt de waarde van de drie hoogste kaarten verminderd met de waarde van de rest van de behaalde kaarten.
Na 3 rondes wint de speler die het meeste punten behaald heeft.

Een spel als Shadow Cards liet ons kaartershart weer wat sneller slaan. Een kaartspel dat wel wat lijkt op de klassieke biedkaartspellen (boerenbridge, Wizard, Skull King,…) maar toch helemaal anders is, nodigt uit om helemaal doorgrond te worden om een optimale manier van spelen te ontwikkelen. Hou je van slagenspellen, dan mag je deze zeker aanschaffen. Voor dat geld kan je er bovendien geen buil aan vangen (€8).
Na ons bezoek Amigo gingen we onmiddellijk beide spellen kopen voor de club. Biddle was er niet meer, maar we vonden die achteraf bij een sympathieke winkelier (€12,50).

De laatste uren van deze dag gebruikten we om wat rond te kijken in hallen waar we nog niet geweest waren. In hal 4 waren de meeste producenten van spellen en spelmateriaal al naar hun hotel, maar we konden toch een beeld krijgen van de fantastische producten die ze kunnen maken.
Stijn vergaapte zich ook nog aan een metalen puzzeltje dat geleverd wordt met pincet omdat alles zo klein en fijn is. Prachtig materiaal, maar hij nam er geen mee omdat hij veronderstelde dat de prijs stevig zou zijn.
Bij het voorbijkomen aan FlexiQ legde ik snel even Orbito uit aan mijn kompanen. Er waren twee spellen vrij dus konden we alle vier aan de slag. Het werd het voor hen een leuke kennismaking met dit abstract 2-persoonsspelletje.


Na 19u gingen we naar ons hotel in Wuppertal. Daar bestelden we de obligatoire Grillteller. Die is nog altijd top, hoewel de portie in de loop der jaren wat kleiner geworden is. Ideaal om dat afgetraind lichaam goed te bewaren.
Voor bedtijd nog snel een spelletje Biddle en dan genieten van de nachtrust…

[Mrtn]

Spiel 2025 – Een dag vol spellen (en dochters met speelhonger)

Afgelopen zaterdag was het weer zover: Spiel 2025!
Ik ging dit jaar met mijn dochters van 9 en 11 — en ze hadden één missie: zoveel mogelijk spellen spelen.
Vorig jaar was ik alleen met mijn oudste geweest, maar nu wilde de jongste ook echt mee. En eerlijk is eerlijk: ze had gelijk.

⸻

Regen, rijen en goede zin

We parkeerden bij P10, rond 9:30 uur. Het miezerde, het was fris, en we moesten een minuut of twintig wachten op de bus.
Maar de voorpret maakte alles goed. De koude vingers werden opgewarmd door het vooruitzicht van een dag vol spellen.
Goede start dus — druilerig, maar met een glimlach.

⸻

De missie: hallen 5, 6 en 7

We wisten dat het in de grote hallen echt druk zou worden, dus begonnen we slim: in de rustigere hoek met de Aziatische uitgevers — hallen 5, 6 en 7. Daar kun je nog lekker lopen, mensen spreken, en spellen zien die je niet in elke winkel tegenkomt.
De “mierenhoop” van hal 3 hebben we expres even overgeslagen en pas later kort doorgelopen. Dat voelde meer als file dan als Spiel.

⸻

Planepita

Onze dag begon met PlanePita — een grappig behendigheidsspel waarbij je schijfjes over een bord schiet en ze met magneten kunt vastzetten. Vlot, luchtig, en prima als opwarmertje. Na drie potjes hadden we het wel gezien, maar het was een leuke binnenkomer.

⸻

Collect!

Daarna schoven we aan bij Collect!, van de bedenker van Pixies en Faraway.
Een vrolijk kaartspel waarbij je setjes verzamelt, kaarten verschuift en elkaar een beetje dwarszit.
Mijn dochters waren meteen enthousiast — snel, kleurrijk en net genoeg tactiek om elkaar te plagen zonder ruzie te krijgen.

We namen het meteen mee. En nog leuker: de makers zaten aan tafel, dus we gingen naar huis met een gesigneerd exemplaar mét tekening in het doosje. Kleine dingen maken zo’n beurs extra leuk.

⸻

Uitverkocht, uitverkocht, uitverkocht

Ik had mijn zinnen gezet op Tornado Splash, maar die was helaas al weg.
Ook Dogfight 1917 en het Mahjong in vijf minuten-spel van Taipa Games waren uitverkocht.
Dat viel te verwachten — deze spellen waren al flink online gepromoot, dus de kans dat ze er op zaterdag nog waren, was klein.

⸻

Saashi & Saashi

Ik kon het niet laten: Shall We Dance ging mee naar huis.
Een nieuwe titel in mijn sashi & saashi-verzameling. Nog niet gespeeld, maar ik heb er zin in.

Een paar weken geleden kocht ik in Japan ook The Great Evening Banquet, en dat bleek echt een leuk puzzelspelletje.
Dus deze hoefde ik niet nog eens mee te nemen, maar het was wel leuk om te zien dat hun rustige, vriendelijke spellen steeds populairder worden in Europa.

⸻

Orapa Mine & Orapa Space

Mijn dochters’ favoriet van de dag: Orapa Mine (van Playte).
Een soort moderne zeeslag waarin je met sonar golven uitstuurt en op basis van kleuren en richtingen probeert te raden waar de blokjes liggen.
We begonnen met de makkelijke variant, maar inmiddels spelen we met de uitbreidingen — inclusief de doorzichtige blokjes die sonarstralen “opeten”. Echt leuk bedacht!

Orapa Space werkt op een vergelijkbare manier, maar dan met planeten en magneten. Het is de opvolger en is bijna gelijkwaardig. Wel schijnt het iets abstracter en lastiger te zijn vanwege de ronde vormen, dus die bewaren we nog even tot we Mine helemaal door hebben. Maar ik kon niet kiezen dus beiden zijn meegegaan.

⸻

MapMasters

MapMasters stond ook op mijn lijst. Bij het meegluren van andere spelers hadden we eerst wat twijfels maar toen we het eindelijk zelf konden spelen bleek dat het een hartstikke leuk spel is!
Je tekent een kerker met kaarten, stippelt routes uit met een pen en verzamelt onderweg schatten. Een soort Roll & Write meets dungeon puzzel.

We raakten aan de praat met de ontwerper, die vertelde hoe zijn eigen kinderen het spel hadden getest en zo ideeën aandroegen voor verbeteringen.
Ook de tekenaar was aanwezig en zodoende ook bij dit spel een handtekening en een kleine tekening in de doos. Zo’n moment maakt een spel gelijk persoonlijker.

⸻

Valpiedra

Tussen al het Aziatische moois vond ik ook Valpiedra, een Spaans spel met een licht horror-thema.
Je moet kerkers in om relikwieën te vinden en weer terug te brengen — schijnt best pittig te zijn. Nog niet gespeeld, maar het zag er sfeervol uit en had een leuke prijs, dus die ging mee.

⸻

Magic Number Eleven

En dan nog een klein momentje van zelfspot:
Ik heb de uitbreiding van Magic Number Eleven gekocht… terwijl ik het basisspel (dat ik vorig jaar op Spiel kocht) nog niet eens gespeeld heb.
Mijn dochters hadden natuurlijk meteen commentaar:

“Pap, je koopt serieus een uitbreiding van een spel dat je nog niet gespeeld hebt?!”
Tja. Ze hebben een punt. Maar hé, het stond er, en de kans dat ik die uitbreiding later nog zou vinden, was klein.

⸻

Aziatische parels & Japanse prijzen

Mijn aandacht gaat altijd uit naar de Aziatische uitgevers. Originele thema’s, kleine doosjes, slimme ideeën.
En dat is ook waarom ik een paar weken geleden in Japan al een paar spellen had gekocht — vaak net wat goedkoper dankzij de lage yen.
Dat maakte het extra leuk om bij Spiel te zien hoeveel van die titels nu ook hun weg naar Europa vinden.

⸻

Tot slot

De tassen zaten dit jaar trouwens niet vol.
Ik mocht van thuis niet zoveel meenemen als vorig jaar (laten we zeggen dat het een vriendelijk doch duidelijk gesprek was ).
Dus dit keer “slechts” zes spellen — een verbetering van twintig stuks ten opzichte van vorig jaar.

Maar ach, eerst deze maar eens goed spelen.
Hopelijk volgend jaar weer naar Spiel — want het blijft gewoon de leukste chaos van het jaar.
Mijn dochters zijn er over uit. Dan worden het twee dagen, kunnen we meer spellen spelen.

[Roger (spellengek)]

Nog een verslag van een Spellengek. Kijk eens op: https://www.spellengek.nl/terugblik-spiel-2025-roger/

[Peter Hein]

Een week na de beurs kun je nog nagenieten met mijn verslag van drie dagen Spiel: https://www.spellengek.nl/spiel-2025-op ... eter-hein/

[Pura Vida]

Leuk verslag.

Ik was niet direct geneigd tot een aanschaf, maar liet me door Elin overtuigen. Dat vatte ik op als impliciete belofte dat ze het regelmatig gaat spelen, dus uiteindelijk mocht het toch mee naar huis.

Dit gebeurt hier in huis ook met enige regelmaat. Levert soms best leuke verrassingen op. Tof trouwens, om met beide dochters plus aanhang op zo'n evenement rond te lopen.
Je Danteske vergelijking van hal 3 lijkt aardig te sporen met belevenissen van veel anderen in dit draadje en is voor mij voldoende reden om familieuitjes elders te kiezen en dan zelf maar wat speelgoed mee te nemen. Hoewel ik het volgende week wel weer op Spellenspektakel ga proberen.
Andere verslagen heb ik ook met plezier gelezen. Wat een enorme hoop spellen toch weer, valt me op. Ik vind mezelf best een veelspeler, maar wij raken hier nog niet eens 1 promille van wat er allemaal verschijnt in een jaar. Ongelooflijk.

[Peter Hein]

Dit gebeurt hier in huis ook met enige regelmaat. Levert soms best leuke verrassingen op. Tof trouwens, om met beide dochters plus aanhang op zo'n evenement rond te lopen.

Ik val in herhaling, maar goed gezelschap is toch het belangrijkste als je drie dagen naar zo'n beurs gaat. Ook als alle spellen die je doet slecht zijn kun je daar lekker samen over klagen.

Hun tip van Dewan was trouwens een hele goede. Inmiddels gespeeld, en dat zou zo maar een kandidaat voor de Spiel des Jahres kunnen zijn. Ik ga ervan uit dat er ook wel een Nederlandstalige versie van verschijnt.

[Pura Vida]

Dit gebeurt hier in huis ook met enige regelmaat. Levert soms best leuke verrassingen op. Tof trouwens, om met beide dochters plus aanhang op zo'n evenement rond te lopen.

Ik val in herhaling, maar goed gezelschap is toch het belangrijkste als je drie dagen naar zo'n beurs gaat. Ook als alle spellen die je doet slecht zijn kun je daar lekker samen over klagen.

Hun tip van Dewan was trouwens een hele goede. Inmiddels gespeeld, en dat zou zo maar een kandidaat voor de Spiel des Jahres kunnen zijn. Ik ga ervan uit dat er ook wel een Nederlandstalige versie van verschijnt.

Die NL versie staat al op de DSV site, als 'uitverkocht'. Ze zullen wel bedoelen dat ie nog niet beschikbaar is. Leuke verrassing dus.